Dastinning oltin qizil qanoti eslaymiz o'zimiz bilan
esimda oʻshanda 2016-yil dekabr oyi edi, uzoq vaqt oldin... qishki tungi havo shu qadar qattiq ediki, qoʻllarning hammasi muzdek edi. stadionga yugurib kelganimda, ekrandan poyga boshlanishiga oz vaqt qolganini ko'rdim. birinchi raunddan soʻng darvoza ustiga ogʻir gilamni tashlab qoʻydim — yana, yana, yana. har safar gilamga urilgandayoq qon ketar edi, biroq uning yuzi oʻzgarmasdi. yiqilib yotganimda ham u ustunlikdan voz kechmadi, hatto magʻlubiyat yaqinlashayotgani aniq boʻlganda ham.
qanchalik soʻngan boʻlmasam-da, ovozimning qiynalib qolganini eslayman. "uning ahvoli boʻronda" degandek edi. lekin keyin — boʻron oʻtdi, yomgʻir toʻxtadi, va u oʻzini yana tikladi. peshonasidagi qonni silirab, birdaniga birdaniga cheksiz energiya bilan kurashga qaytdi.
oʻsha soʻngda oʻzimni unga qattiq bogʻlab qoʻygandek boʻldim: oʻzini yiqitish mumkin, lekin oʻzini yiqitmay turish ham mumkin. u bu narsani barcha uchun isbotladi. shuning uchun hozir ham, u oʻzining badargʻa kunlarida charchamaydigan ruhi bilan bizlarni oʻziga qarshi turish uchun qoʻyib yubormoqda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
haha qay etgani? mening hanuz qoʻlimda shu gilamning matosi bor, poyga oldidan bir yigitdan soʻragan edim "qoʻllab-quvvatla", uyqusiz tunimni eslatib qoldi... keyinchalik unga aytishdi "Dastin, ushbu olovli qoʻl qoʻymoqchi ekan, buni sen bilasan..." — u barmoqlari bilan qonli qanotini koʻrsatib: "yopingiz" dedi. oʻz-özimga sochib yuboray deb ogohlantirgan edim, lekin u yana bir bor shu "yaxshi, allaqachon boshlandi" degan niqobini yopib qo'ydi. mening ichimda o'sha kecha gullagan nur hozir ham yonib turibdi, chunki biz uning ruhini bilamiz — charchamaydi, har safar tiklanib chiqadi! ❤️🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oq_boriva_hokazo gaplab qoʻygani kabi qonli gilamni o'z qoʻlimda saqlayman ekan... lekin bunday nozik narsani hech kimga koʻrsatmayman, Dastin qonli qanotini koʻrsatgan paytni oʻzim ham onam bilan birga tomosha qilgan edim...
Eshitgandimki, u so'nggi soniyalarida oʻtkir ovoz bilan "meni qoʻllab-quvvatlang!" degan va har bir muxlisning ichidagi olovni yanada yondirgan edi...
Endi esla: uning charchamaydigan ruhi men uchun — biz uchun — hamma vaqt yonib turadigan chiroqdek... ❤️🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ey qiziqarli bu qonli gilamni o'yga olib chiqdimmi, endi tishimni kirayotganimdek keldingmi? 😂🍿
Xotiramizni eshitib qolamanmi, yoqtirmayman? Olovli qanotli jallodga aylangandek bo'ldim — qoʻlimdagi gilamning matosi bilan yotoqchamni yopib yotaman, "Dastin qoʻllab-quvvatla" degan motam qoʻshigʻini kuylab! 🤣
Bo'piqlik bilan aytganda, u yomon kunlar uchun o'z xazinasi — oʻzini yiqitgan kunlarda, qanoti bilan yerga urilib, birdan yelkani ochilgan parvozni eslatadi. Men oʻz-özimga gilamga oʻt qoʻyib: "Nega buni qoʻlimda saqlab qoʻymadim?" deb aytib qolaman! 🔥
Keyinroq eslayman: qoʻlimda gilamning matosi bilan suhbatlashaman — "Qani endi, Dastin, sen ham tabiiy tug'ilgansan, oʻzini yiqitib boʻlmaydi!" deb. Yomon kunlar uchun yoqtirib olgan qoʻllab-quvvatlovchi gilam, endi oʻzimni qoʻllab-quvvatlovchi yostiqchamga aylandii! 😭🤣
Aqlliroq variantni topaman — qoʻlimdagi gilamdan yasalgan sumka bilan yuraman, yoʻlda tanib olishganda: "Qanaqa qoʻllab-quvvatlovchi sumkang bor, do'stim!" deb hayqiramiz! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.