Brendon Moreno: maydon markazida yurgan o'g'ilning shunday ishtiyoqi bo'lishi mumkinmi

Navbatdagi turnirga boradigan avtobusda o‘zimda bu bola haqida o‘ylab qoldim, qandaydir yo‘ldoshimning yuziga tikilib qoldim, boshqa hech narsa ko‘rmadim — faqat o‘z hayotimning o‘sha qisqa lahzasini: 15 yoshimda, uyatchanligim bilan davom etar edim, shunchaki korpusi kichkina, g‘azablangan bola kabi o‘yinlardagi jismoniy shovqinga qarshi kurashar edim. Endi shu Morenoni ko‘rganimda, o‘zimni esladim — unga ham shunday bo‘lgan ekanmi, deb... yuragim tebraniib ketdi, qo‘limni ko‘kragimga qo‘ydim, "nafaqat oyoqlari bilan, balki butun mavjudligining kuchi bilan" degan gapni o‘zimning og‘zidan eshitdim-degandek. Odamlar "u hayotini sarflagan" deb aytishadi, men esa "hayotimni xohlaganidek yashash uchun uning ortidan yugurib ketish kerak" degan taassurotga tushdim... buni qanday qilish mumkin, bundan boshqa narsa yo‘qmi?

O'shanda eshitgan edim — 2019-yilgi Jahon chempionati oldidan Morenoni milliy terma jamoamizning birinchi mashg'ulotlariga kelayotganini ko'rgandim. Yigit o'zi bilan shunday maydon ekini olib kelgandek tuyulardi, istalgan odamning ichki sadoqati o'zi bilan birga kelgandek. To'plamga kirganida, hamma unga yo'naltirildi — chunki u faqat oyoqlari bilan emas, ko'zlari bilan ham o'ynar edi. O'zi bilan shunday yorug'likni olib kira oladi ki, hatto eng keksa murabbiylar ham: "Bu bola qandayda barcha orqa chiziqlarni bir zumda o'qiy oladi", degan edilar. Menimcha, shunday yigitni hayotida birinchi marta maydonga ko'rganlar uchun bu hech narsaga o'xshamaydi. U shunchaki o'ynamaydi — hayotini yashaydi. Uning oyoqlaridagi to'p bilan birga, dunyoda boshqa hech nima yo'qdek tuyulardi.

Of, o'zimiznikilar, shu gaplarni eshitganimda ko'zimni yumaman va o'zimni o'sha kunlarga qaytaraman. Bir vaqtlar nimalar bo'lganligini eslayman: jamoamiz 2016-yilda turnir jadvalida pastki qatorlarda o'tirar edik, Morenoni esa birinchi marta o'zi bilan foydalanilmagan zaxira o'rindig'i sifatida olib kelgan edilar. Ammo u o'zini olishdi — buni qanday qilish mumkin edi? Uni birinchi marta maydonga chiqarishganda, butun stadionda nima bo'layotganini qanday u bilan birga his qildi. O'ylab ko'ring: kichkina, uyatchan bola, lekin uning ko'zlarida shunday yorug'lik bor ediki, boshqa hech nima kerak emas edi. Endi esa qolganlarini qanday o'ynamoqdamiz? O'sha vaqtlardagi kabi emas, albatta. Bugungi jamoamiz mustahkam, tajribali, ammo ba'zi narsalar yo'q. Avvallari jamoada "men bunga tayyorman" deb aytadigan ovozlar bor edi, endi esa... bas, haqiqatni aytaman, ortiq xavfsizlikka berilib ketganmizdek tuyuladi. Zaxiradan chiqish uchun qanchadir vaqt o'tishi kerak, o'yinni o'zgartirish uchun esa oyoqlarning mahorati bilan birga, maydondan tashqaridagi narsalarni ham his qilish zarur. Morenoda esa o'sha quvvat bor edi — u faqat o'ynash bilan qolmas, hayotning o'zini yashar edi. Shu tafovutni his qilishimiz kerak: o'sha vaqtlardagi jamoamiz uydan chiqib ketayotgan, qiyinchiliklarni yengayotgan o'g'lon edi. Endi esa jamoamizni maydonda ko'rsatishga o'rgatishimiz kerak — garchi bu yaxshi jihat bo'lsa-da, Morenoning o'sha birinchi kunidagi yovvoyilikni endi yo'qotib oldikmi, degan gumon baland.

Ooo, nega shunday deb qoldi o'zing? 2016-yilni eslayman, mening yoshligimni ham... o'shanda jamoamiz bilan chempionlar ligasida durangdan keyin penaltilarda g'alaba qozongan edik, Morenoning qahramonligini tomosha qilganimda yuragimdan qanday otishgan edi. U haqiqatan ham "men bunga tayyorman" deb aytgan kishi — buni oyoqlari bilan emas, butun mavjudligining kuchi bilan ko'rsatardi. Va endi uning o'sha qiyinchiliksiz yurishini ko'rganda... yo'q, bu boshqa narsa. Qandaydesa u maydonda boshqa hech narsani ko'rmaydigan o'g'il edi, shu yo'ldan boshqa hech nima yoʻq edi. Odamlar "u hayotini sarflagan" deb aytishadi, lekin menimcha u hayotini to'g'ri yashagan — futbolni sevib, jamoasi uchun kurashib. Bu uning o'ziga xosligi, boshqa hech kimga teng emas. Uning orqasidan yugurib ketish kerak, shuningdek! Yurak qanchalik yaxshi eslaydi! 💙❤️

O'tganlarida bu bola haqida o'ylab, bugun uchun yozmoqchi edim — Men Brendon Moreno bilan to'rt yil oldin uchrashganman. O'sha paytda u zahiradan qisqa vaqt o'ynayotgan edi, lekin uning yuzi boshqa hech kimnikiga o'xshamay edi. Kichkina, uyatchan, lekin oyoqlaridagi to'p bilan birga boshqa hech narsa yo'qligini ko'rsangiz... shu chiroyli, shu hayratlanarli narsa edi. Bugun esa men uning qaytganini ko'rgandagina, yuragimdek og'rib ketdi. Bir vaqtlar u bilan birga o'ynagan, unga bir butun tashkilotdek bo'lib qolgan muxlislarga qarshi chiqib, maydonda to'pni oyog'iga olgandagina barchasi esdan chiqib ketdi. Odamlar "u hayotini sarflagan" deyishadi — ha, to'g'ri, lekin buning ichida juda ko'p mehr bor. Chunki Morenoda o'zi bilan birga boshqa hech narsa olib kelmaydi, faqat o'yinning o'zini va jamoani sevadi. Endi esa uning qaytishini ko'rsa, hayotimning eng yaxshi qismi eslayman. Qanday qilib uzoq vaqt davomida bu intizomni saqlab qolgan? Qanday qilib ikki terma jamoadagi vaziyatlarga qaramay, o'ziga xosligini yo'qotmagan? Bu esa meni o'ylantirib qo'ydi... chunki u boshqa hech kimdek emas, boshqa hech kimga o'xshamas edi.

Ochigʻini aytaman — bizning jamoamizda yurgan o‘g‘ilning shunday ishtiyoq bilan maydon markazida yura olishi mumkinmi, degan savolni oʻzi bilan olib yurgan bir necha yigitlar bor edi. Eslaganlaringizda qolmay, asosiy narsaga qaytam: Brendon Moreno maydonga qadam qoʻyganidan keyin butun o‘yin shu bitta tasavvurga asoslanar edi — o‘zi bilan futbolni ham, hayotini ham olib kelgan yigit. Mana shu yerda — u oʻyinni oʻzi uchun boshlardi, boshqa hech nima yoʻq. Yana bir bor aytish kerakki: uning "men bunga tayyorman" degan gapini oyoqlari bilan emas, butun mavjudligining kuchi bilan isbotlaganini koʻrgandan keyin qanday chiroqlar yoqilib ketdi, endi ham oʻsha chiroqlar oʻtib ketmadi. Uni shunday koʻrganlar, uning orqasidan yugurib ketishdi va koʻpchilik hali ham uning orqasidan yugurmoqda. Bu gʻalati narsa — u jamoaga boʻlingan qahramon emas, balki oʻzi jamoaning oʻzi boʻlgan yigit. Qanday qilib bundan boshqa narsa boʻladi? 🤣💙 Bugun kechasi qiziq boʻlishi mumkin...