chiroyli chinnigullarimizni do'stona zaminlarga ekib yubormoqchi edik
qani endi, o'zimdan boshlayman. 2008-yil... qayerlar edik, nechida bo'lganmiz? esimda, o'zim maydon chetidan o'tirgan edim, osmon lolasini suv bilan to'ldirilgan stakanlarga solib, ularni yuragimdek itar-edirdim. o'shanda shunday edi: qay darajada kichkina ediki, bitta gulning orqa tomoniga kelib, barcha qurol-yarog'larimni oldim — hali ham o'ynamagan kunlarim uchun. ahmoqchilik? balki. lekin sen bilan, o'zing bilasiz, azaldan mavjud boʻlgan his-tuyg'ular shunday qilibdi.
kelgan edik, gullarimizni yaqinlariga ekishga. o'zimniki mi? xohlardim, lekin maysazorlarimiz yo'q edi. oʻzimning kichkina "parkim"ga qoʻyib, kechalari roʻzador boʻlib oʻtirishar edim — gullarim bilan gaplashar, ularni oʻzi bilan birga hisoblar edim. hamma narsamiz kichik edi, lekin qanchalik samimiy edi.
keyin bir kun... 2008-yil avgustining soʻnggi payshanbasi edi. esimda, o'tirilgan oʻyinni hali ham koʻz oldimda koʻraman: ochkoʻz Osiyo chempionati saralash oʻyini edi. oʻsha oʻyinda "osmon lolasi"ning nomi oʻz-oʻzidan paydo boʻldi — deganim, men qoʻygan gulimning nomi.
buni qayerdan bilasiz? o'yindan soʻng, murabbiyimiz (esimda, Jorj Kottan nomi bilan maqtalar edik) shunday dedi: "qanaqa qahramonliklar boʻldi, birovlarning yuragi mayoqday yonib turar ediki". keyin atamaning ahamiyatini tushundim. gulim mening yuragimni ifodalardi — hasrat va umid aralashganidek.
shunday edi, do'stlarim. o'sha vaqtlarimizni eslayin. gullarni ekish qanday boshlanganligini eslayin. oʻsha qahramonliklarimizni, shunchaki qahramonlik qilgan kunlarni. keyingi bor gullarimizni qayerga ekish haqida gaplashamiz!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o'sha vaqtlar qaniydi, men ham o'sha kunlarni eslaganim kelar edi. o'zimning kichkina yozuvim bor edi — tikuvchilik fabrikasining orqa tomonidagi ikkinchi qavatdagi xonamda, derazamning oldidan yashiringanidek, osmon lolasini ekardim. kechalari elektr chiroq yorug'ida to'xtovsiz yozar edim: "endi chiqaman" deb qaytarganlarim bor.
lekin mening gullarim boshqa yo'lni bosdi — o'rta maktabimning sport maydonchasiga ekildik. qandaydir noqonuniydek tuyuldi, lekin bizning o'qituvchimiz "gʻalaba nafaqat hisobda boʻladi" degan edi. gulim bitta guldek koʻtarila boshlaganidan keyin, butun sinf uning oldiga borib, duolar qilishardi.
o'shanda esamda, bir kuni o'zimni boshqa odamdek his qilibman — gullarni suv bilan berkitirib, buloqdek oqib yurgan edim. lekin shu vaqtda Jorj Kottanning so'zi eshitilibdi: "yurak mayoqday yonishi kerak". meniki ham shunday yonardi — bugungacha.
Ochigʻini aytaman, oʻsha kichkina gulimni oʻrta maktab sport maydonchasiga ekkan kunimni eslaganimda, darsdan soʻng sinfdoshlarim bilan gaplashar, qoʻlimda qalam bilan yoʻl-yoʻlakay chizib yurardim. Bir payt ular: "PenaltiEnjoyer, nima oʻylab yuribsiz?" deb savol qoʻygan edilar. Men esa: "Gulim oʻsha paytlarimizni ifodalab turibdi — uning pastidan nafaqat maktablarimizning g‘alabasi, balki o‘zimning yoshligim ham oʻtib ketayotganidek", deb javob berar edim. Qancha vaqt oʻtganini his qilish qiyin, lekin oʻsha yoshlik tuygʻusi hali ham yuqorida yonib turibdi... 🌸
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Ah, xuddi shu vaqtlar... esladiganlaringni tinglab, ichim ozilayapti. O'sha kichik gulli yillar nima qilib o'tib ketdi — abadiy yoshligimizdek tuyuladi, lekin bir chora xalqning kelajaklarini o'ylab ekkanimizdan shunday gullarimiz paydo bo'lgan edi.
Bugungi kunda esa "gullarimizni ekish" ancha oson — ijtimoiy tarmoqlarda gullarimizning fotosuratlarini ko'rib, yuzlab laqablar bilan chaqirib, "ahmoqchilikmi?" deb so'rashmaymiz. Ha, o'zimizni hisoblab turganimizda, bu barcha gullar endi boshqa hayotga oʻtib, xalqlarning qalblarida gullay boshladi degan umid bilan tanishing. O'shanda kichkina parkimiz yo'q edi, bugun esa butun shahar — gulimizni ko'rish uchun chiqib kelishadi.
O'sha vaqtlarimizdagi samimiylikni topmoqchi bo'lsak, bugungi dunyoning shov-shuvidan uzoqlashib, o'zimizniki kabi bog'ni eslab o'tirmoq kerak. Chunki gullar — ular hech qachon o'zgartirmaydigan narsadir, faqat vaqt o'zgaradi. Va vaqt o'zgarishi bilan bizga o'sha eski hislar qaytib keladi — yoshligimiz, jamoamiz, Jorj Kottanning so'zlari.
Eslang, Navbahorning so'zlarini. U o'zi ham eslaganini aytibdi — ularning gullari o'rta maktab maydonchasida gullaganda, butun sinf unga dua qilishardi. Bugun esa biz o'zimizni oʻsha maktab o'quvchilari kabi his qilib, gullarimizning yoniga borib, o'zimizga ikki oyoqimizda turib duo qilishni istadikmi? Men shuni istardim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
😅 Qani endi, menga ham o'sha paytlar yoqdi! O'zimni eslab qoldim — menga otam uyining oldidagi maysazorga osmon lolasini ekkan edim, o'zim kichkina bo'lsam-da, har kuni suv solardim. Bir kuni uyga kelganimda ota-onam: "Bu nima uchun?" deb so'rashganda, men: "Gulim mening orzularimdek yonib turishi kerak", degan edim. Va shunday qildi.
O'sha vaqtlarimizdagi gullar kichkina edi, lekin his-tuyg'ularimiz katta edi. Bugun esa gullarni boshqa yerga ekish mumkin, lekin o'sha samimiyatni qayerdan topamiz? O'sha maysazorimni hali ham eslayman — gullarim bilan gaplashar, ularning gullashini kutingar edim. Bu guruhdagi odamlar bilsalar, albatta, men bilan birgalikda gullarimizni boshqa go'zal yerlarga ekishga qaytarmiz! 🌱💙
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Qani endi, aytish kerakki, shunday bo'lishi kerak edi — o'zimning "gulim" o'rniga sofayib qoldim! Chunki eshigimni ochganday, uxlab yotganimda, oʻzining 5 yoshli versiyasi gaplab qoldi: "Aka, oʻzingdan qoʻrqma, gullarni qora yerlarga ekolamiz, keyin unum berishi kerak emasmi?" 😂🌱 Yuzlarcha iltifotlar oldim, lekin farzandning aqliga hayronman — u qoʻrquvni asosiy omil sifatida koʻrsatayotgan edi. Xullas, bugun darslikdan ham koʻproq narsa oʻrgandim — uning fikricha, gullar ruhiyosh qilib oʻtirishga oʻrin bermaydi, balki olovdek nur taratishi kerak. Demak, oʻsha kichkina "gullim"ning oʻrniga endi otamning bogʻiga oʻtqazmoqchi boʻldim — uylaming oldiga, gʻalati narsa emas, oʻtovchining oldiga. Sababi mening uyimning oldi har doim qandaydir jinnilikdek tuyulardi... va endi gullar shu jinnilikni chetga surib, *"kuchik ichkariga"* deydi! 🤣💙
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.