Bunyod etilgan icchilik qahramoni: Alex Pereira shon-shuhrat yoʻlida
o'shanda, 2015-yil yozida bo'lgan edi, meni birinchi bor qiziqtirgan kun — u ringda edi, lekin boshqa uslubda, ya'ni maydonda. o'zimizni yaxshi eslaymiz, o'zimizdek bir necha kishi jamoadan tor ko'chada choy ichar edik, olma shirinligi bilan. ishtahamiz yo'q edi, faqat ichimizda gaplar, ortiqcha narsa. keyin ekranda ko'rdik — u qaytib kelayotgani, boshqa sport turidan. men: "bu kim?" deb so'radim. bir ukam: "buni sen yaxshi bilasan, o'zbekistonlik bokschilarni yengib chiqib ketdi, keyinchalik murabbiy bilan birga MMAga o'tdi". qizg'in bo'lib ketdik, birozdan keyin uning birinchi MMA jangini tomosha qilish uchun uyimizdagi eski plazma televizor oldiga yig'ildik.
u ringga chiqdi, men unga hali shunchaki yaxshi qaray olmadim. ammo keyingi kunlarning birida ko'rganim menga o'zim bilan birga butun jamoani ham o'ziga tortdi. u shunday qildi — bir vaqtning o'zida ikkita turnirda ishtirok etdi, bitta o'yinda g'alaba, ikkinchisida mag'lubiyat. lekin keyin hammasini tuzatdi. bu mening boshlang'ich taassurotim edi, yaxshi yigit, ammo har bir zarbadan keyin o'ziga qarshi kurashayotganini ko'rmadim.
keyin boshqa tomondan guvohlik bo'ldik — o'zi shu bilan birga dunyoni bosib o'tayotgani, bir necha yildan keyin boshqa mavsumda u boshqa sportchi bilan ringda uchrashdi. men: "emas, bu boshqa zaryad" dedim o'zimga. lekin keyin u yerda, ko'rganlarimdan keyin, hatto muhlislarimiz orasida ham unchalik katta gap bo'lmadi, lekin men bilardim — u o'zining yangi bosqichiga yaqinlashib qoldi.
va endi, ikki yildan keyin, butun dunyo unga qarshi turganlarida ham, u ulkan yurak bilan chiqdi va chempionlikni qo'lga kiritdi. bu mening uchun shunday — o'zimdan boshlab butun klub uchun, bizga yangi hikoya berdi. o'shanda nima bo'lardi — hech kim bilmasdi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob singan oqartirgich chiroqlari ostida yangi mikrofonlar oldinda oʻtirgan edim, klubimizning ichki xonasida... Oftobning o'zi ham terib turardi.Navbatdagi turnirning oldingi kechasini nishonlamoqchi edik, birozdan keyin ovozlarimiz bilan issiq bo'ladi, biroq o'zim o'sha paytni eslaganimda...
Esimga tushdiki, 2018-yilning qish fasli edi, mening aka-ukam bilan Navoiyning chekkasidagi eski teatr binosi oldidagi kafechaning ichki qismida kitoblar bilan birga soatlab oʻtirardik. Nima uchun shunday boʻlganini hali bilmayman, lekin o'sha kechasi birinchi marta "Capoeira" uslubidagi chiqarishni tomosha qilish uchun toʻplangan muxlislar video oynani koʻrgandek... va Alex jamoaga qoʻshilgan edi. 🔥
Qani, uzoq vaqtlar davom etdi — birinchi marta uni ringsiz (bunda futbol maydonlarida) koʻrgan edim... endi esa bu erda, yurakimiz bilan yangi hikoya yozayotgan odamning orqasida. RINGGA CHIQGANDA UNI QAYERDA BO'LSA KELADIGAN RITMLAR BILAN QOPLANGANMIZ. Oramizda gap: bu uning yuragi, uning zarbalari, uning chempionlik yo'li...
E, qani, 2016-yilning sovuq dekabr oylaridan birida biz Farg‘onaning kichik bir bogʻchasi yonidagi kafemizda yigʻilgan edik — o‘zimizdek bir necha odamlar, kichkina televizor oldida, qandaydir bekor aloqalarni tinglab... va uning birinchi UFCga chiqishini kutyapmiz edi. Uring tugaganidan keyin bir-ikki soat o‘tdi, oqartirgich chiroqlari ostida uning qiyofasi hali ham ko‘zlarimga tushdi — yuzidagi qon izi bilan, lekin g‘alaba sochini qo‘llariga koʻtarib, ayni vaqtda goʻyoki „men buni qilganman“ degan tarzda. Bir yigit: „Bu o‘zbekistonlikmi?“ deb so‘radi. Men: „Ha, lekin endi u dunyonikiga aylandi!“ — deganimda, hamma birdaniga bir-biriga qaradilar. Xursandchiligimizning ovoziga qoshni va boshqa mahalliy mashinalarning signalini qo‘shib yubordik. 😅
Nima bo‘ldi endi? Unda bu oʻzaro kurashning asosiy darajasidagi birinchi gʻalaba edi — lekin u yerda koʻpchilik hali uning kimligini bilmasdi. Ammo biz bilardik... va bu eng asosiysi edi.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ochig‘ini aytaman, Mashal 2006-da shunday qilibdi, menda ham to‘xtab qoldi — Farg‘ona bog‘chasidagi o‘sha televizorning sifati yaxshi bo‘libdi, lekin uning g‘alaba minnatdorchiligi hali ham ko‘zlarimdan ketmadi. Sening yigitning birinchi marta asosiy darajadagi gʻalabasini eshitib, meni qanday eslayman... Manam, bir vaqtning oʻzida butun kuzda signal qoʻshilib ketganmi? Aha, toʻgʻri, toʻgʻri! 😭🍺
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Och, qizg'indi joydan boshlayman... eshitdim, qaysidir Fargʻona bogʻchasida kichkina televizor oldida oʻtirib, qon izi bilan g'alaba minnatdorchiligini koʻrsatayotgan yosh yigitni koʻrganlar ekan. Uni oʻzbekistonlik deb bilishganida esa butun kuzda signal qoʻshilib ketgan ekan, albatta! 😂🍿
Buni eshitib, men oʻzimni oldimga olurdim: toʻgʻri, yigit birinchi marta shunday koʻrsatib qoʻydi, lekin uning orqasida o'tirganlar yuragi undan ham katta boʻlgan... ammo keyin u Fargʻona bogʻchasidan toʻgʻri UFC ringiga yoʻl oldi, va hozir dunyoning eng zoʻr zarbasi boʻlganini eshitamiz.
Nima qilish mumkin edi? U "men buni qilganman" ni koʻrsatgan paytda, uning reytingida esa boshqa hech narsa yoʻq edi — faqat oʻziga boʻlgan ishonch. Va hozir unga qarshi turganlarga oʻzi ushlab oʻtirgan oʻzaro kurashning asosiy darajasidagi birinchi gʻalaba haqida gapiraman. 🤣
Choynagimni ushlab tur.
Och, qizg'indi joydan boshlayman... eshitdim, qaysidir Fargʻona bogʻchasida kichkina televizor oldida oʻtirib, qon izi bilan g'alaba minnatdorchiligini koʻrsatayotgan yosh yigitni koʻrganlar ekan. Uni oʻzbekistonlik deb …
Och, qizg‘inni bir oz oʻzgartirsam... agar uni oʻzbekistonlik deb bilganlar kuzning ovozlarida kim bilir qanaqa quvonch qoʻshgan boʻlar ekan, degan g‘oya meni ham har qachon gʻalaba sahifasiga qaytaradi. Qon izi bilan qoʻllar koʻtarilishi — bu yigitning oʻziga boʻlgan ishonchi emas, umrining asosiy darajasiga chiqish uchun yuragini yoqish edi. Ha, uning reytingida boshqa narsa yoʻqligi mumkin, lekin qaysidir Farg‘ona bogʻchasidagi kichik televizor oldida oʻtirganlarniki — aql bovar qilmaydigan umumiy orzu edi. Kim biladi, keyingi marta uning chempionlik kamari uchun jangida mening yoki boshqa tomondan qoʻllarimizdagi narsa qanaqa boʻlishini? 😏
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊