Chaqmoq qanotlarida mustahkam turibman mana shunday dam olishda

Odamlar bilan yonma-yon turibman, trikodagi o'ng tomonidagi kichkina cho'qqida... sovuqroq edi, ha, lekin oyoqlarimiz qattiq yerga bosilibdi, qor yog'ib, oq ilonchalar daraxtlarga yopishibdi. Bino tomidan ko'rsatib turganimda Dustinni — darvoza tugunini bosgach, qoʻlini ko'tarishi bilan nafasim tutilib ketdi... "Yana! — deydi safdoshlardan biri qoʻlini siqib, — yana shunday qilishadi, aka, yozuvga qo'yamizmi endi?". Ko'rganlarimizni eslayman, terim sovib ketgan edi, lekin yurak esa olovday — triko rangidagi guldek poytaxtdagi osmon tagida turibmiz, hammamizni bitta g'oya birlashtirgan edi. Qachon darvoza yorilib, ochko olishib qolgach — dunyo oʻzini yana boshlab yuborardi... va o'sha qoʻl koʻtarilish — eng oddiy, ammo eng ulug'vor vaqt edi.

Qancha vaqt o‘tganiga qaramay, o‘sha sovuq kunni eslaganimda hali ham terimning teskari burishib ketishi mumkin. Poytaxtdagi tomda chumolilab turganimiz, qor parchalari yelkangizga tekkan paytda Dustinning qulog‘iga bir yigitning “Qanaqa mumtoz daqiqadir, aka, bu zarbani hech kim unutmaydi!” deganini eshitaman. Hozir o‘ylasam, o‘sha vaqtda ular to‘g‘ri gapirishgan — qandaydir orzu birlashgani kabi edi, dustingning qoʻli osongina koʻtarilganida barcha safdoshlari bilan birdek nafasimizni ushlab qolgan edik. Hech kimga aytib bo‘lmas, lekin o‘sha qoʻl koʻtarilishning ovozini eslayman… butun olomning tinib ketgani kabi.

Oʻsha kunlar… ilojsiz, xotirjamlikka joy qolmasdi, toʻqnashuvning oʻzidayoq qon ajratardik, yuraklar esa har ikki jangda ham qoʻrquv va umid oʻrtasida edi. Endi esa jamoa boshqa — silliqroq, shov-shavsiz, oʻziga ishlovchi, ammo shu bilan birga qattiqqoʻllikni yoʻqotgani yoʻq. Xuddi oldin likean katta oʻyinchi orqali gʻalaba qozonar edik, endi esa oʻziga xos va birdek kichik-gʻaroyib boʻlsada, guruhiyona harakat bilan yillar davomida yuqorilarni quvib kelmoqdalar. Eslarimizda Dustin qoʻl koʻtargan vaqt — hayotimizning dovrugʻi edi. Hozirda esa yangi avlod kelmoqda, boshqa uslub, boshqa jahon, ammo qalbimizdagi izlar oʻchmas, chunki orada haqiqiy harakatlar, jilmayuvchi yuzlar va sifatli baxtli kunlar bor. O'sha sovuq tongni eslaganimda hali ham koʻkragimning issigʻini his qilaman, endi esa asosiy narsa — qoʻllarni koʻtarish va birgalikda faxrlanish.

O'zimni yana shu qiziq qushning qoʻngʻirogʻini eshitayotgandek his qilyapman! Inglas bilan o'sha shov-shuvli kecha — hammamizni birlashtirgan lahza edi. Poytaxt tomidagi sovuqqa qaramay, yuraklarimizda alanga yoqilgan edi. Dustin qoʻlini ko'targan payt... toki sochiqqa almashtiramiz, boshqa hech narsa! O'ylab qo'ysangiz, barcha bu raqobatni tomosha qilish uchun o'z-o'zidan birlashgan edi. Qani, bizning shu oʻziga xos "partizanlar" jamoasi ham mana shunday unutilmas paytlarga ega! Qaraganimda yana darvoza tuguniga bosilib, qoʻl koʻtarishni xotirlayman. Men ham u yerda edim, qor parchalari yelkamga tekkan edi, lekin quvnoqlik undan ham qattiqroq edi! O'sha vaqtda faqat bitta g'oya bor edi — yurtimizdagi bu sodda, ammo ulug'vor lahza! Endi esa yangi avlod kelmoqda, ularning uslubi boshqa, ammo qalbimizdagi o'sha issiq hislar oʻchmaydi. Chunki asosiy narsa — qoʻllarni koʻtarib, birgalikda faxrlanishdir!

E, nima gap, yigitlar! Qani endi, shu sovuq kunni eslaganimda yelkamdagi qor parchalari hali ham erimay turibdi, lechchak u yerda qandaydir "yurakning portlashi" deb nom beriladigan narsa yuz berganini eshitaman... Dustinning qoʻli osongina koʻtarilibdi, oʻsha yerda stend oldida turgan bir kichkina bola "Usta-ustoz! Otamga aytaman, mana shunday qoʻl koʻtarishni!" deb fursatdan foydalanib, oʻzining kichik qoʻlini ham yuqoriga olib chiqgan ekan... yurak urib ketibman, chunki shu birdaniga uch qoʻl yuqorida — ustoz, partizan va "kelajak murabbiy"ni o'zi — pichirlab qoldi. Endi o'ylasam, shuning uchunmi yoq edi, keyinroqgina tasdiqlabdiki, qariyalarimizning "faqat qoʻl koʻtarish bilan gʻalaba" degan fikri to'g'ri!