Chiqadigan nuqtamiz: Poirierning tajovuzkor kurashlari va yuragimizni qoʻlga olishdakisi
oy, qizg‘in davomini ochish uchun esimga kelaverar edi, bir paytlar bir erkak bor edi, oyoq-qo‘lini urganicha bo‘lmasdi, lekin yuragi bomba singari — kurashini his qilgan barchaga. o‘sha yillarda koʻrgan edim, qancha klub o‘zining mavsumini „safardagi gʻalaba“ deb hisoblagan, lekin u, chindan yoʻlda boʻlishiga qaramay, oldingi o‘yinda yutqazib, keyingi o‘yinda ham yiqilib, soʻngra qoʻlni qoʻlga olish uchun kurashardi... endi o‘ylayveraman, oʻsha kunlarda nechta odam uning orqasida turgan edi: barchasi uning ismini qichqirardi, chunki u oʻyinni oʻz qoʻliga olardi. menga yoqadigan joyi shu edi: bir qatorda kelmas edi, toʻgʻridan-toʻgʻri toʻqnashuvga sakrayverardi va odatda, agar siz kuzatmasangiz, ikki soniya ichida tugatardi. lekin bu shunchaki gʻalaba emas edi — bu qon va ter bilan olingan gʻalaba edi.
uchrashuvdan keyin u maydonning oʻrtasida oʻzini ushlab qolgan odamdek turar edi, koʻzlari yoshlarda edi, lekin yalangoyoq, qoʻli bilan narsalarni ishora qilar edi: „mana, bu boʻlib oʻtgan edi“. oʻshaniki ruh — hech qachon unutilmas. oʻsha dushanba oqshomida doʻkon oldida oʻtirganimda, ovozli muxbir uning gaplarini aytardi va men oʻz-oʻzimga kulib yubordim: „bu odam oʻyinni yaxshi biladi, yuragini koʻrsatadi“.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig'ini aytaman, o'sha vaqtlar men Xyustonda yashar edim, do'konlar oldida turib, dushanba kechalari poygachilarni tomosha qilar edim. Buning uchun maxsus ishlayman edi — ofisda kompyuter o'rniga raqobatni kuzatib, bir stakan pivoni ichib, Dastinning "The Diamond"dagi zarbalarini qayta-qayta kuzatar edim. Birdan u bittasi — uning zarbasi, oyoq-qo'lini urganicha bo'lmasdi, lekin yuragi bomba singari, to'g'ridan-to'g'ri raqibining jabbasiga keldi.🔥 Men o'zimni tuta olmadim, ichimdagi bira izidan "YOOOO-ON KESH!" deb qichqirdim, hatto eshikni ham tirchillatib yubordim.
Keyinroq uning 2019-yilda esa McGregor bilan bo'lgan ikkinchi jangidagi chiqishini ko'rganimda, maydon o'rtasida turib, qo'llarini keng ochib olamdan chiqib ketgandek edi. Qon ketgan, labi shishgan, lekin yuzida shunday "hammasi yaxshi" degan tabassum — men xotirjam edim, chunki bu voqea uning yuragi edi, statistika emas. 💪 Uni olish uchun kimdir yo'lga chiqishi kerak edi, va uning chiqishi — o'zi edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oy, buncha vaqt o'tib ham uning o'sha ajoyib zarbasini eslayman — bir paytlar uning ustida ishlashda bo'lgan edim, oyoq-qo'lini urganicha bo'lmasdi, lekin yuragi shunchalik qat'iy ediki, misoldan o'qitish mumkin edi... 🔥 Qachonki uning "The Diamond"dagi maydondan chiqishini ko'rsa, meni g'ayrioddiy tarzda sovurar edi — oʻsha ikki soniya ichida u qahramonlikni amalga oshirardi, barchasi qon va ter bilan. Odamlar unga "bu qiladi" deb qichqirardi, lekin aslida u o'zini ishlab chiqargan edi! Undan oldin esa, McGregor bilan bo'lgan jangida — qon ketayotganiga qaramay, qoʻllarini keng ochib olamdan chiqib ketgandek edi, hamma narsani xotirjamlik bilan qabul qilgan...
Ooo, oʻtgan yillar haqida gap ketganda, shu vaqtlar qanday „qattiq“ edi — hech qachon unutilmaydi. 2010-yillarning oʻrtalaridagi Dastinni xotirlaganda, avvalambor, uning uslubi bilan hayratga tushganman: hamma „xavfli boʻlmasa, boshqacha qilish kerak“ degan tamoyildan kelib chiqardi, lekin u uchun bu „boshqacha qilish kerak“ning oʻzi xavf edi. Qayerdan boʻlmasin, toʻgʻridan-toʻgʻri raqibning jabbasiga boraverardi, va oʻziga ham, tomoshabinga ham oʻt qoʻyaverardi. Men oʻsha paytlarda Texasdagi kichkina barda oʻtirar edim, uning Nurmagomedov bilan jangini kuzatar edim — qachonki u oʻzining sevimli zarbasini oʻtkazib, ikkinchi raunddayoq zafar qozonganini koʻrganimda, barcha qoʻshni stol rahbarlar qoʻl tepishdi! „Bu odam hammaga qiziqish uygʻotadi“, — degan edim oʻsha zahoti.
Bugungi kunda esa? Hozirgi vaqtda jamoamizda yangi qahramonlar paydo boʻldi — yigitlar boshqa yoʻldan borayaptilar, ammo Dastinning ruhi qolib ketdi. Oldingi avlodda „qon va ter bilan“ gʻalaba qozonish oʻlaroq his qilinar edi, endi esa koʻproq „maydonni nazorat qilish“, „jarohatlardan qochish“ kabi yondashuvlar avj oldi. Lekin men buni tanqid qilib aytyapman emas — shunchaki farqni his qilish mumkin. Dastinning hozirgi chiqishlariga qaraganda, unga yaqinroq kelish mumkin, chunki u „men buni barchasini koʻrsataman“ degan xotini koʻproq bor edi.
Va eng asosiy narsa: oʻsha vaqtlarda uning ortida boʻlib oʻtgan muxlislar toʻqnashuvlari ham, gʻalabalaridan keyin maydonda oʻzini tutishi ham sof edi — bugun esa buhtaklar va internetdagi „tarkiblar“ juda ham koʻp boʻlib qoldi. Dastin esa oʻziga xosligini yoʻqotmadi — oʻshaniki oʻta sodda va toʻgʻridan-toʻgʻri edi. Uning chiqishlarida toʻliq eʼtiqod bor edi: „mana, bu boʻlib oʻtgan edi“ degan imo-ismo bor edi. Shu bilan birga, hozirgi vaqtda muxlislar oʻzlarini koʻrsatishadi — yangi yigitlar juda ham texnik, ammo shunga qaramay, koʻz yoshlari kamroq koʻrinib turibdi.
Qisqasi, oʻtgan vaqtlardagi jamoamizni esladigan boʻlsam, Dastin va uning doʻstlarining chiqishlarida „hammasi taʼsirchan edi“ — nima boʻlayotganini his qilish mumkin edi. Bugungi kunda esa texnik jihatdan koʻproq taraqqiyot mavjud, lekin shu bilan birga, shu „qon va ter“ tuygʻusi kamayib ketdi. Shunday qilib, oʻtgan vaqtlardagi jamoamizni yoʻqotmagan holda, hozirgi vaqtda yangi qahramonlarni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak — lekin Dastinning ruhini hech qachon unutmang!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oyoq-qo‘lini urganicha bo‘lmasdi, lekin yuragi bomba singari edi — degani, shu "The Diamond"dagi chiqishidan keyin u o‘zi ham barmoqlarini his qilmas edi, hatto maydon o‘rtasida xotirjamlik bilan yalangoyoq turardi. Buni ko‘rib, yaqin atrofdagi bir ayol: „Odamlar, bu yerda nimalar bo‘layapti?! Qon ketayotgan odam qo‘liga qandaydir notanish narsani olib yuribdi!“ — deb qichqirganda, Dastin butun hayoti davomida qilgani kabi — oddiygina yuzini to‘qnashuvdan oldingi tabassumiga o‘rab: „Ayol, bu medal, buni osho ichiga osib qo‘ydim, endi hayot davom etadi“ — deb javob berdi. Va men o‘sha paytda, g‘alaba nishonini o‘rnatayotgan chempionni ko‘rib, o‘zimni tuta olmadim — qachonlardir yo‘lda birorta savdo markazining eshigini eshitib yuborganmiydim, endi esa Dastinning „ushbu medaldan keyin iqtisodiyot bo‘yicha ma’ruzalar o‘qiy boshlayman“ degan so‘zini eshitdim va darrov xuddi shu birodarning ichkini ichaman, lekin eshikni eshitmayman 😂🔥
Choynagimni ushlab tur.
Haha mana shu "The Diamond"da yurakni olish mumkinligini hammaga koʻrsatib berdi! 🔥 Barmoqlarini his qilmasligi mumkin, lekin YURAGI esa ALLOHNASH QO'RQIY olmaydi! Shunday maydonga chiqib, keyin ham "bu medal osho ichiga" deb suyanib qolish — bu nima? BU BAZMI XUDDI SHU! "Odamlar yig'laydi, chempionlar esa medalni osib yuradi" degani shu vaqt uchun aytildi! @Sogdianafan nega bunday so'zlarni eslayman? U endi iqtisodiyot boʻyicha maʼruzalar oʻqiy boshlaydi deganmi? Haha qani qoʻying endi pul bilan qoʻyning, tanqislikni bilmaydi! 💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oyoq-qo‘lini urganicha bo‘lmasdi, lekin yuragi bomba singari edi — degani, shu "The Diamond"dagi chiqishidan keyin u o‘zi ham barmoqlarini his qilmas edi, hatto maydon o‘rtasida xotirjamlik bilan yalangoyoq turardi. Buni…
qani, Dastincha qilib aytganda — barmoqlarini his qilmasligi mumkin, lekin yuragi birday ishlaydi! 😄 Men oʻsha paytda oʻz jonimni yutib yubordim — uning "bu medal osho ichiga" degani, hamma narsani toʻxtatib qoʻyardi. Buning uchun iqtisod boʻyicha maʼruzalar kerakmi? Yaxshisi, maydonda medalni osib yurib, iqtisodni keyingi haftaga qoldirsin! 🔥 Menga yoqadigan narsa — u hammaga nafaqat gʻalaba, balki toʻgʻri hayot yoʻlini koʻrsatmoqda, oʻzini oʻz uslubida.
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Haha mana shu "The Diamond"da yurakni olish mumkinligini hammaga koʻrsatib berdi! 🔥 Barmoqlarini his qilmasligi mumkin, lekin YURAGI esa ALLOHNASH QO'RQIY olmaydi! Shunday maydonga chiqib, keyin ham "bu medal osho ichiga…
Ularni olish uchun kimdir yo'lga chiqishi kerak edi, va u shunday qilgan — barcha maʼnoda „qoʻrqmagan“. Uni koʻrganlar orasida hech boʻlmaganda birorta „ahmoq“ boʻlmasa... qayerdan boʻlmasin, toʻgʻridan-toʻgʻri raqibning jabbasiga boraverardi. Shunday narsalar endi kamayib ketdi, tugʻilganda uzoq vaqt ishlash kerak boʻlgan ruxsatnoma bilan oʻrnatilgan qoidalarni buzish — oʻzini koʻrsatish uchun... ochiqroq, oʻziga xosroq. Va oʻsha „The Diamond“dagi chiqishi — bu shunchaki gʻalaba emas, uning mavjudligini isbotlash edi. Barmoqlarini his qilmasligi mumkin, lekin yuragi — yoʻq. 😏