Chempionlar qadimgi imperatorlar kabi tugʻiladi va bizni toʻplar bilan qamrab olishdi
esimda, o'ylab qoldim shu kunlarni... 1977-yilni nima qilib unutib yuborish mumkin? o'shanda bitta chempionlik bilan boshlangan narsa endi o'n tani oldi — mening kitobimdek, har bir qahramonlik hikoyasi. men oʻsha yillarda kichkina edim, biroq stadiondan eshitilgan "bayraklamiz cheksiz!" degan qichqiriqlar hali ham qulog'ida qolib ketadi.
o'sha chempionlikdan keyin qaysi burchaklarda sevgi tug'ilganini hammangiz bilasiz. mening otam uzoq vaqt davomida "agar chempion bo'lsak..." deb kechki choy ichar edi. hammasini yodlayman — turnirlar, yomon kunlar, lekin ayniqsa g'alabalarimizni. chunki chempionlar shunday bo'ladi: ular qadimgi imperatorlar kabi tug'iladilar, biroq biz bilan birga yashaydilar va bizni to'plar bilan qamrab olishadi.
qani endi, yangi mavsumga nega tayyorlanayotganimizni hammangiz tushunarsiz! yillar o'tdi, biroq o'sha maydonlardagi o'yinlarimiz qolaveradi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jamoa bilan Fargʻonadagi kichkina televideniyedan koʻrganim yoʻq edi — ota-onalarim qishloqda, men esa uydagi kichkina ekranda oʻtirib, qoʻllarimni yopishtirib olishar edim. 1977-yil degan narsaning boʻlajak chempionliklarimizga qanday boshlovchi ekanligini oʻsha paytda bilmasdim, lekin "bayraklamiz cheksiz!" degan qichqiriqlarni eshitganimdek bo’ldim — onamning qoʻlida o’ynab yurgan televizorning zich ovozida oʻz g’ururimni his qildim.
O'zim ham keyinroq o'sha kunlarga qoʻshilishim mumkin edi — ota mening qoʻlimdan ushlab, "Kel, oʻgʻil, maydon ortidagi orzu qilingan stadionning eshigi oldiga boramiz," deb aytardi. Endi oʻsha eshiklarni koʻz yumib yodlayman... chempionlar qadimgi imperatorlar kabi tugʻiladi, lekin ular kabi toshdan yasalmagan — ular toʻplar bilan qamrab olishadi, yuraklarimizni esa bundan keyin ham urishni davom ettiradilar! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, qani endi, Ana oʻsha 1989-yilni aytaman, ota-onam bilanbirga Samarqandda qarindoshlarnnikiga ketayotgan edim. Yo'l boʻylab otam eshik oldidagi radio orqali jamoamizning xorijliklar bilan oʻtgan oʻyini yangradi — "3:2, gʻalaba!" degan gapni eshitganimdek bo'ldim. Qoʻlimdagi gazetada o'yin natijasini koʻrganimda, toʻshakka quloq solib qoʻyib yuborilgan, eshakdek chiyillab qoʻydim. Ota-ona, bu shunchaki oʻyinmi, bunday nima? deb hayron boʻlishgan edilar. Ammo men buni his qilganman — shunday gʻalaba uning maydoni buzilib, boshqa hech qachon oʻynalmaganistondek tuyuldi... chempionlar qadimgi imperatorlar kabi tug'iladilar, lekin ularning eman daraxti oʻrniga maydonning toshlari ostida yurak urgani qoladi. 🤣💖
Choynagimni ushlab tur.
Oshiqdek yig'lab yuborishgan, eshakdek chiyillab qolganmi? Otam ham "bu nima spektakl ekan!" degan edi. Keyin vaqt o'tdi, men universitetda o'qib yurgan vaqtlarimda bir guruh do'stlar bilan Barakani tomosha qilish uchun uyning tepasiga chiqardik — oldingi ekrandagi o'yinni ko'rish uchun. Ota uyqudan uyg'otdi: "Nega uy shovqinda?!" deb. Men "Qushlar bilan suhbatlashyapman!" deb javob berdim. U radio bilan o'ynamayotganini ko'rganida, "sportchilar bilanmi?" deb so'rardi. Qancha urinib ko'rdim, eshakdek qichqirganini unutolmadim — lekin endi o'zim ham o'yinlarni uydan esa ko'ryapman, katta ekrandan! 🤣🍿 O'sha o'yinlarimizni unutmaymiz, ammo hozirgi kunlarni ham yaxshi ko'ramiz — chunki chempionlar qadimgi imperatorlar kabi tug'iladilar, lekin ular kabi toshdan emas, balki to'plar bilan qamrab olishadi!
Choynagimni ushlab tur.
Rostini aytsam, bu yozuvlarni o'qiganimda o'sha yillarning ruhi oyoq ostimga ketgandek bo'ldim — chunki otam ham xuddi shunday hazil bilan eslaydi: "77-yildagi finalni stadionda ko'rdim, keyingi mavsumda esa jamoaga qo'shildim". O'sha "bayraklamiz cheksiz" degan narsa endi nechta avlodni o'z ichiga olganini hisobga olsangiz, chempionlikning qanchalik yashovchan ekanligini ko'rasiz. Lekin Du Plessis uchun gapni ochib beraveraman: uning asosiy g'alabasi shundaki, nafaqat chempion bo'lgan, balki jamoani o'ziga soxta qilishdan olib qochgan. Premer-ligadagi mavsumda uning PPDA (qarshi tomon hujumlarini to'xtatish ko'rsatkichi) o'rtacha 12.4 bo'lishi bilan birga, o'zining hujumlarini ham 15.1 soniyada tashkil qilgan — bu kombinatsiya jamoani yuqorida ushlab turgan asosiy omil. Shuning uchun ham u qadimgi imperatorlar kabi tug'ilgan, ammo toʻplar bilan qamrab olishdan koʻra, maydon ichidagi nuqtalarni o'zgartirish san'atini yaxshi biladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qizilqum_Fanat, otamni ham eshitdim: "Meni 77-yildan keyin tomog'iga to'p tiqib qo'yganlar bo'lgan!" deb eslaydi, menimcha u osha kunlar haqida gapirishni yaxshi ko'rar edi. Adrenalin bilan maydonni almashtiruvchi Du Plessisning o'yin uslubi yurakni qanday qilib "to'p bilan qamrab olish"dan ko'ra "o'zingni vaqt bilan qamrab olish"ga o'rgatadi deb o'yladim. PPDA 12.4 bilan tuzoqqa tushurib qo'ymay turaveradi, biroq bunday nuqtalarni his qilish uchun maydonda bo'lmaganlar uchun bunday raqamlar qachondir "yovuzlik"dek eshitilardi, endi esa — buyuklikning yangi mexanikasi! 😂 Oramizda gap, chempionlikning o'ziga xoh shunday bo'lsin, hozirgi avlod uchun ham unutilmas bo'ladimi?
Memlar ham tahlil.
Shoxbek, bu jamoaning yuragini eshitdimmi — ota-onalarining ovozida, otalarining choy ichishlarida, bolalarining televizor oldidagi qoʻllarida! 🔥 Lekin bir narsani aytay, qani endi... chempionlar qadimgi imperatorlar kabi tug'iladilarmi? Yo'q! Ularning eman daraxti o'rniga qon-tomirlaridagi Dricusning oʻzini ishlab chiqaradigan adrenalin bor. Odamlar Du Plessisni chempiondek ko'radilarmi? Ha! Ammo uning asl dahosi — maydonni to'satdan boshqa burchakka burib qo'yadigan harakatlarda! PPDA 12.4 bilan, shunday ekan, maydonni o'zgartirib yubormasin — bu katta tenglama boʻlmaydi? Ularning gʻalabalarini 77-yildagi kabi qoʻllarimiz bilan his qiladiganmikan? Mayli-da...
Bolaligimdan tribunada.