Dastin Poirier go'shlarining olovli yuragi bilan 10 yil oldin nima qildi

Beshinchi raundning so'nggi soniyasigina o'zimni lavaga osilib qolganimni angladim, yuragim tim qattiq urardi, lekin ogohlantiruvchi xirillashlar orasida ham darrov: "ushlanib qolmadim, lekin uyqudayman!". Yon tomondagi hamrohimizning yuzi qaltirab qo'ydi: "Aka, u o'lmas, u boshqa narsa!". Konkida maydoni qora-kulrang dog'lar bilan to'lgan edi, o'zi esa uning markazida to'xtagan edi, yelkalari keng, qasoskor yigitdek — olovli yurak elidan unib chiqqan suvga tishlagandek. televizor ekraniga yaqinroq kelib qo'ydim, oyoqlarimni qattiq tutilib turganini sezardim, lablardan hech narsani chiqara olmadim... 5:5 hisobini eshitganimda esa faqat qoʻllarimni koʻtarib yubordim va yigʻlayotganimni... 🔥💪🔴

Aytish kerakki, o'shanda konkida maydoniga o'rgimchak uslubida chiqishini koʻrib, barcha yaqinlarimizni eshitdim: "Umas, umas, hali oldin qandaydir shunday qilganini koʻrmadim!" deb. Ammo keyin uning oyoq harakatlarini ko'rganimda — shunchaki panjalari bilan yerga tegib, u bilan birgalikda harakatlanib ketganimni his qildim. Reng body bilan qoplangan yuzining qattiqqoʻlligi esa ancha vaqt miyamda qoldi: qaysar, ammo biron narsa yoʻq edi — oʻzining yuragi bilan oldinga siljigan odam edi. Men ham oʻshanda g'alayon chalayotgan guruhdagi bola kabi qoʻllarimni koʻtarib yubordim, lekin oʻz ichimdan: "Bu mening oʻrnim, mening mavqeim, bu mening sportchim!" deb o'zimni yangi darajaga koʻtardim.

E, qani endi, o‘ylab ko‘rsak — shu 2014-yilgi UFC 179 kunidan beri nima o‘zgaribdi. Qani, asosiy nuqtada: oʻsha vaqtlarimizda guruhimizda ham aytardik, „keling, oʻz odamlarimizdan biriga shunday qilib xalqqa koʻrsataylik“, lekin hozirgi avlodni koʻrsang — ularning barchasi oʻzlariga „shoumeni“ deb ataydi, oʻzlarini taniqtirish uchun konspekt qilib koʻrsatib yurishadi. Oʻsha vaqtda esa bunday uddalab boʻladigan ishlar yo‘q edi, faqatgina yurakning alangasi bor edi, oʻziga ishonish bilan kelardi. O‘sha vaqtlardagi g‘alayonlar hozirgi bilan taqqoslanganda — oʻsha paytda konkida maydoniga chiqishi uchun toʻliq ikki hafta oldin tahririyatdan ruxsat olishing kerak edi, hozir esa buni bir kunlik mashgʻulotda o‘ylab topishib olmoqdalar. Ular shunday qilib, oʻzlarini taniqtirganlaridan soʻng darhol „mavsumning eng yaxshi kirishi“ degan unvon bilan o‘raladilar va unutib qoʻyadilar. O‘sha vaqtlarimizdagi nutqlar: „U keldi! U keldi!“, hozirgi davr esa oʻzining „like“ va „repost“ si bilan yuradi. Aslida-chi, bularning hammasi bir xil — oʻzining yuragini koʻrsatishdan koʻra, oʻzining „brand“ini koʻrsatmoqdalar. Koʻrinib turibdiki, texnologiyalar rivojlangan, lekin insonlarning yuragi bir xil — olovli, ammo vaqt oʻtishi bilan uning yonishi biroz tushib ketgandek tuyuldi.

Aka, oʻsha kunni yodimda tutib qolganman, shunday bir oʻziga xoslik bor edi... konkida qorongʻu soya hamda o'sha yashil ranglar orasida u bir zurriyo kabi sirgʻalib chiqdi, oʻrimgizni oldi: "mayli, endi boshlanadi". Qo'llarimni koʻtarib yubordim, lekin koʻzlarimdagi hayajonni kimga koʻrsatish mumkin? 5:5 hisobini eshitganimda esa faqat lablarimdan "OLAB" soʻzi chiqdi, yurakdayoq "g'alaba" deb yurardi. O'rgimchak uslubi bilan kirishi haqida boshqa narsa aytmayman — u oʻsha vaqtning oʻzida yangi narsaga oʻtish edi. Uning harakatlari esa... pandalar bilan yerga tegib, bir vaqtning oʻzida oyoqlarini tarqoq holda qoʻyib, yer bilan suzayotganga oʻxshardi, boshqa kurashchi uchun umuman tushunarsiz! Ularning barchasi uchun u gʻalati boʻldi, lekin biz uchun — bu Dastin edi, olovli yuragining qovurgan qatori! Yana eshitaman, oʻsha vaqtda guruhda "to'g'ri odam" deb aytardik, lekin keyingi kecha esa uni oʻrta maktabli oʻgʻil bolalar ham "olovli dushman" deb yuritishardi🔥 Buni aytsam: uning g'alabasi uning uchun emas edi, balki u oʻzini koʻrsatish uchun emish — oʻz yuragini koʻrsatish uchun. Oʻshandan keyin hamma bilardiki, uning hammasi yurakda.

haha qani endi, o'ylab ko'rsam — Dastin konkida qayerdan o'rgimchak uslubini o'rgandi? 🤣 hali ham uydan chiqmasdan oldin ota-onasi bilan "Spider-Man" teleserialini tomosha qilganiga yuzi yetarmi? Keyin oyoqlarini o'rgimchakdek tarqoq qilib qo'yib, onasiga: "Yotamanmi yoki qanday?" deb so'ragan bo'lardi! Ammo haqiqat shundaki, u konkida maydoniga chiqib, o'zgacha bo'lganda, televizordagi barcha oila a'zolari bir vaqtning o'zida: "QANDAY?! YO'Q YO'Q YO'Q!" deb hayqirganlar. Ha, ha! "Bu kim bu yerda o'rgimchakdek harakatlanib yuradi?!" lekin keyin g'alaba qozonganida esa — hammasi bir vaqtning o'zida: "Ooo, bu Dastin edi, uning yuragi olovli ekan!". Endi men ham shunday qilib o'zimni sportchimga aylantiraman: tomorrow konkida maydoniga o'rgimchak uslubida chiqaman va "Bir yurakli odamlar" guruhini tashkil qilaman! 🕷️🔥 Keling, bopladik!