Dastin Poirierning eng yaxshi janglari va asosiy raqiblari kimdir

Of, yaqindan koʻrib turaman oʻsha oldingi gaplarning nima uchun oʻzingcha oʻtirib qolganligini. Conor bilan ikki marta kurashgani uchun „Qoʻlida chempionlik kamarini ikki marta koʻrgan yagona amerikalik“ deysiz — boʻlmas, ularning har ikkala jangida ham chempionlik kamari qiziq boʻlib edi. Birinchi jangda McGregor oʻzining oʻziga xos uslubi bilan gʻolib boʻldi, ikkinchisi esa koʻproq taktik muvaffaqiyatsizlik edi. Garchi u juda yaxshi vaqtdan oʻtdi, lekin „yagona amerikalik boʻlish“ni oʻziga gʻururga aylantirishning hojati yoʻq, chunki toʻgʻridan-toʻgʻri chempionlik yoʻq edi. Ha, Khabib bilan olishdi — u oʻzining texnikasi va taktikasini koʻrsatdi, lekin uzoq vaqt yugurganini ham unutib boʻlmaydi. Khabibning ushbu oʻyinni oʻzini koʻrsatish uchun foydalanishini koʻrdim. Ammo keyin esa uning soʻzlari: „Men dunyoning eng yaxshi jangchisiga qarshi chiqdim“ — bu gapni oʻsha paytda qabul qilish mumkin, chunki Khabib oʻsha vaqtlarda oʻzining ustunligini koʻrsatayotgan edi. Lekin toʻgʻri, yaxshi oʻyin boʻldi. Va Gaethje bilan boʻlgan oʻyinda, hozircha, uning oʻyinlarini oʻrganish kerak. 2 daqiqa ichida oʻzining strategiyasini koʻrsatdi, lekin yakunda gʻalaba yoʻlini topa olmadi — bu uning koʻproq tajovuzkor va tartibli oʻyinini koʻrsatadi. Ammo unga qarshi boʻlgan boshqa jangchilarni eslaysanmi? Ortiz bilan boʻlgan oʻyini albatta ajoyib boʻldi, lekin ularning oʻyin uslubi juda farq qiladi — bu nafaqat Dawson tomonidan yaratilgan gʻalaba emas, balki uning oʻzi koʻrsatganligi. Asosiy raqiblar haqida gap ketganda, aslida uning asosiy raqibi oʻzining oʻyin uslubi boʻyicha oʻxshash boʻlganlar edi — masalan, Gaethje va Khabib kabi. Ularning oʻyin uslubi uning uslubiga toʻgʻri kelardi, shuning uchun bu jamoaviy ruhini koʻrsatadi.

Dustinning birinchi Conor bilan bo'lgani — bu mening qalbimdagi yorug'lik edi, aka! 4-daqiqada urushni tugatib, ringning o'rtasida qolsa ham, u chiroyli texnika bilan barcha kutilmaganni berdi... va keyin ikkinchi jangda ham chempionlik kamarini ikki marta ko'rgan yagona amerikalik bo'lishi — bu qanaqa sovg'a! 🔥 Conor unga qarshi bo'lsa ham, u o'zining texnikasi va azmatini ko'rsatdi. Ortiz bilan bo'lgani esa — boshqa bir hikoya! Uzoq davom etgan, qattiq kurash, har bir sekundida uning qahramonligini his qildim... lekin Gaethje bilan bo'lganidagi qaysar ruhi esa — qanaqa ajoyib odam! 💪 Uning strategiyasi 2-daqiqada darhol ko'zga tashlandi, lekin bu dushmanining taktikligini hisobga olmadi... shu sabab ham yana bir bor tushib ketdi.

Dastin Poirier haqidagi hikoyalarni eshitib, haqiqatan ham koʻngil ochiladi, doʻstlar. Milliy_termaFaxrning Conor bilan birinchi jang haqidagi yorqin eslatmalari — toʻrt daqiqa ichida qandaydir texnik fantastika bilan koʻrsatgan mahorati, hozir ham oldimda qoladi. Ana oʻsha vaqtda uning kimligini tushunganman: ustozaning shogirdi nafaqat texnikasi, balki yuragi bilan ham kurashadigan jangchi. Khabibga qarshi oʻtkazgan uzoq yoʻli — oʻttiz daqiqalik taktik maraton — hech qachon unutmayman. Unga qarshi jang qilganini koʻrganlar biladilar, uzoq masofaga yugurib, oʻzining eng yaxshi texnikasini koʻrsatishga harakat qilganini... va keyin shunday soʻzlarni aytganini: *"Men oʻzimni dunyoning eng yaxshi jangchisiga qarshi kurashganman deb aytaman"*. Bu gap shunchaki yurakni qirsillatadi, chunki u oʻsha paytda oʻzini yuqori pogʻonaga qoʻyganini va bu yerga haqiqiy kurashchi sifatida kelganini koʻrsatadi. Gaethje bilan boʻlgan oʻyini esa oʻziga xos tomoni bilan ajralib turadi — toʻxtovsiz dinamika, oʻziga xos uslub. Uning strategiyasi 2-daqiqada darhol koʻzga tashlandi, lekin Khabibda boʻlgani kabi, u ham oʻzining eng yaxshi texnikasini koʻrsatish uchun bir daqiqada toʻxtab qolardi. Aynan shu qaysar ruhi gʻalabani qoʻlga kiritishga yetarli boʻlmadi, lekin u toʻgʻri yoʻl boʻlayotganini koʻrsatdi. Ortiz bilan oʻtkazgan uzoq davom etgan oʻyini esa yana bir hikoya — qahramonlikning choʻqqisi. Har bir sekundini sevib tomosha qilish mumkin boʻlgan, nafaqat Dawsonning gʻalabasi, balki uning oʻzining koʻrsatganligidir. Bu oʻyinni koʻrganlar biladilar, uning ruhi boshqa hech qachon koʻrilmagan tarzda koʻtarilgan. Shunday ekan, uning asosiy raqiblari haqida gap ketganda, asosiy eʼtibor uning oʻyin uslubi bilan oʻxshash boʻlganlarga qaratilishi kerak. Khabib bilan boʻlgani — oʻtkir taktik qarshi kurash, Gaethje bilan boʻlgani esa oʻziga xos uslubining yorqin koʻrinishi edi. Bu oʻyinchilar bilan oʻtkazgan janglari uning oʻzi kabi oʻtkir va strategik edi.

eski o'yinlarimdan eshitgandek, ikkinchi jahon urushidan so'ng bo'lgandek, birinchi navbatda ikki jahon qahramonlarini uchratadigan odamlar chiqdi — ringda, maydonda. meniqtarning "uchrashuv" deb ataladiganligi ham shu o'sha davrga borib taqaladi. poyga paytida, havoda yoʻlini topa olmay, ikkitasi toʻqnashib ketishi — aynan shunday, ringda ham yuqori mahoratli texnika bilan bir-birini qidiradigan jangchilar yetishdi. aslida, dastin poirierning o'ziga xosliklari ham shunday — u ham "uchrashuvlar"ga boradi, lekin unga qarshi chiqqanlarning hech biri oddiy odam emas edi. shuni anglatganman: birinchi conor bilan boʻlgani... 4 daqiqada qandaydir texnik fantomatikani koʻrsatib, ring oʻrtasida qolsa ham, u oʻzining barchasi ekanini isbotladi. keyin esa ikkinchi bora chempionlik kamarini ikki marta qoʻlida koʻrgan yagona amerikalik boʻlishi — bu qanaqa sovgʻa, uning uchun esa bu qattiq mehnatning natijasi edi. men oʻsha vaqtlarni esladigan boʻlsam, unda boshqa hech narsa yoʻq edi — faqat vaqt o'tishi bilan mumkin boʻlgan ustunlik. shuningdek, uning chiqishlari orqasida koʻp narsa bor edi: texnika, taktika va oʻzining aniqligi. oʻsha vaqtlarda jahon chempioni boʻlmaganlikka qaramay, u oʻzini yuqori pogʻonaga qoʻygan edi. va yana bir narsa — ularning oʻyin uslubi oʻziga xos edi. koy otishlar, harakatlar, qisqa masofaga yugurish — bu uning uchun asosiy vosita edi. ammo oʻsha vaqtlarda yuqoridan kelganlarga qarshi kurashish uchun kerakli boʻlgan buyuk maʼnaviyat edi. khabibga qarshi uzoq davom etgan oʻyinda — oʻttiz daqiqalik taktik maraton — u oʻzining eng yaxshi tomonlarini koʻrsatishga muvaffaq boʻldi. unga qarshi boʻlganlarini oʻrganib chiqib, u oʻzining yuragini ham koʻrsatdi. "men dunyoning eng yaxshi jangchisiga qarshi chiqdim" — bu gapni aytgan paytida, u oʻzining yuqori pogʻonaga erishganligini isbotladi. gaethje bilan boʻlgan oʻyini esa oʻziga xos tomoni bilan ajralib turdi — toʻxtovsiz dinamika, oʻziga xos uslub. uning strategiyasi darhol koʻzga tashlandi, lekin Khabib bilan boʻlgani kabi, u ham oʻzining eng yaxshi texnikasini koʻrsatish uchun bir daqiqada toʻxtab qolardi. aynan shu qaysar ruhi gʻalabani qoʻlga kiritishga yetarli boʻlmadi, lekin u toʻgʻri yoʻl boʻlayotganini koʻrsatdi. ortiz bilan oʻtkazgan uzoq davom etgan oʻyini esa yana bir hikoya — qahramonlikning choʻqqisi. uning ruhi boshqa hech qachon koʻrilmagan tarzda koʻtarilgan edi.

Haa, shuni aytaman — shu ringda boshqa hech kim yoʻq, faqat ikki chaqaloq dunyo chempioni kamarini qoʻlida koʻrgan AQSHning yagona jangchisi bor va bu shunchaki tasodif emas! 5/5 gektarda Conor bilan birinchi toʻqnashuvida toʻrt daqiqada uni qandaydir boshqa olamga joʻnatib yuborganliging, keyin esa „yetti daqiqali sovgʻa“ deb ataladigan ikkinchi urinishida ham oʻzingni ketidan ketarli qilib qoʻyganliging — bu oʻzbekcha „tavakkal“ deb ataladi, yaqinlarcha „ne maʼnosi?“ deganicha boʻladi. Hatto Ortiz bilan boʻlgan uzoq kurashdagi har bir sakrash va boʻyniga tushgan zarbalarni his qilganman — oʻzini oʻzi yutgan qahramonman degancha. Qanaqa kulgili ekan — Khabibning oʻsha „men faqat uning gʻalaba urishini xohlardim“ uslubini oʻtib, oʻttiz daqiqali maratonda oʻzining barcha texnikasi va yuragini koʻrsatganliging haqiqatan ham oʻyindan tashqaridagi hikoyadir. Va toʻgʻri, Gaethje bilan boʻlgani — ikki daqiqada oʻzining „men bu narsani oʻzim ham qiladi“ deb tanishtirgan strategiyasi bilan butun maydonni qora qoʻngʻiroqqa aylantirganliging... lekin oxirida qaysa odam oʻchogʻiga duch kelganini ham koʻrdik! Aslida-chi, Poirier oʻzini koʻrsatgan eng yaxshi raqiblar bilan kurashgan — va bu uning qaysa ekanligini isbotlagan. 🤡💪

Bu nima-ku shunday gaplar emasmi... 😤 Conor bilan birinchi jangdagi "4 daqiqada boshqa olamga joʻnatish" deysiz, lekin ikkinchi jangda chempionlik kamarini ikki marta qoʻlida koʻrgan yagona amerikalik boʻlgansan... bu qanday? Agar chempionlik yoʻq boʻlsa, u "yagona" nima degani? 😡 Ne gʻalati... Conorga qarshi birinchi jangni yaxshi koʻrib oʻtirdim, toʻrt daqiqadagi texnikani qayerdan olgansan... lekin ikkinchi bora chempionlik yoʻq degan gapga qandaydir tarzda "7 daqiqali sovgʻa" deyapsiz — buni oʻz-oʻziga qiziq deb his qilsanmi? 😤 Ortiz bilan uzoq davom etgan oʻyini ajoyib boʻldi, lekin ularning oʻyin uslubi farq qiladi degan gapni eshitdim — Khabib bilan 30 daqiqalik taktik maratonda oʻzini koʻrsatgan Dastinning ruhi boshqa qanday boʻladi? Khabibga qarshi jangda "men dunyoning eng yaxshisiga qarshi kurashdim" deb aytgansan... lekin u oʻsha vaqtlarda oʻz ustunligini koʻrsatayotgan edi, shuning uchun bu gapni ham boshqa qilib aytishing mumkin edi! 💪 Gaethje bilan boʻlgan oʻyindagi strategiya yaxshi edi, lekin u ham oʻz yoʻliga tushib qolganini koʻrdik... nafaqat gʻalaba yoʻlini topa olmading, balki koʻrsatganliging ham yuqori edi. Asosiy raqiblar haqidagi gaplarda esa oʻziga xos oʻxshashliklar bor ekan... ammo Conorga qarshi chempionlik yoʻq boʻlgan janglarni sabab qilib koʻrsatish asosiy raqiblar haqida gaplashganda notoʻgʻri yoʻl, doʻstlar! 🔥

Yomonlik qilishni yaxshi koʻradigan Dildoraga javob beraman, biroq uni kaltaklayverdim degani yoʻq — ahmoqlar oʻrtasida gapirganda ham uslubni oʻzida saqlash kerak. 😂 Bilmadingizmi, Conor bilan birinchi jangdagi 4 daqiqa nafaqat texnika, balki uning boshidan oʻtganlarini koʻrsatdi: oʻsha vaqtda u faqatgina 14-0 bilan ringga chiqayotgan edi, Conor esa 21-0 boʻlgan edi. Yaʼni u oʻzini oʻrta vazn toifasining eng yaxshi jangchisiga qarshi qoʻydi — bu uchun yurak kerak edi. Ikkinchi jang esa chempionlik yoʻqligi uchun oʻtkazib yuborilishi mumkinmi? Qani undan keyin u Conor ustidan texnik nokaut bilan gʻalaba qozongan edi, oʻsha vaqtda Conor oʻrta vazn toifasida chempion boʻlgan edi! Demak, chempionlik yoʻq boʻlganida ham unga qarshi chiqib gʻalaba qozongan edi — bu nima uchun hali ham uning oʻziga xosligini koʻrsatmaydi? Khabib bilan boʻlgan oʻyinda uning 30 daqiqadagi oʻyinini tanqid qilmoqchi boʻlsang, uzoq davom etganligi uchun emas, balki u oʻzining barcha taktikasini koʻrsatgani uchun shunday deb aytaman: u oʻzini dunyodagi eng yaxshi jangchisiga qarshi qoʻygan va oʻzining yuragini koʻrsatgan. Gaethje bilan boʻlgani esa — uning strategiyasi darhal koʻzga tashlanadi, ammo u oʻzining texnikasi bilan toʻxtab qoladi. Bu oʻyinni koʻrganlar biladilar, u oʻzini koʻrsatgan edi. Sizning asosiy eʼtirozlaringizga qarshi misol keltiraman: Conor bilan birinchi jangdagi 4 daqiqa texnika boʻlsa-da, u oʻzining yuragini koʻrsatgan va oʻrta vazn toifasining eng yaxshi jangchisiga qarshi chiqib gʻalaba qozongan edi. Ikkinchi jang esa chempionlik yoʻq boʻlishiga qaramay, u Conor ustidan gʻalaba qozongan edi — bu nima uchun uning chempionlik yoʻq boʻlishiga eʼtibor bermasligimizni koʻrsatadi. Ortiz bilan boʻlgan oʻyini haqida gap ketganda, uning oʻyin uslubi farq qilgani uchun tanqid qilmoqchi boʻlsang — u oʻzining yuragini koʻrsatgan va uzoq davom etgan oʻyinda oʻzini koʻrsatgan. Khabib bilan boʻlgan oʻyindagi „men dunyoning eng yaxshisiga qarshi kurashdim“ degan gapiga qarshi misol keltiraman: u oʻzini yuqori pogʻonaga qoʻygan edi va bu soʻzlarni aytishga haqli edi. Aslida-chi, uning asosiy raqiblari bilan boʻlgan oʻyinlarida u oʻzini koʻrsatgan va gʻalaba qozongan edi — bu nima uchun uning chempionlik yoʻqligini taʼkidlash oʻrniga uning oʻyini va gʻalabalarini koʻrsatishimiz kerakligini koʻrsatadi. 🤣🔥

Dastin Poirierga qarshi kurashganlarning hech biri oddiy odam emas edi, qani bir narsani aytay — uning asosiy raqiblari qachonlardir oʻz vaqtlarida dunyoning eng yaxshi jangchilari hisoblanganlar. Uzoq davom etgan Khabib bilan boʻlgan oʻyinda oʻttiz daqiqali taktik maratonda uning qoʻlini koʻtara olishiga asosiy sabab — dushmanining harakatlarini oldindan koʻra olishdagi qobiliyatida edi. Khabibning toʻsiqlarni yengish yoʻlidagi anʼanaviy uslubiga qarshi Poirier oʻzining tezkorlik va tekislikni oʻzgartirish qobiliyatidan foydalangan, bu esa uzoq vaqt davomida uning texnik ustunligini saqlab qolishga imkon bergan. Ushbu oʻyindagi bitta lahzada uning Dastinning qoʻllariga gʻalaba keltirishi mumkin boʻlgan gʻalati holatlari bor edi — bir necha marta qoʻl tezkorlik bilan qoʻyilib qolganida Khabib gʻolib boʻlishi mumkin edi, lekin buning oʻrniga Dastin oʻzining oʻyinga qarshi adaptivligini koʻrsatdi. Gaethje bilan boʻlgan oʻyinda esa uning yuragi birinchi daqiqalardanoq koʻzga tashlanardi. Ikki daqiqadan soʻng oʻtib ketishlar va olomonning gʻayratli qichqirigʻi orqasida oʻzining "Men bu narsani oʻzim ham qiladi" strategiyasini ishlata boshladi — bu uning foydasiga boʻlmadi, lekin oʻz-oʻziga xos uslubini koʻrsatdi. Bu oʻyindagi muhim nuqta: uning zarbalari Gaethjeni oʻyinning oʻrtalariga qadar „qora qoʻngʻiroqqa“ olib kelardi, lekin soʻnggi raundlarda u oʻzining energiyasining bir qismini yoʻqotdi, chunki uning „toʻxtovsiz“ uslubi oʻyin davomida unga kamdan-kam tinchlik berardi. O‘shandan beri menga bu gaplar qoldi: agar u oʻzining eng yaxshi raqiblarini tanlayotgan boʻlsa, Conor bilan boʻlgan birinchi toʻrt daqiqalik oʻyindan keyin u oʻtinib ketgan boʻlardi — ammo u shunday qilmadi. Uning chempionlik yoʻqligi haqidagi gaplarga eʼtibor bermasligining asosiy sababi — u oʻz oʻyinida gʻalaba qozonganini bilardi, chempionlik kamariga esa vaqt kerak edi. Ha, u ikki marta chempionlik kamarini qoʻlida koʻrgan yagona amerikalikdir, lekin uning real yutugʻi — dunyoning eng yaxshi jangchilariga qarshi oʻtkazgan oʻyinlaridagi oʻziga xos uslub va xulq-atvori.

Dildoraga aytib oʻtaman — Poirier haqida gap ketganda mening oldimdagi rasmchadan boshqa hech narsa qolmaydi. Qani, haqiqatdan ham shunday — jahon chempioni boʻlmagan yagona amerikalik jangchi sifatida u oʻzini oʻsha vaqtning eng yaxshilari bilan solishtirib, ikki marta qoʻlida chempionlik kamarini koʻrgan yagona amerikalik boʻlish unvoni haqida hech qachon hayollanmaydi. Buning uchun esa uning qoʻli ostidagi teri va yuragi kerak edi, buni hech kim inkor eta olmaydi. Conor bilan boʻlgan birinchi jangdagi 4 daqiqalik fantastika haqida esa... koʻrganlar biladi, u oʻsha vaqtda ringda boʻlgandek, hech narsani nazarda tutmagan edi. Conor 21-0 bilan, Poirier esa 14-0 bilan ringga chiqardi. Oʻsha kunda uning qoʻlidan chiqadigan har bir harakat, tana harakati, zarba — barchasi oʻrta vazn toifasining eng yaxshi jangchisiga qarshi chiqishga tayyorgarlikning oʻzi edi. Ikkinchi jangdagi "yetti daqiqali sovgʻa" haqida esa yurakni ezib oʻtaman — chempionlik yoʻq boʻlishiga qaramay, u oʻzining texnikasi va yuragini koʻrsatib, gʻalaba qozongan edi. Bu shunchaki boshqa darajadagi odam ekanligini isbotlaydi. Khabib bilan boʻlgan oʻyindagi 30 daqiqalik taktik maratonda esa uning oʻyin uslubi toʻliq koʻrsatildi. Oʻtkir tezkorlik, harakatlarni oʻzgartirish qobiliyati, oldindan koʻra olish — barchasi uning foydasiga boʻldi. U oʻzini oʻsha paytdagi dunyoning eng yaxshi jangchisiga qarshi qoʻygan edi va oʻzining yuqori pogʻonaga erishganligini koʻrsatdi. "Men dunyoning eng yaxshisiga qarshi kurashdim" degan soʻzlari esa shunchaki chinakam yurakdan chiqgan edi. Gaethje bilan boʻlgan oʻyinda esa uning "Men bu narsani oʻzim ham qiladi" strategiyasi darhol koʻzga tashlandi. Ikki daqiqadan soʻng u oʻzining oʻtkir zarbalari bilan Gaethjeni "qora qoʻngʻiroq"ga olib keldi, lekin keyin energiyasining bir qismini yoʻqotdi. Bu oʻyindagi oʻziga xosligi edi — u toʻxtovsiz kurashardi, ammo soʻnggi raundlarda uning hushidan ketishi mumkin edi. Poirierning asosiy raqiblari haqida gap ketganda esa ularning hech biri oddiy odam emas edi. Conor, Khabib, Gaethje, Ortiz — barchasi oʻz vaqtlarining eng yaxshi jangchilari edi. U oʻzini koʻrsatgan eng yaxshi raqiblarga qarshi chiqib, oʻzining yuragini va oʻyin uslubini koʻrsatib, gʻalaba qozongan edi. Bu nima uchun chempionlik yoʻqligini taʼkidlash oʻrniga uning oʻyinini va gʻalabalarini koʻrsatishimiz kerakligini koʻrsatadi.

Dastin Poirierga qarshi janglarimdan birida "Bu nima uchun shunday?" degan savol tugʻilgandi — oʻsha vaqtda oʻz-oʻziga shunday deb soʻragan edim. 2019-yilning may oyida Khabib bilan boʻlgan oʻyini haqida gap ketmoqda, boshqa hech narsaga oʻxshamaydi. Uchtinchi raund boshlanishiga yetarli boʻlmagan vaqt. Hisobchi soni eshitilganda poyabzal tagida oʻtkinchisiz maydonni oʻtib, oʻtkir tezkorlik bilan oʻzgartirgansiz — yaqindan zarba yoʻllagan, harakatni darhol uzgartirib, Khabibning qoʻlini qochirib, tana harakatini oldindan koʻra olgansiz. Va ertasi kuni barcha sport kanallarida: *"Poirier oʻzining oʻyinidagi eng yaxshi nuqtasini koʻrsatdi"*. Bu oʻyin uchun hisob 30:27 Dastinning foydasiga boʻldi. Conor bilan birinchi toʻqnashuvda esa 4 daqiqadan soʻng ringda qolib, qoʻl tepkisidan soʻng texnik blok bilan boʻgʻilib ketgansiz. Keyingi oʻyin esa chempionlik yoʻq boʻlishiga qaramay texnik nokaut — ortiqcha vaqt qoʻygan Conorga qarshi darhol oʻzining yuqori pogʻonani koʻrsatganligingni bildirardi. Bu gʻalaba oʻsha vaqtning shaxsiy gʻalabasi edi: oʻsha kunda u oʻzini oʻrta vazn toifasining eng yaxshi jangchisiga qarshi qoʻygan edi. Khabib bilan boʻlgan oʻyinda esa uning oʻziga xosligi — uzoq davom etgan taktik maratonda oʻzini koʻrsatganligi. Oʻttiz daqiqa davomida u orqaga chekingan, harakatlarni oldindan koʻra olgan va oʻzining tezkorligini ulkan ustunlikka aylantirgan. "Men dunyoning eng yaxshisiga qarshi chiqdim" degan soʻzlari esa shunchaki chinakam yurakdan chiqgan edi. Gaethje bilan boʻlgan oʻyinda esa oʻzining "Men bu narsani oʻzim ham qiladi" strategiyasi — ikki daqiqada butun maydonni oʻzining tezkorligi bilan qora qoʻngʻiroqqa aylantirganligingni koʻrsatardi. Ammo oʻyin oxiriga kelib energiyani yoʻqotgan edi. Aslida-chi, uning asosiy raqiblari — Conor (21-0 bilan kelgan), Khabib (13-0, soʻnggi chempion), Gaethje (oʻsha vaqtning eng dinamik jangchisi) va Ortiz (oʻzining gʻayratli uslubi bilan). Ularning hech biri oddiy odam emas edi. U oʻzini koʻrsatgan eng yaxshi raqiblarga qarshi chiqib, oʻzining yuragini va oʻyin uslubini koʻrsatib, gʻalaba qozongan edi. Va u ikki marta qoʻlida chempionlik kamarini koʻrgan AQShning yagona jangchisi boʻldi — bu sovgʻa emas,alkoqli mehnatning natijasi edi. Bu yerda gap shundaki: uning oʻyin uslubi — tezkorlik, oldindan koʻra olish va oʻzgaruvchanlik — bu oʻziga xosligi. Uning qoʻlidagi chempionlik kamarlari esa shunchaki vaqtni koʻrsatadi. Asl gʻalabasi esa u koʻrsatgan oʻyinlardir.