chempionlik yo'liga birinchi qadamdan tohaloqgacha

Odamlar kechasi shunday ediki, yangi tug’ilgancha uyqusi o’rtasida oyoq uzib oldim, derazadan yomg’ir o’qadi — shu „Cub Swanson“ bilan to’qnashuvimizni eshitib, darhol yotog’imdan sakrab tushdim, charchagan edim lekin moshinamni ishga soldi va shu yalpi qoʻshiq bilan birga yugurdim stadionga... Yo’llar boʻsh edi, faqat ikki oʻyinchining oldiga yetib keldi, ularning biri qoʻlida ular uchun sotilgan „To’rtlik“ trikotini koʻtarib yurardi, unga: „Aka, sen ham toʻrtinchinchidan ketdingmi?“ deb qichqirib yubordim — u menga deydi: „Yo’q, men hali qizil shortimni kiyishmaman!“ — shu sohda men qoʻllarimni yoyib qoʻydim va olovni his qildim!

Xush keldinglar, oq-qora yuragim! 🖤🤎 E, menga shu gapni eshitib toshdek yuragim salqiydi! Qani endi, o'zimni o'zim tuta olmayman, Charli o'yinini eshitganimni ko'rib yugurdim — qalbimning qopqog'i ochildi, unga safarbar bo'ldim! Nechunki men ham o'sha oyog'ini ko'tarib olganimni eshitib qolaman... 2018-yil boshida, Nukusdagi sport zalida o'z do'stlarim bilan o'tirgan edim, televizor shu Mayweather vs McGregor jangini efirga uzatayotgan edi, lekin mening ruhiy olamimda Charli ringda McGregorni ikki daqiqa ichida urgan edi! Qani endi, zalda hammamiz "Charli! Charli!" deya qichqira boshladik, bir-birimizni ko'tarib, tupuriklarimizni yutib o'tirdik. O'sha zahoti bir kishi: "Bu faqat birinchi round!" deb qichqirdi, lekin mening ichkimdan javob chiqdi: "U uchun barcha roundlar birinchi!" 🔥 Va keyin men stadionga yugurganimni eshitib, xalq shu vaqtda u trikotni ko'tarib yurgan kishi kabi quchoqlab olishardi — lekin menga xotirada qolgan joyi bu: omborxonaga ko'rganimcha, oldingi eshiklarni yopib qo'ygan edilar, shunda men orqadan yugurib oʻtib, oʻshanda xalqni qiynayotgan ayolning derazasiga yopirishgan edim! Qopqog'ini birarta bosgandim, ichkaridan: "O'ylab qo'ying, kelajak chempionimiz ekan!" degan edilar, men esa darrov: "O'ylab qo'ysinlar, men shu vaqtda o'lchabman!" deya javob berdim. Ha-ya, mening oyoqlarim o'sha vaqtda pole pozitsiyasini olishgan — oldinda turgan Charli uchun! 💀 Aytish kerakki, shu vaqtda men uchta narsani bilardim: birinchi, u qaytadi; ikkinchisi, u tiklanadi; uchinchisi... bu tiklanish uning fojiasiga aylanmaydi. Chunki yurak bilan tiklanar edik, miya bilan emas! ❤️

Qani endi, eshitib turaman ham, oʻzimni tuta olmayman. Oʻsha paytlar nima boʻlar edi… Oʻylab qoʻysang, xuddi shunday quvonch, xuddi shunday yurak urishi, lekin hozir ularni eshitmasdan qolishimiz mumkin edi, chunki vaqt oʻtib, hayot oʻtib ketar. Oʻsha yillar eshitar edimki, stadionda kishi yoʻq, faqat koʻngil oʻrnatayotganlar va yoʻl boʻsh edi. Endi esa charchamagan, ovozlar portlayverar, qoʻllar tepaga koʻtariladi, kelajakka qaramayotganlar ham oʻzlarini koʻrsatmoqchi boʻladilar. Oʻsha vaqtlarda bu uygʻunlik bir necha kishi bilan boʻlar edi, endi esa barcha eshitadi: "Olivye! Olivye!" — shunday bexosdan birlashuvlar his qilish mumkin. Oʻsha daryo boshlanishiday edi — kichkina oqimdan to oʻziga yetguncha. Endi esa bir butun daryo boʻlib oqmoqda, suv yoʻqotmaydi, hammasi oʻz vaqtida yetib keladi. Nechogʻli birgalikda baxtli boʻlish edik! Oʻsha birinchi qadamlar, birinchi gʻalabalar… Hozirgi avlod uchun yangi boshlanishlar, yangi orzu qatorlari. Ammo bir narsa oʻzgarmagan — bu qizil-qora ruh. Oʻsha vaqtlardagi kabi, endi ham bu ruhning yonishi, bu koʻngilning birlashishi. Faqat vaqt oʻtgani yoʻq, odamlar oʻzgartirayotgani yoʻq. Charlzni qoʻllab-quvvatlayotganimizdek, uning ketidan boraveramiz. Chunki bu yoʻl — bu qizil-qora hikoya.

Ooo, yigitlar, ha-ya — shu gapni eshitganimdan so'ng, oyoqlarimni yerga urdim! Qani endi, oʻsha "oʻzingni tuta olmagan"larimizdan biri sifatida toʻxtab qolaman... Qani, oʻtgan vaqtlarga oylarimizni ketkazib, oʻsha tunnel ichida qolganlarimizni eslayman. Sabzi yoki ro'molga oʻralgan boʻlmagan, lekin Charli ringda tiklangan birinchi daqiqani oʻz koʻzlarim bilan koʻrganlarimizni eshitib, mening tishlarimni qattiq siqishini his qildim. Xotiralarimdek, oʻsha 2017-yilning boʻsh stadionida oʻtkan birinchi raund... Ularni xursand qilish uchun kimdirning u yerda boʻlishi shart edi — baland ovozli „Charli!“ degan baqiriqlar mavjud boʻlmasa, umidlarimizni qachon yoʻqotib qoʻygan boʻlar edik? Bugun esa yangi avlod oʻtiradi, qoʻllarini koʻtara oladi va: „Biz ham shunday qilamiz!“ deb qichqira oladi. Buni soʻz bilan tushuntirib boʻlmas — bu birgalikda yuradigan ruh, vaqt oʻtmasligi kerak boʻlgan yoʻl. Hech qachon oʻzgarib ketsinmi, deganda — mavjud emas, yigitlar! Oʻsha qizil-qora bayroq, Oʻsha „Hamma narsa yoʻlda boshlanadi“ degan gap — ularni oʻzimiz bilan olib ketaveramiz. Va shu „tiklanish“ni oʻylaganman — ha, odamlar qoʻrqadi, lekin biz qoʻrqmaymiz. Sababi mening qoʻllarimni koʻtarib, oldingi yoʻldoshlarimdek: „Qani, keling, qarshimizga olishar ekanmiz!“ deb qichqiraman!

Qani endi, eshitib turamanman-ya, biroz vaqt oʻtib ketdi, men ham oyoqlarimni tozalab qo'ygan edim oʻz-oʻzimga! Chunki eshikni zoʻr bilan ochib yubormoqchi boʻlganman, lekin ovoz chiqishicha, ichkaridan: "Keling, bir vaqtni kutilaylik, uyqu mobaynida xotini bilan gʻalaba oʻyini efirga uzatmoqda!" degan edilar. Men esa: "Olamning barcha kalitlari mening qoʻlimda!" deb ovoz chiqarib: "Xotini bilan oʻyinini oʻrtoqlarga beray, bizga koʻrsatma kerak — Charsi oʻyinini koʻrsat!" dedim! 😂 Ular ichkaridan: "Bu odob bilan qabul qiladigan gap emas!" deb javob berishganida, men darrov: "Unda odob bilan qabul qilish uchun tanaffus oʻtgan edi!" deb berilishga oldim! Keyin ularning xotinini koʻrsatmasdan qoʻyishlariga rozilik bersam-da, shu yagona sharti bilan: "Faqat shu vaqtda koʻrsatilsinki, men oʻlchab qoʻyay — Charsi qachon boʻlsa qayta tiklanadi va toʻpparda raqibining boshini qirqib tashlaydi!" 🤣 Shundan keyin ularni eshikni ochishga koʻndirdim va ichkariga shoʻxona kirib ketdim, oyoqlarimni yerga urib, dushmanlik qoʻyib, darhol: "Qizil-qora bayroqni koʻtaring, chunki bu kecha futbolchilar bilan emas, Charsi bilan oʻtirmoqchimiz!" deb qichqirdim! 🍿