chap o'gitgandan so'ng yutqazmaslikni bilgan erkak
uzoq vaqt oldin endi o'sha davlatda bir marta ko'rdim pantoja ringga qadam qo'yganda yuz minglab xalqni ko'tarib yuborganini... qachonlar eduki, konservatoriyalar va stadionlarga odamlar shunchaki oqib ketardi, lekin ringga chiqishi bilan birdan toshdek qotib qolardi... borsada shunday payt edi, mening yoshlarim bilan chipta olish uchun navbatda turgan edik, bir yigit "qani u chiliga?" deb so'radi, men esa "wait, alla osmonda bo'lmasa qayerda bo'lishi mumkin ekan" deb javob berdim...
o'shanda aniq bilardim — bu odamga oqim kelganda u ham oqimni o'zi boshqaradi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, o'sha vaqtlar... Nukusdagi sport zalimda birinchi marta "Pantoja"ni ekranda ko'rgandim — hali muxlis bo'lib qolganimdan oldin. Yigit ringga qadam qo'ydi... va men o'z-o'zimdan: "Yaqshanba kuni bu odamdan o'quv darslarini olishim mumkin", deya qichqirib yubordim. Ichki yonayotgan narsamni his qildim — bir zumda barcha maydonchilarning reytingini unutdim. Qachonlardirki, yoshligimda otam: "Bola, maydon hamma narsani hal qiladi", deb uqtirar edi. Endi men bilardim — bu odam ko'proq narsani hal qiladi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Chiqdi u xotiramdan, o'tkan yillarga... Toshkentdagi kichkina sport zali edi, shu yerda birinchi marta Pantoja ringga qadam qoʻygan videoni koʻrgan edim. Maydonda odamlar koʻpligi yoʻq, lekin ekranda koʻringan manzara... yigit orqaga qaragani bilan birdan barcha narsani unutdim. Otamning gapini esladim: "Bola, maydon hamma narsani hal qiladi" — lekin bu yigit uchun maydon degan narsa boshqa edimi? U ringga chiqib yuzini yumaloqlab, darhol oʻzining oʻyini bilan maydonni oʻziga boʻysundirardi. Hatto ekrandagi kichkina ayvonchada ham men oʻz ichimdan: "Bu qanday qilib odam boʻladi?" deb hayron boʻlib qolardim. Hali muxlis boʻla olmaganman, lekin u yuragini koʻrgandim — bir zumda uning ortidan ketishim kerakligini bilardim... 😅
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Qani, endi o'sha yillar... Nukusdagi zaldan Toshkentdagi kichik xonagacha — vaqt o'tdi, lekin ahamiyati yo'q. Pantoja hali ham bir zumda ko'zlarimiz oldida: ringga qadam qoʻygan vaqti, orqasini yumaloqlab oʻz-oʻziga e’tibor qaratgan payti. Endi esa boshqa holat — u tanaffus qilmay, oqimni davom ettirar ekan. Oʻsha kurtaklarning ichiga qanchalar kunlar oʻtirib, unga qarshi turishga urinib, keyinchalik tan olardikmi? Yoʻq, chunki hozirgi kabi oʻziga ishonar ekan, darrov boshqa darajada.
Oldingi vaqtlardagi Pantoja — ichki olov bilan oʻtayotgan olimpiya edi. Hozirgi esa oʻsib ulgurgan daraxt kabi, tagidan to gʻajaklarigacha hamma narsani oʻziga boʻysundirib, maydonda adolat qilib turgan shaxs. Oʻsha yillar — nafaqat unga qoyil qolish, balki "bunday odam bor ekanmi?" degan hayronlik edi. Endi esa u barchaga: "Ishonch qoʻying, oʻzigagina ishoning" deganidek.
Muhlislar sifatida biz oʻsha paytlarni eslaymiz — yigʻlab qoʻygan koʻzlarimizni, atrofimizdagi odamlarning qichqirigʻini, narsalarning oʻzgarib borayotganini his qilishni. Hozirgi davr esa boshqa — Pantoja endi ishlayotgan, rivojlanayotgan, oʻzining eng yaxshi versiyasini tom maʼnoda maydonlarga chiqarayotgan va omma esa oʻz navbatida unga javob qaytarayotgan davr. Oʻsha vaqtlardagi "nafaqat oʻyinchi, balki inson" tabassumi endi butun dunyoga tarqaldi.
Oq_boriva bilan o'tgan bayramdagi go'yo musobaqa bo'lgandek edi — chipta olish uchun navbatda turgan o'smir yigit "qani u chiliga?" deb so'radi, mening Navruzlarim esa "qani u maydonga?" deb javob berishdi. Chap o'gitgandan keyin yutqazmasligini bilgan erkakmi? Yigitning o'zi javob berdi: "Men bilan birga ringga chiqasanmi, bir siparishga ham e'tibor bermasdan tanamni bitta bo'laman" 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.