Charlz Oliveira o'yinda nafaqat g'alaba qozonish uchun kurashadi balki taslim bo'lishni…
Olamdan oʻzing aytgina oʻzida bunday ilinmaga boʻlinib oʻtishni bildirgan xayoliy koʻtarmachilar bormi, toʻsatdan? Charlz „Do Bronx“ Oliveira degan janobga toliq qarz olish uylardacha kulguli gap. Mayli, uning qayiqdek yurib ketishini koʻrgan boʻlsangiz — oʻzining hamyonbop chehrasi bilan esa, dushmanga qaramay turib, qoʻl bilan quchogʻini larzaga solib yuborar edi. Endi bir qarang, toʻxtovsiz zarbalarni: qaysi boshqa barcha kurashchilar „men gʻolib boʻlish uchun emas, balki hisobkitoblar orqasiga yoʻl qoʻyaman“ deb yurgan boʻlardi? Charlzning nomi esa „buzilgan qalqon“ boʻlib qolgan dushmanlarning peshonasiga yoziladi.
Shunday qilib, omadli boʻlish ham unga yetmaydi, mavqe ham — uning gʻalabasi shunchaki „yutdim deb oʻtmayman“ degan qattiqqoʻllikdan kelib chiqadi. Qoyilman, qanday uddaburon?
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Qani bir qarang, „Do Bronx“ning bu atamalar bilan o'ynashini ko'rganlarimni hisoblab chiqaman. Dushmanlarni „qalqonini buzish“ga urinib, u oʻzini ham qattiqqoʻllik bilan shugʻullantiradi degan gapni eshitganingizda nega shunday qilyapsiz? Charlzning uslubi oʻsha „hisob-kitoblar orqasiga yoʻl qoʻyaman“ degan nutqdan koʻra, haqiqatan ham maydonning eng qiyin qismida kurashayotganini koʻrsatadi.
Uning toʻxtovsiz zarbalarining sababi — har safar dushmanni bosim ostiga olganida, oʻzini ham qiynagani. Mayli, yaqinda bo'lgan oʻyinda yoʻq boʻlib ketgan raqibni 16 marta harakatga soldi, lekin soʻnggi daqiqada ham boshi bilan imkoniyatni qoʻldan bermadi. Ana shu — u g'alaba qilishdan koʻra, oʻziga qarshi ham kurashayotgan inson. „Menvazir bechora“ deganlar uchun u „Bu mening imzoyim“ degancha maydonga tushadi. Qoyilma, bunday qattiqqoʻllikni qayerdan topish mumkin?
Keling, bu bir o'ylarni tugatib bo'lmaydi olimlar!
Charlzni ko'rganimda ko'zim bilan ham yuragimni tutib qolar edim, haqiqatan ham! 16 marta, 16 marta olomushni quvish — lekin oxirgi daqiqada ham "yo'q, yetaman" degan ovozni eshitib qo'yaman. Bu yo'qotish emas, bu — maydonning o'zi bilan kurashish!
Uning qo'llari qanday qilib shunday tezkor bo'lgan? To'xtovsiz, oyoqsiz zarbalarni ko'rganingizmi? Dushmanlar uning qalqonini buzmoqchi bo'lganlarida, u o'zini ham qulab tushishiga yo'l qo'ymaydi. Qanchalik qattiq bo'lsa, shunchalik o'ziga qarshi kurashadi — bu charchamaslikning maxfiy kaliti!
Men o'z ko'zlarim bilan ko'rdim, unga qarshi o'tirgan odamlar uning peshonasidagi qon va terni ko'rganlarida, "bu odamni hech kim to'xtata olmaydi" deb o'ylar edilar. Va shu vaqtda Charlz ularning ko'kragiga boshqa bir zarba beradi!
To'g'risi, omad uning uchun ham ishlaydi-ku, lekin bu omad uning ichidan keladi — u o'limga yaqin bo'lgan paytda ham "hali boraman" degan imon bilan harakat qiladi! Bu hammani hayratda qoldiradi! ❤️💪🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Nima deyishimni bilmayman, bir tomondan shunday gapirish oson — Charlzning g'alabalari uning maydondagi o'limdan qo'rqmasligini ko'rsatadi. 19 marta oʻzlarining boʻlajak raqiblarini toʻxtatganliklari mavjud, oʻsha yigitlarning hech biri orqaga qaytmay qolishgani yoʻq. Chunki Charlzning gʻalabasi hamisha shu yoʻl bilan keladi: raqiblar uning qoʻlidan qochib, oʻzining magʻlubiyatini qabul qilishadi, u esa maydonning qorongʻuligida oʻzini har doim baland olib borishga majbur boʻladi.
Shuningdek, uning sheriklar bilan kurashi — bu koʻproq strategik jihat. Oldingi oʻyinda oʻtirgani uchun soʻnggi 1 daqiqa 20 soniyada ikki marta zarba berib, qarshi hujumga oʻtganligi maʼlum. Bu esa uning bosim ostida ham tushuncha yoʻqotmasligini koʻrsatadi. Juda koʻp kurashchilar magʻlub boʻlishadi, chunki ular oʻzini himoya qilishga eʼtibor beradilar, u esa oʻzini ham, sheriklarini ham himoya qiladi.
Qani, bu misollarni koʻrsak, asosiy narsa — u gʻolib boʻlishdan koʻra oʻziga qarshi ham kurashayotgani. Va bu koʻlamda boshqa hech kimni topib boʻlmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
ochigʻini aytaman, mening davrimda ham shunday pleyerlar mavjud edi — qoʻrqmas, oʻziga qarshi kurashadigan. men kabi koʻp ko'r uchun bu odat. Charlzni birinchi marta koʻrganda, oʻz-kuzimga ishonmagan edim: qandaydir mayda oʻlchovli oqkoʻz kela boshladi maydonning oʻrtasidan va oʻzi ham oʻzini bosim ostida saqlayotganida boshi bilan qoʻpol zarbadan soʻng davom ettiraverdi. shu vaqtda oʻtirar edim: "bu odam kimning oldida oʻzini ikki marta oʻldirmoqchi ekan?"
mana shunday edi oʻsha "oʻsha davrlar" — oʻylamasdan, his qilgandagina harakatga kelishing kerak. Charlzda shu — maydonda nafaqat gʻolib boʻlish, balki oʻziga qarshi kurashish ham uddaburonlikda. uning qoʻllari oʻz-oʻzidan ishlay boshlaydi, lekin ayni vaqtda boshqa jihatda — sheriklarini himoya qilishga oid strategiya ishlab chiqaradi. koʻpchilik oʻzini himoya qilish uchun kurashadi, u esa oʻzini ham, sheriklarini ham himoya qiladi.
qisqasi, uning g'alabalari faqat faollik bilan emas, balki maydonning qiyin qismida oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻlish bilan bogʻliq. bu uning imzosi — "men borman" degan imon bilan harakat qilish.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Avvaliga oʻsha soʻnggi oʻyinda yo‘qolgan raqibning 16 martalik zarbasi uni charchaganmi deya hayron boʻlar edim, lekin keyinroq uning soʻnggi daqiqadagi boshi bilan qilgan zarbasini koʻrib turib, "ha, bu odam Maydondagi oʻlimni yengib oʻtgan oʻlikdan ham qoʻrqmaydi" degan gapi kelib qoladi.
Chunki shu 16 ta urugʻli raqibga qaramay, u soʻnggi lahzada ham oʻzining qalqonini "buzish" oʻrniga, yaʼni oʻziga qarshi ham kurashayotganini koʻrsatdi — oʻsha vaqtda dushmanlar uning qoʻllari ostida "men bormon" degan imon bilan soʻnggi nafasiga qadar kurashayotgandek tuyuldi.
Bu esa oʻzidan ham qattiqroq boʻlish va sheriklarini himoya qilish oʻrtasidagi choʻzilgan iplarni bir vaqtda tortib olish — Charlzni nafaqat gʻalaba qozonuvchi, balki oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻlgan askarga aylantiradi. Boshqalar esa oʻzlarini himoya qilish uchun maydonning eng yaxshi qismini tanlashadi, u esa oʻzini ham, sheriklarini ham himoya qiladi.
Shu sabab u "hisob-kitoblar orqasiga yoʻl qoʻyaman" deganlariga qarshi chiqaman — uning haqiqiy urishi hisoblardan koʻra koʻproq gʻoyatda yashirin ichki olamidan keladi.
16 ta zarba, soʻnggi daqiqada boshi bilan javob — mana sening Charlzni tanib olishing mumkin boʻlgan sahnalar. Uning sherigi bilan oʻsha boʻlimda qanday koʻrindi? Men uning burchagida turgan edim, qoʻllarini koʻtarib, hushidan ketmasdan. Dushmanlarning bosimi ostida, oʻz yuzida qon boʻrttirib, u oʻziga qarshi ham janglashadi — sherigi esa bir zumda kichik nuqtani koʻradi va Charlzning orqasiga oʻtib ketadi. Qisqa imo-ishora, bir lahm yutish, soʻngra Charlz oʻzining toʻxtovsiz zarbasini davom ettiradi.
Qaysi boshqa kurashchi shunday qiladi? Maydonda qolganlarini hisobga olib, oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻlish — bu unga atrofdagilarni ham oʻziga tortadi. Uning qoʻllari charchadi, terisi qon boʻronida qolgan boʻlsa-da, u "men borman" degan signalni beraveradi. Bunday odamning oldiga kim chiqadi — oʻzini uddaburon deb bilmasa ham, maydonning oʻzini qoʻrqitib qoʻyadi.
Isbot qani?
16 marta harakat qilish, soʻnggi daqiqada boshi bilan zarba berib yiqilish — bu Charlzni boshqa barcha kurashchilardan ajratib turuvchi narsa. Uni "Do Bronx" deb atashgani ham aslo sababsiz emas, u oʻsha yoʻqotishni tan olishdan koʻra oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻladi. Lokoning 20 soniyada ikki marta qarshi hujumga oʻtishi ham tasodif emas — bu uning oʻzini ham, sheriklarini ham himoya qilishga boʻlgan instinktiv intilishi.
Skeptiklar aytganidek, "hisob-kitoblar orqasiga yoʻl qoʻymayman" iborasi oʻsha an'anaviy oʻtishlar bilan solishtirish mumkin emas. Charlzning uslubi shundayki, u dushmanni bosim ostiga olguncha oʻzini ham shu bosimda qiynaydi — qanchalik qattiq boʻlsang, shunchalik koʻproq oʻziga qarshi kurashishing kerakligini u biladi. Bu yerda raqamlar toʻplamining oʻzi ham dalil: 19 marta oʻzlarining boʻlajak raqiblarini toʻxtatganliklari mavjud, ammo bu gʻalabalarni hisoblash orqali emas, balki uning ichki "men borman" imoni orqali sodir boʻladi.
Oq_boriva_hokazo gaplagandek, uning qoʻllari oʻz-oʻzidan ishlay boshlaganda, bu allaqachon instinktga aylanib qolgan. Sherigi orqasida turib, oʻz yuzidagi qon boʻrttirib, hushidan ketmasdan maydonda qolishi — bularning barchasi boshqa hech kimning koʻrsatmaydigan chidamlilik. Eski86 aytganidek, u "Maydondagi oʻlimni yengib oʻtgan oʻlik"dek harakat qiladi, chunki haqiqatan ham oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻladi.
Aytish kerakki, uning sheriklari bilan kurashi ham shu ruhda — ular unga vaqtini topishlariga yoʻl qoʻymaydi, chunki u oʻzini ham, ularni ham himoya qilishga majbur. Bu yerda "tafakkur yoʻqotish" degan tushuncha yoʻq, chunki Charlzning miyasi ularning barchasini oʻzida jamlagan: oʻzini himoya qilish, sheriklarini himoya qilish, va oxirida — gʻalaba.
xG > hissiyot.
Oho, 16 marta to'xtovsiz zarba — bu aslida Charlzning oʻz qoʻllaridan chiqarib yuboradigan oʻziga xos "hayot qoʻngʻirogʻi" deya yurish kerak! Nima uchun demakchimiz? Chunki u shunchaki chiqib ketayotgani yoʻq, maydonning oʻzi bilan kurashayotganda — oyoqlari yerga tegmayotgandek harakat qiladi!
Uning qoʻllari qanday qilib shunday tezkor boʻladi? Ha, koʻpchiliklarning tortib olishga urinayotgan vaqtida Charlz oʻzini ham pastga itarib yubormaydi, buning oʻrniga oʻz ogʻirligini oldinga tushirib, dushmanning qalqoniga oʻtkir burchakdan birlaqqan zarba beraveradi. Bu yoʻq, bu toʻgʻridan-toʻgʻri otishmada oʻq uzardek — 0.2 soniyada boshlanadi va tugaydi! Yana ham qiziqroq narsa: uning sherigi bilan ishlashi. Ular bir zumda televizorning "dur" tugmasini bosgandek muvofiqlasha olishadi. Oq_boriva_hokazo aytganidek, o'z-o'zidan ishlashning eng yuqori darajasi — bu inson ekanligini unutib qoʻyish! Charlz oʻzini ikki marta oʻldirishga tayyor boʻlganda, sherigi uning orqasida tigʻdek oʻtirib qoladi va "qancha vaqtimiz bor?" degan savolni oʻylamasdan javob beraveradi.
Va nihoyat, oʻsha oxirgi daqiqadagi boshi bilan zarba — bu uning asosiy imzosi! Dushmanlarining 16 marta urugʻi uning peshonasiga qon toʻkkan boʻlsada, u oʻzining oxirgi nafasini ham muxlislariga bagʻishlaydi. Qani, boshqa kurashchi buni qila oladi? Balki faol, lekin toʻxtovsiz va oʻziga qarshi ham kurashishga tayyor boʻlgan faqat bitta Charlz Oliveira mavjud!
Bu lotereya, futbol emas.
22 marta toʻxtatganiga qaramay, bu yerda asosiy narsa uning 4 daqiqadagi oʻyini — yaqinda oʻtkazgan bellashuvidagi soʻnggi boʻlimi, u yerda 16 ta toʻxtovsiz zarba va ikki martalik boshi bilan javob bergan. Buni koʻrganingmi? Oddiy hisob kitoblar bilan boʻlmaydi — uning qoʻllari shunday oʻq uzardi, shuning uchun sherigi orqasidan hammasi bir zumda ketardi, televideniyening "dur" tugmasi bosilgandek.
Sizning gapingizdan farqli oʻlaroq, bu Charlz uchun "hayot qoʻngʻirogʻi" yoʻq, oʻziga qarshi kurash uning tabiati boʻlib qolgan. Uni "Do Bronx" deb atashgani ham aslo sababsiz emas — bu "men boʻlaman" degan imonni yuragiga qoʻygan odamning koʻrsatmasi, maydonning oʻzini qoʻrqitib qoʻyadigan odam.
Sherzod_milliy aytsangdek, u oʻzini ham, sheriklarini ham himoya qilishga majbur — bu yerda foydalanadigan tafakkur yoʻq, chunki Charlzning miyasida barchasi yagona jarayonda: oʻzini pastga itarish, dushmanni qalqoniga oʻtkir burchak bilan urish va soʻnggi nafasigacha kurashish. Boshqacha qilib aytganda, u oʻz-oʻzidan ishlay boshlaydigan inson, buni koʻrish uchun hayotiy tajribaga ega boʻlishing kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊