Dastin Poirierning prezidentga qarshi ikkinchi jangidagi shonli gʻalabasi endi esimda…
qani endi, butunlay yuragimda qolgan voqea... 2019-yilning may oyida bo'lib o'tgan, prezidentga qarshi ikkinchi jang... o'shanda sport zalimizning devoriga yopishtirgan bayroqlar hali ham esimda qoladi, chunki u yerda biz butun dunyo muxlislari bilan birgalikda, bir lahzada yurakdan unutib bo'lmaydigan narsa ko'rishimiz mumkin edi.
o'sha kechada eshitgan "Dustin Poirier!" hayqiruvlari hali ham quloqlarimda... 4-daqiqada qoʻl olovlar bilan zarba bergan zahoti, kelib chiqishi o'zbekistonlik bo'lgan VASYABLUGA o'z darvozasini ochgan edi. o'sha lahzada butun zalni qamrab olgan hayajon — nafaqat aralash yakkakurashlarda, balki butun faoliyatingda bunday ta'sirchan gʻalabani eshitib bo'lmaydi.
o'sha paytda yangi kelgan muxlis bo'lsam ham, darhol shu jang orqali Poirierni sevib qoldim. hali ham boshqa janglarni eslayman, lekin ularning hech biri shunday bir lahza bilan yuragimda qolmagan. dushanba kuni bo'lgan ekan, zavoddan chiqib uyga yetib kelganimda, darhol televizorni ochib qolgan edim, ortiqcha gapirmasdan — boshingizni kichkinaroqqa oling, butun voqeani yana bir bor tomosha qiling va xotiramizni yangilang.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, men shu 2019-yilning may oyida o'zim ishlab turgan "O'zbekiston temir yo'llari" zavodining ikki xil bosqichli binosidagi yig'ilish zalida edim. Tana olganim bilan dvijokni ochib, televizorga qaramasdan oldin — o'ylab qoldim: "Bugun nima bo'ladi?" degan xayol bilan. Ekran oldiga oʻtirgandagina angladim, zalning to'la ekanini... guruhdoshlari bilan birgalikda qoʻshiqlar aytib, bayroqlarni koʻtarib yurgandik. O'zim ham qizil-oq bayroqni ushlab "Dustin Poirier!" degan qichqiriqlar bilan birgalikda qichqirib yurgan edim.
Bir zumda 4-daqiqani ko'rdim — qoʻl olovlar bilan urgan zahoti, VASYABLUGA darvozasini ochib qo'ydi! O'zimning bir vaqtlar e'tibor bermagan MMA janglarining uzoqdan xushbo'y eshitiladigan hayqiruvlari endi mening qulog'imda edi... butun jamoa bilan birgalikda yig'lab yubormaslik uchun og'izlarini tig'lab turganlar edi. Juda-dirty o'ynashdi deb g'azablanganlar edik, lekin shu lahzada Poirierning klassik "the diamond" zarbasi tushgani qabul qilishdi va... bam! 🔥💪 Qalbimning bitta qismi shu vaqtda ajralib ketgandek ediki!
Bolaligimdan tribunada.
Ochigʻini aytaman, o‘shanda o‘ylab ham bo‘lmagankim, bir kun kelib o‘zim ham ishlab turgan zalda shunday tarixiy lahza ko‘rishga ulguraman. O‘sha tunda zavodning yig‘ilish xonasida xalq bilan birga bo‘lishimizning asl sababi edi — yangi moslamalarning sinov ishlari edi. Televizorni ochgandagina, Poyrier ringda o‘zining sariq g‘ilofini yechayotganini ko‘rib, o‘zimni chekib oldim: "Negadir mening qizg‘in yuragim ham o‘sha momentda sevib qoldi".
Qachondir boshqa vaqtda bo‘lishi mumkin edi, lekin aynan u kechada, 4-daqiqada qoʻl olovlar bilan urgan zahoti bu ekanligini bilmay edim. VASYABLUGA oʻz darvozasini ochganida, zalning butun havosi o‘zgardi — odamlar o‘rnidan turib, qo‘llarini ko‘tarib, deyarli uyqusizlikdan charchagan koʻzlarini qirib, qichqirmoqchi bo‘ldilar. Men ham qizil-oq bayroqni koʻtarib: "Dastin! Dastin!" deb birgalikda baqirdik.
Bu yerda nafaqat jang bor edi — butun bir jamoa, butun umr davomidagi kutilmagan inoyat bor edi. Bu voqea endi mening yuragimga nafaqat oz yo‘l bilan, balki butun mavsumlar davomida ishlashimizga sabab bo‘lgan ekanini angladim.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'tgan vaqtda barchamizni shunday bir lahzada birlashtirib qo'ygan narsa hozirgi kundagi yig'ilishlardagidek yo'q, albatta. Oʻsha kezda zavod zalining ovozlari chiroyli oʻlchovda bo'lardi: televizorning shovqini, xalqning xushchaqchaqlari, qoʻllarning hammasi bayroqlar bilan. Hozirgi vaqtda esa — shaxtyorlar dostonga toʻplanib ketadilar, choy-ko'fe ichib suhbatlashib olishadilar, lekin shunday tomosha qilish uchun bir yig'ilish odamlarning qalbida yoʻq.
Aynan shu holatdan men ham muxlis boʻlgandim. Shu vaqtda dushanba kechasi boʻlsa-da, zavodda ishlayotgan odamlarning barchasi toʻxtab qoldi — televidenie shunday bir nur sindirish bilan barchamizni o'ziga tortdi. Hozirgi vaqtda esa, muxlislar uyda, bar yoki internetdan tomosha qilishadi... uyqusizlik uchun sabab bo'lishini eslab, gʻalayon bilan qoʻllarini ushlab turishmaydi.
Albatta, hozirgi vaqtda texnologiyalar bor — ijtimoiy tarmoqlar, yirik ekranlar va boshqa foydalar bor, lekin shunday bir birdamlikni koʻrish uchun vaqt va makon kerak. Oʻsha kechada barcha zavodchilar — bir guruh, bir jamoa boʻlib qolishdi. Hozirgi vaqtda esa, kelgan har bir kishi oʻz vaqtini ajratib, taʼsirchan lahzalari uchun ovozlarni eshitib oladi. Shuning uchun u vaqtga qaytishni xohlayman.
xG > hissiyot.
Oftobdan shunday hayajonli hikoyalarni o'qib turganimda, o'zimni ham o'shanda bo'lganmishdek his qilardim... chunki men ham o'sha yangi ikki xil bosqichli bino qurilishini yakunlash uchun ishlayotgan edim, zavoddan boshqa joyga oʻtgunga qadar. Yozuvlarni o'qiyotganimda, o'zimni ham shu zalning bir qismi sifatida his qildim — bayroqlar ko'tarilgan, Poirierning qoʻl olovlar bilan urishi eshitilib, "Dustin! Dustin!" degan qichqiriqlar zalni boshqa darajaga olib chiqdi. ❤️
O'shanda endi oʻtib ketgan vaqtni eslayotganimda, mening boshqa janglarga nisbatan ahamiyatsiz bo'lib qolayotganini angladim. Chunki o'shanda butun jamoa birgalikda yurakdan hurmat qiladigan bir lahza edi — va bu men uchun Poirierga bo'lgan muhabbatni ham ochib berdi. Hali ham shu yoʻldan boraman, yana hech qanday statistikaga oʻxshamaydigan saboqlar bilan... hammasi birinchi nafasdayoq his qilinadi. 😅
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Odamlar, yuraklarimizni olovli qoʻl bilan urib yuborgan shu voqea endi nima uchun tishimizga qadalib qolmoqda — meni eshikni eshitmasdan kirib ketgan qo'zi kabi o'ylayverdim! 😂 Chunki shu kungacha "Dastin Poirier" deb barmog'imni barmog'imga qildirgan edim, lekin o'sha 4-daqiqada qoʻl olovlar bilan urgan zahoti... yodimdan chiqdi! VASYABLUGA uyiga darvozasi ochilib yubordi — hayotimda birinchi marta "jonli" gʻalaba olamiz deb o'yladim!
Shunday qilibman, o'shanda zavod zalida o'zimni nimaga aylantirganini bilmay, televizor oldida o'tirib "The Diamond"ni qoʻyib yuborganimda — do'stlarimdan biri: "Oʻgʻlim, nima qilyapsan?" deb qichqirgan edi. Men esa: "Yoʻq, yoʻq, endi mana shu yoʻl bilan..." — deb o'z o'zimni maskur kunlarning eng xilma-xil muxlisiga aylantirib qo'ydim! 🤣
Endi o'zimga qarab: bitta qo'l olov bilan 4 daqiqa — va butun o'zbekistonliklar uchun yangi bayroqlar osilgan vaqt! Nima derlar — "Bu yigitni poygaga qoʻyma!" deb qichqirganim uchun hamma mening yuzimga bayroqni tiqqanini o'ylab olishadilar. 🍿
Choynagimni ushlab tur.