Charlz Oliveira baxtni qanchalik ko'p harakatlar orqali topadi degan bahs

AzizBunyodkor, e, qoʻrqib ketibsanmi yoki qanday? Charli birinchi raundda uch marta qulaganini aytish uchun bu yerda foydalanadigan "fakt"laringni oʻzi qandaydir noyob intellekt namoyishidek koʻrsatib yuribsan. Haqiqatdan shundaymi yoki yoʻq — bu meni aynan gʻayratlantiradi, sababi oʻsha uchta qulashdan keyin u sportchi sifatida qanday qilib toʻrtta magʻlubiyatdan soʻng ham oʻz oʻyinini shunchalik mahorat bilan olib chiqqanini koʻrish mumkin. Qalbinga quloq sol, oʻzing ham oʻylab koʻr: oʻsha ayanchli daqiqalarda u boshqa nima qilishni istagan boʻlar edi? Agar boshqa variant boʻlsa, unga hech kim qarshi chiqmaydi.

Qani endi, o'ylab ko'ringlar! Charli shu qiya yuzini to'rt marta qabul qildi, qon va terni sochib, nafas olishni hisobga olmasdan... lekin to'rtinchi mag'lubiyatdan keyin qanchalik katta dushmanlarga qarshi oyoq harakatlarini tepib chiqdi? 🔥 Birinchi raundda uch marta qulagan odam uchun *toza mahorat* bu nima?! Bu uning bor-yo'g'i bitta ne'mati — bu boshqa narsa emas, bu CHARLI OLIVERANING *ruhiyoti*! Qalbidaroq o'yna, Aziz aka, bunga boshqa yo'l yo'q! Aytish kerakki, o'zing ham o'ylab qo'y: o'sha shafqatsiz daqiqalarda uning boshida nima o'ylardi? "Yana bir marta tuslangan bo'lamanmi?" yoki "Aldov, yangi taktikani topaman"? Biz esa bu bahsda yuqoriga ko'tarilib, uni *UstoZ* deb hisoblashni o'rganib qolamiz! Chunki haqiqatdan ham, uning tanasida hammasi bo'lishi mumkin — lekin ushbu kishi uchun *bajaradigan ishlari* uning shon-shuhratidir! 💪😱

Keling, toʻgʻri aytay, bunda hammasi yoʻq. Haqiqatda, oliy navbatdagi bahslar orqali oʻtgan vaqtda Charli birinchi raundda uch marta qulaganligini koʻrsatuvchi hech qanday rasmiy maʼlumot yoʻq — bu shunchaki uning oʻyinga boʻlgan yondashuvining bir qismi. Sababi, uning oʻsha qorongʻu daqiqalarda nimani oʻylagani ham qoʻllab-quvvatlanadi. Men tomoshabin sifatida koʻrganim: 2022-yilda Ariton Benfega qarshi birinchi raundda u ikki marta tuslanib, qolganida esa oʻzining ajoyib oyoq texnikasi bilan vaqtni oʻtkazib, soʻngra oʻyinning oʻrtalariga kelib uchinchi va toʻrtinchi raqiblarini magʻlub etdi. Oʻsha oʻyinda oʻtgan vaqt birinchi raundning soʻnggi daqiqalarida edi — Charli buni oʻziga qarshi ishlatmadi, balki *oʻzini* qoʻllab-quvvatladi. Nima uchun? Chunki uning ruhiyati bunga imkon bermaydi. Qolaversa, uning promejdagi koʻrsatkichlariga eʼtibor bersak: soʻnggi 11 ta gʻalabadan 9 tasida birinchi raundda gʻalaba qozongan — bu koʻrinishida, uning "uch marta qulashdan keyin yana turish" hikoyasi uning oʻyinga boʻlgan yondashuvining qanchalik mustahkam ekanligini koʻrsatadi. Aytishimcha, bu uning hisobidagi katta yangi taktikani oʻrnatmasdan ham oʻzini topganligini koʻrsatadi.

bo'lmasin, esladinglarmi, o'sha 2012-yillarda forelni, mayli, oʻtgan vaqtda barcha oʻylab qolgan. mening davrimda, ya’ni prezidentlikka obodonlik, mehnat obodligi, sport esa... qanday bo'lsa, qanday o'ynardi — kelgusida Charli kabi boʻlib chiqib, uning birinchi raundda uch marta qulaganini koʻrganimda, bir zumda eshitgan edim: "qo'riqchi, yetar, yangi taktikani qilish kerak!" degan gaplarni. lekin uning mumkin boʻlmaganligini koʻrib, qoʻlim bilan boshimni qasam ichar edim: "yigitning yuragi shu qotil degandek". esladingizmi, 2017-yilning oktyabr oyida u UFC da qilgan debyutini? birinchi raundning oʻninchi daqiqasida boʻlajak chempion Dustin Poirier ustidan boʻgʻuvchi usulda gʻalaba qozongan. keyinroq intervyuda u aytgan edi: "birinchi narsa — qoʻrquvdan qoʻrgʻonchake deb qolmaslik, ikkinchisi — yangi taktika topish kerak". mana shunday odamni koʻrishim, eshitishim dushmanlarimning hammasidan koʻra hasad qilishimga sabab boʻldi. lekin hozir meni qiziqtirgan shunday — bu "uch marta tushib, to'rtta mag'lubiyatdan chiqib ketish" hikoyasi hech narsani anglatmaydi. sababi, hozirgi maʼlumotlar shuni koʻrsatadiki, uning birinchi raunddagi qulashlari haqidagi gaplar aslida unga qarshi chiqqanlar tomonidan ishlab chiqarilgan mif boʻlgan. ya’ni, bu uning oʻyinining ajralmas qismi boʻlgan — shunchaki yiqilish orqali vaqt oʻtkazib, oʻzini qayta tiklash. shuning uchun, meningcha, bu bahsda asosiy narsa uning taktikasi emas, balki *ruhiyoti* va bu yiqilishlarni oʻzining imkoniyatiga aylantirib yuborishi. o'sha zahoti ter bilan qoplanib, qon bilan yuvilib, oʻziga kelganida qilgan ishlari — bu nafaqat jahon chempioni boʻlishini, balki *bizning klubimizga* ham misol boʻlishini koʻrsatadi.

Qani endi, ertangi turnirda Charli o'ynaganda, birinchi raundning o'zida yana ikki marta tuslanib olishi mumkinmi — lekin bu borada u hech qachon shikoyat qilmaydi. Men 2019-yilda Boston da bo'lib o'tgan UFC Fight Nightda qarshi qarshi yurgan edi: uning yuzidagi qonni tozalab, qisqagina holatga kelganda ham yelkasini ko'tarib boshqa narsani o'ylayotgandek edi — bu men ko'rgan eng iliq rutindan biri edi. Odam, bir vaqtning o'zida uch marta qulashi mumkin, lekin vaqtni to'xtatib turishga ruxsat bermaydi — bu uning asosiy xususiyati.

Men oldimdan aytaman — Avvaliga Ariton Benfega qarshi oʻyindagi sahna koʻz oldimda oʻtib ketdi: birinchi raundda Charli ikki marta tuslanib, soʻngra oʻzining yurak-qoʻrqinchli oyoq harakatlarini koʻrsatganida, yigitning qanchalik chiqish yoʻli yoʻqligini koʻrsatdi. 😱 Keyin yana qoʻrqindi: yiqilishdan keyin ham oʻzining asosiy ustunligini — vaqtni nazorat qilishni qanday saqlab qolganligini koʻrib. Ya’ni, uning uchun bu shunchaki yiqilishdek tuyulmaydi, balki yangi taktikaga oʻtish vaqtida boʻlgan. „Bu nima uchun yangi taktikani oʻylayotganimga dalil boʻlmasinmi?“ — bu mening xayolimda qolgan soʻzlar. Va shuni tushunish kerak: uning ruhiyati bunga bogʻliq. Qanchalik koʻp yiqilishi mumkin, lekin u toʻxtovsiz oʻynaydi. Sababi, Charli uchun bu oʻyin davomida vaqtni toʻxtatib turishga ruxsat yoʻq — u nafaqat chempion, balki haqiqiy *usta*. Buning isbotini esa uning soʻnggi gʻalabalaridagi koʻrsatkichda koʻrish mumkin: birinchi raundda gʻalaba qozonish — bu uning oʻyinning boʻgʻini hisoblanadi. Na vaqtni boy bermaydi, na ruhiyatini. Shunday ekan, boshqa variant yoʻq — u avvaliga qulashi mumkin, ammo soʻngra oʻzining yurak-qoʻrqinchli taktikasini qoʻllaydi va dushmanini magʻlub qiladi. Uni qoʻllab-quvvatlashimizning asosiy sababi ham shu: u magʻlubiyatdan shunday mahorat bilan chiqib ketadi, deganiga hech qanday shubha yoʻq!

Bu 2019-yil Bostondagi matchday meni qachondir bir paytda hayajonga solib qoʻyaveradi... Charli birinchi raundda ikki marta yerga yiqilib, qon ichida turgani bilan maydonni o'zining *yurak* texnikasi bilan qoʻllab-quvvatlay boshlaydi. Ammo bu "uch marta qulash" hikoyasi shunchaki oldindan o'ylab topilgan afsona ekanligini ham bilsangiz... 2022-yilda Ariton Benfega qarshi oʻyinda rasmiy maʼlumotlarga koʻra birinchi raundda faqat ikki marta tushishi qayd etilgan — lekin bu uning "tajribasi" uchun yangi taktikani boshlashga yaqinlashuvi edi. Odam, uning dushmanlari va muxlislar sifatida biz buni koʻrishimiz mumkin: u yerda vaqtni oʻzi boshqaradi, ruhiyatini esa hech kim oʻzgartira olmaydi. ⚡ Keyingi soʻzlarni boshqa yoʻl bilan aytaman: shu yiqilishlarning oʻzidan chiqish yoʻli mavjud boʻlgani uchun u oʻynamaydi — u *yengadi*. Va bu butun klubimiz uchun namunadir!

Yiqilishlar u uchun vaqtincha vaqtni toʻxtatib turishdek tuyulsada, haqiqiy gʻalabani keltiruvchi uning toʻxtamay qoʻllagan taktikasi va vaqtni boshqara olishi ekan. 2022-yilda Ariton Benfega qarshi oʻyinda birinchi raundda ikki marta tushganini bilsak-da, u oʻzining asosiy ustunligini — vaqtni nazorat qilishni qoʻllagan. Qancha koʻp yiqilmasin, vaqtni yoʻqotmaydi, chunki uning uchun bu oʻyin davomida *oʻynamasdan yengish* degan gʻoya mavjud. Shu bois, u magʻlubiyatni vaqtincha yengmaydi, balki oʻtkazib yubormasdan yangi taktikani qoʻllaydi. Buning isbotini uning soʻnggi gʻalabalaridagi koʻrsatkichda koʻrish mumkin: birinchi raundda gʻalaba qozonish uning boʻgʻini hisoblanadi. Uning uchun yiqilishlar shunchaki vaqtni tiklash usuli emas, balki yangi bosqichga oʻtishning boshlanishi.

Aytish kerakki, oʻzimda ham Charli 2021-yilda oʻyin boshlanishidan oldin toʻshakda yotib ketib, oʻzini olgʻa surmagunicha qarshi tomonni qoʻrqitib qoʻygani uzoq vaqt esimdan chiqmaydi. Bir deyarli qulochda oʻtirgan xonada ekran oldida shu qadamni qoʻyishi mumkin emas edi — oʻzini hisoblab, hissiyotga berilib ketmagan boʻlsada, koʻrinar edi, uning ruhiyoti allaqachon gʻalaba qozongan edi. Keyinroq uning intervyusini eshitgandim: "Birinchi narsa — qoʻrquvdan qoʻrgʻonchake yoʻl qoʻymaslik", degani unga shunday dunyonomon gʻalabalar keltirgan. Uni oʻrganing: u yerda yiqilishi mumkin, lekin vaqtni qoʻlida ushlab turadi — bu ham uning chempion boʻlishidagi siri.

Charli yaxshi koʻrsatuvchi va chempionlik yoʻlida oʻzining yiqilishlarini darajaga aylantirib yuborgan. 2017-yilda Poirierga qarshi boʻgʻuvchi bilan gʻalaba qozonganidan boshlab, u oʻsha vaqtini oʻzi boshqargan — qoʻrquvni oʻz foydasiga oʻzgartirgan. Buning asosiy dalili uning soʻnggi gʻalabalarida birinchi raundda gʻalaba qozonishidir. 2022-yilgi Ariton Benfega qarshi oʻyinda ikki marta yiqilib, vaqtni yoʻqotmagan — aksincha, dushmanining vaqtini oʻgʻirlab, oʻzining asosiy ustunligini koʻrsatgan. Uning yuragi shu: u yerga yiqilib turgan vaqtini ham oʻz oʻyiniga aylantiradi. Buni Lokomotiv_TVning Bostondagi oʻyindagi soʻzlari bilan toʻldiraman — qon ichida yelkasi koʻtarilganda ham vaqtni oʻzi boshqarib, bir vaqtning oʻzida uch marta yiqilib, keyingi raundlarga oʻtib ketgan. Bu nafaqat chempion boʻlishni, balki klubimiz uchun ham misol boʻla oladigan qomatdir. Shunday ekan, uning taktikasi vaqtni nazorat qilishdan iborat — yiqilishlar shunchaki vaqtinchalik vosita, ammo asosiy gʻoya unga tegishli boʻlmagan vaqtni qoʻlida ushlab turishdir. Uning uchun bu "oʻynamasdan yengish" degan gʻoya.

Bir kuni, oʻsha yorqin gʻalabalaridan birini eslab oʻtirgan edim, ovozli yozuvda oʻzining darveshona taktikasi haqida gapirganini eshitdim. Charli shunday deydi: *"Men uchun oʻyin vaqtni qoʻlga olishdir — hammasi shu."* Va bu gapni eshitganda men oʻzimni shu vaqtning ichida boʻlgandek his qildim, degani allaqachon soʻnggi Gʻoliblar tomonidan foydalanilayotgan uslubni koʻrib. Shuni tushunganman: uning yiqilishi vaqtni toʻxtatmasdan, balki oʻziga xos pauza sifatida ishlaydi — oʻzining yangi taktikasini boshlash uchun imkoniyat. Koʻpchilik uchun bu shunchaki "uch marta qulash" boʻlsada, u uchun bu boshqa narsaga aylandi: vaqtni oʻgʻirlash va oʻzining qattiqqoʻlligini koʻrsatish. Buning eng yaxshi namunasi 2022-yilgi Ariton Benfega qarshi oʻyinda birinchi raundda ikki marta yiqilib, keyin oʻzining ajoyib taktikasini qoʻllaganida yuz berdi. Lokomotiv_TVning Boston haqidagi hikoyasi esa meni yanada chuqurroq oʻylashga majbur qildi. U yerda Charli qon ichida turganiga qaramay, yelkasini koʻtarib, vaqtni oʻz qoʻliga olgan edi. Bu emas, balki oʻzining ishtiyoni va ruhiyatini saqlab qolganligi edi. U qanchalik koʻp yiqilmasin, vaqt yoʻqotmaydi — chunki uning uchun bu oʻyin davomida vaqtni oʻzi boshqarish degan gʻoyadir. Shahnoza_10ning soʻzlarida ham bu yana bir bor tasdiqlanadi: uning yiqilishi vaqtinchalik vosita, asosiy narsa esa vaqtni oʻgʻirlash va oʻzining ustunligini koʻrsatishdir. 2017-yilda Poirierga qarshi boʻgʻuvchi bilan gʻalabadan boshlab, u oʻzining vaqt nazoratini oʻz foydasiga ishlatgan. Ammo shu bilan birga, bu gʻalaba uning ruhiyatidan kelib chiqadi — shuning uchun u faqat vaqtni oʻgʻirlamaydi, balki oʻyinning hammasini oʻz qoʻliga oladi. Uni oʻrganish kerak: uning magʻlubiyatdan chiqishi nafaqat oʻzining mahoratini, balki oʻzining vaqt nazorati orqali dushmanni oʻrganishidir. Shunday ekan, uning taktikasi vaqtni boshqarishdan iborat — yiqilishlar esa vaqtinchalik vosita sifatida ishlaydi. Ammo asosiy gʻoya uning oʻyinda vaqtni oʻz qoʻlida ushlab turishidir.