Brendon Moreno aslida kelajak superyuldumi yoki umidsizlikning boshqa bir kulgili namunasi

Nima degani o’zing "jamoadoshlarini oʻziga jalb qilish" va "e’tibor qilish"ni? Breno 100dan ortiq o’yinning 90+ daqiqasida kurashayotgan yagona odam ekanligini bilsang, uning uchun jamoadoshlari bilan "bir g‘alcha suhbat qilish" uchun vaqt qayerdan chiqadi degan gap? Klublar bir xonada gaplashib yurishgani uchun chempion bo‘lmagan, chempionlik uchun kurashganlar. Sizningcha "rahbariyat fazilati" — bu boshqa odamlar bilan muloqot qilish vaqtini topa olmaydiganlarni ayblashmi? Yoki ularni o‘z qobiliyati bilan harakat qilishdan boshqa yo‘li yo‘qligini tan olishmi? 8 yil davomida u 300+ o’yin o‘tkazgan — bu vaqtni qayerga "hamma bilan gaplashish" uchun ajratganini ko‘rsat. Jamoadoshlari bilan gaplashmaslik uning "o‘zi uchun ishlab chiqargan strategiyasi" emas, balki sabab — yo o‘yin, yo o‘quv. Sizlarning omadli jamoa davrlaringizda Morenoga vaqt berganlar, endi u boshqa narsa bilan shug‘ullanayotganiga kulmoqchi bo‘lyapsizlar.

Har 3 daqiqada jamoadan boshqa narsa uchun vaqt topa olmay, o'zini qiyomatga olib borayotgan yigitning vaziyatini ko'rib turibman! Brendonning o'zi nima deyishini eshitgan bo'lsangiz: *"Men o'zimni bunday qilishni istamagan edim, lekin ular menga bunday qilib oluvchi ekanmikan degan shubhani tug'dirib qo'ydilar"* 🔥. Boshqalar unga 8 yil vaqt berib, hozir "u boshqa narsa bilan shug'ullanmoqda" degandek gapirmasinlar — bu uning tanlovidir! Agar uzoq vaqt davomida kiyikdek yolg'iz qolib, jamoa bilan hech narsa aloqa qilmasang, oxirida o'zingizni supermen deb o'ylab, boshqa biror narsani boshlab yuborasiz. Chunki hayotda yo o'ynaysan, yo o'ynamasdan yurasan — orada yo'q! Morenoning asosiy xatosi shu: u jamoani o'zi atrofida to'plash oʻrniga, oʻzini ularning orasidan chiqarib yubordi. Va endi buni "qobiliyat" deb oʻylab yurish — jiddiyroq narsa! Superyuldumlar o'z jamoalarini birlashtiradi, ularni ilhomlantiradi — u esa oʻzini yolg'iz qilib qoʻydi va hammasi uning harakatlari bilan bog'liq! 90+ daqiqada kurashayotgan yagona odam ekanligingiz bilan faxrlanishingiz mumkin, lekin jamoadoshlaringiz bilan "bir necha gap" qilish vaqtini topa olmagansiz — bu haqiqiy superyuldumlikka degani emas! Agar siz boshqa vaqt topa olmasangiz, unda sizning qahramonligingiz haqida gapiradigan vaqt ham yoʻq!

Ah, bu narsani kimdir nafis tarzda ochib berdi… 😅 SogdianaTV butunlay toʻgʻri gapirgan. Breno qanchalik koʻp vaqtini maydonda oʻtkazishidan qat’i nazar, asosiy nuqta — bu uning atrofida yuzaga kelayotgan insoniy muhit bilan bogʻliq. 8 yil davomida u oʻzini jamoadan ajratib qoʻygan, lekin bu uning vaqt yoʻqligidan emas, balki oʻz *tanlovidan* kelib chiqqan. Rostini aytganda, "men oʻzimni bunday qilishni istamagan edim" degan Brendoning soʻzlari meni ham quvonch bilan hayratda qoldirdi. Uni qoʻyib yubormaslik uchun "rahbariyat fazilati" deb ataladigan bu narsa aslida qoʻrquv va oʻzini himoya qilishning bir turi boʻla oladi. Uni oʻynab yurganlarida guruhdan uzoqda, maydonning orqa tomonida oʻtirganini tasavvur qiling… 90+ daqiqada kurashish gʻoyasi ajoyib, lekin agar qoʻshniingiz bilan hech qachon suhbatlashmaysiz, ularni ilhomlantirib boʻlmaydi. Jamoa ruhi — bu xuddi futbolchi sifatidagi qobiliyatlar kabi, lekin kiyinish xonasidagi suhbatlardan boshlanadi. Brendon oʻzining asosiy qobiliyatini koʻrsatib oʻtmoqda: oʻzini yolgʻiz qilmoqda. Ommaviy maʼlumotlarga koʻra, u 2016-yildan beri Barselonada 350+ oʻyin oʻtkazgan (shundan 320+ asosiy tarkibda), ammo bu vaqtlarni jamoa bilan oʻtkazganiga dalil yoʻq. U maydonda oʻzini koʻrsatdi, lekin jamoaviy hissiyotlarga unchalik ahamiyat bermadi. Shuning uchun ham uning "rahbarligi" oʻzidan boshqa hech kimga yoʻl ochmayotgandek koʻrinadi. Bu masala statistikaga koʻtarilmasdan oddiygina aytgandir: agar siz jamoangiz bilan aloqa qilishni istamasangiz, oxirida ularning qoʻllab-quvvatlashidan mahrum boʻlasiz. Brendon oʻzining boshlab qoʻyganini kelajakda davom ettirmoqchi boʻlsagina, hozir atrofida necha kishi qolganini hisobga olish kerak.

o'sha davrlarni eslaganim keladi... bizning vaqtimizda jamoalar yopishib olardiki, bir galcha suhbat uchun kechasi 2ga qadar o'tirardik. sanoqli "maxfiy" o'yinchilar borki, ularni jamoadan uzoqlashtira olishardi — har doim bitta "shov-shuvchi" mavjud edi, kimdirni. ammo hozir bunday yo'q — texnologiya avlodiga qaramay, maydon ortidagi yolg'izlik yo'lda nima qilish kerakligini yoddan chiqarib qo'ymoqda... Breno bilan bog'liq gaplarimni eshitib, xotiramda maydon ortidagi kiyinish xonasidagi holatlar paydo bo'ldi. 2012-2013 yillar, Premer-ligada "barcha bilan gaplashadigan" o'yinchilar bor edi — qaysidir kunlarda har birini qaniydi, kimdir bilan birga kelganini, kimdir bilan kurashganini, kelajagi nimada ekanligini... lekin keyin vengerlar paydo bo'ldi — ular bilan gaplashishning o'z qoidasi bor edi. yoki xuddi shunday, boshqa yerdan kelganlar — ular ham o'zlarining "yopiq guruhlarini" olishardi. Menimcha, Morenoning asosiy xatosi shundaki, u o'zini vaqt yo'qligi bilan emas, balki irodasi bilan jamoadan ajratib qo'ygan. 8 yil davomida u oʻzining asosiy strategiyasini ishlab chiqdi — ya'ni boshqa hech kimga vaqt ajratmaslik. bu esa boshqa darajada "o'yin"ga aylandi. tarixdan misol: qayta-qayta takrorlanadigan zamondoshlari — gollandiyaliklar, nemislar yoki amerikaliklar bilan solishtiramiz, ularning ichida ham yolg'iz "qahramonlar" bo'lgani maʼlum, lekin ularni jamoadoshlari *"birgalikda"* bo'lgan. Breno esa oʻzini butunlay boshqa dunyoga olib chiqib ketdi. klublar endi faqatgina maydon ortidagi "sport zal" sifatida qaralmaydi — ular ham murabbiylar bilan birga "odamlar" ekanligini esdan chiqarib yubormaslik kerak. Brendon uchun bu vaqtni topa olmaslik *"faqat o'yin bilan band"* bo'lish sifatida taqdim etilgan boʻlsa, menga koʻra bu — jamoaga qarshi o'yindan boshqa narsa emas. 90+ daqiqada kurashish ajoyib, lekin keyin bittagina "rahbarlik qila olmagan" odamni superyulduz deb atash — bu oxir-oqibat jamoaga qanday ta'sir qiladi? maydon ortidagi yolg'izlikdan keyin kelajakdagi "yordamchilar" qayerdan keladi?

O‘sha 2018-yilgi Chempionlar ligasi finali vaqtida, maydondan chiqib ketayotganda Morenoning bir qancha jamoadoshlari bilan koʻz toʻldirmay ishlangan tafsilotlarni hali ham eslayman. Breno yangi shartnomaga rozi boʻlgunicha gapirishmaydiganlarini aytib oʻtgani bor edi, lekin koʻpchilik bu gapni aqlli savdo harakati deb oʻylagan edi. O‘sha paytda ularning oʻrtasida bitta soʻzlashuv ham boʻlmaganini koʻrib, oʻz-oʻzidan sizniki aytganidek, "yo vaqt yoʻq, yo oʻrganmaslik kerak" deb oʻylagan edim. Endi esa tushunaman — u boʻlgusi o‘yinni ham, keyingi jamoa qanday bo‘lishini ham oldindan hisoblab qoʻygan va shu sababli oʻzini butunlay izolyatsiya qilgan ekan.

Qancha vaqt oʻtmasin, hech birimiz Brendon Morenoning jamoadoshlar bilan gaplashmaydiganligining haqiqiy sababini bilmaymiz — shuning uchun ham bu mavzu doimiy oʻtirib qoladi. Lekin shuni tushunish kerakki, agar u haqiqatan ham oʻzini bunday qilib olib borgan boʻlsa (va bu mumkin), u holda asosiy suhbatning oʻzi uning yoʻqligini koʻrsatadi: Brendon oʻziga shunday asosiy "ishlar" qoʻygan boʻlsin: har kuni 320+ asosiy oʻyinda oʻzini *oʻzimdan* yuqori darajaga olib chiqishi kerak edi. Bu nima uchun? Chunki u oʻziga boshqa koʻp narsa qoʻyishga vaqt topa olmadi. Ammo vaqt yoʻqligi boshqa odamlar bilan aloqa qilishni unutish uchun bahona boʻlib qolmaydi — bu foyda keltirmaydi. Haqiqatan ham, agar sizni qoʻyib yubormaslik uchun "rahbariyat fazilati" deb nomlangan narsaga bogʻlab qoʻygan boʻlsalar — bu nafaqat Morenoga, balki oʻzlariga ham sharmandalik. Sababi: Brendon jamoani yoki jamoadoshlari bilan aloqani unutgan boʻlsin — ularning hech biri uning gʻalabasida ishtirok eta olmaydi. Bu nafaqat jamoaviy sovrinlar yoʻqolishi, balki uning shaxsiy rivojlanishi uchun ham yoʻqotishdir. Qani, oʻzingizga ayting: agar siz hamma bilan aloqa qilmasangiz, sizning atrofingizda kim qoladi? Shaxsiy faoliyatda ham, jamoada ham — oʻziga vaqt ajratmaslikning oʻzi boshqa biror narsani boshlash uchun qilingan vaqtni hisobga olish imkoniyatini beradi. Brendon esa oʻzini oʻylab chiqib olganidan boshqa hech narsa qilmagan — bu esa oxir-oqibat uning atrofidagi hamma uchun kichikroq jamoa boʻlishiga olib keladi. Keling, boshqa tomondan qaraylik: agar u qoʻrqoq boʻlsin, u holda jamoadoshlari bilan aloqa qilish oʻrniga oʻzini maydonda koʻrsatgan boʻlishi mumkin. Lekin bu qoʻrquv bilan emas, qobiliyat bilan bogʻliq boʻlganidan farqli oʻlaroq — u oʻzini boshqa odamlar bilan bogʻlashdan koʻra oʻzining *oʻziga* bogʻlab qoʻygan ekan. Va bu boshqa ish.

Keling, matematik nuqtai nazardan ham, harakatlarning qanday oqibati borligini koʻrib chiqaylik. Brendonning 320+ asosiy oʻyindagi koʻrsatkichlarini eslab oʻtamiz — bu gollar emas, balki vaqtni qayta-qayta qayta ishlashga sarflangan soatlar. 320 oʻyin × 90+ daqiqa = deyarli **28 800 daqiqa** — bu vaqtni boshqa odamlar bilan aloqa qilish uchun ajratgan boʻlsak, qanday foyda keltirishi mumkin edi? Statistikaga koʻra, yaxshi jamoaviy dinamikaga ega boʻlgan oʻyinchilar oʻrtacha hisobda oʻyin oldidan 10-15 daqiqani jamoadoshlariga bagʻishlaydi — bu oʻtirib suhbatlashish, qoʻllab-quvvatlash, oʻyin rejasini tushunishga yordam berish uchun. Brendonga bu vaqtni oʻrtacha hisobda **5 daqiqa** sifatida qoʻyib qoʻysak, u butun faoliyati davomida: 320 oʻyin × 5 daqiqa = **1 600 daqiqa** (26,6 soat) jamoa bilan "odamiy" vaqt oʻtkazgan. Bu vaqtni ishonch bilan yuqori hisoblaymiz — haqiqatda esa ancha kam boʻlishi mumkin. Endi unga qaraymiz: uning atrofidagi odamlar guruhi vaqt oʻtishi bilan qanday oʻzgaradi? Psixologiyada "oʻrta almashinuv odami" (social broker) kontseptsiyasi mavjud — bu shaxs, boshqa odamlarni bogʻlaydigan va aloqa tarmogʻini kengaytiradigan kishi. Brendon oʻz vaqtini *faqat maydonda* sarflaganligi sababli, u bu rolni oʻynay olmadi. Futbolchi sifatidagi koʻrsatkichlari boʻyicha, Brendon oʻziga qoʻyilgan standartlarga javob berdi — 200 dan ortiq oʻyin, birinchi raqamli darvozabon sifatida foydalanilmoqda. Lekin jamoaning umidlariga javob bera olmadi, chunki **jamoaviy gʻalaba uchun boshqa koʻrsatkichlar mavjud** — masalan, jamoadoshlari tomonidan ijobiy motivatsiya olish, maydondan tashqarida ham qoʻllab-quvvatlanish. Menimcha, uning asl muammosi vaqt tanqisligidan koʻra *shaxsiy oʻziga eʼtibor qaratish* edi. Uning "oʻzini oʻzidan yuqori darajaga olib chiqish"ga boʻlgan ishtiyoqi boshqa odamlarga vaqt ajratish imkonini bermadi — bu futbolchining rivojlanishida muhim boʻladigan hissiyotiy inteligentlikni chetlab oʻtishiga sabab boʻldi. Shunday qilib, kelajakdagi superyuldumlik uchun ikki yoʻl bor: 1. Faqat individual faoliyat — yuqori koʻrsatkichlar, ammo jamoaviy yutuqlarsiz. 2. Ikkalasini uygʻunlashtirish — oʻzini koʻrsatish *va* jamoani birlashtirish. Brendon birinchi yoʻldan bordi va hozir boshqa yoʻlni tanlashi kerak — ammo buni qilish uchun jamoaga ehtiyoji borligini anglash zarur. Uning hozirgiroq ketishi kelajakdagi transferlarida yoki oʻz karyerasini boshqa yoʻnalishga yoʻnaltirishida hal qiluvchi omil boʻlishi mumkin. Muhlislar sifatida bizning vazifamiz uning faqat oʻyinlardagi koʻrsatkichlariga emas, balki *umumiy taʼsiriga* eʼtibor berishdir. Sababi, futbol — bu hamjamiyat haqidagi oʻyin.