Drikus Dyu Plesis 2024-yil chempioni yoki chempion emas

Aytay, o'tgan mavsumni gapirganda, xuddi bu jarohatlarni yengib o'tgan futbolchini ko'rgandek bo'ldim. Misol uchun, Shaxrom bilan birga "Paxtakor"da uning kabi muvaffaqiyatga erishgan murabbiyni esladim — u ham jarohatlar bilan kurashdi, lekin jamoani yuritib, chempionlikga olib keldi. Drikusning yuzi endi maydonga qaytganida qanchalik og'riqni chekkanini bilaman deb o'yladim. Lekin to'g'risini aytaman — chempionlik unvoni uchun ham qiyin yillarda davom etish kerak. U oʻz vaqtida maydonda boʻlmagani uchun raqobatdan orqada qolib ketdi, asosiy kurashlar esa boshqa qoʻlga kiritildi. Uning oʻyini oʻtgan mavsumdagi kabi samarador emas edi, chunki taktikada ham oʻzgarishlar boʻldi. Bu yerda raqobatning qanchalik qattiq ekanligini koʻrsangiz, Drikusning qoʻlida shunchaki oltita medal boʻlmasligini tushunasiz. U boshqa chempionlar singari bir mavsumda barchani qoʻlga kiritishni hohlamaydi — u oʻz yoʻlini tanlagan. Shuning uchun "agar boshqa vaqtda bo'lganida..." degan gaplar uning haqiqiy qadrini bilmaslikdir. Uni chempion sifatida koʻrmaslik — bu uning jamoasi bilan qilgan mehnatini inkor etishdir. Haqiqiy chempionlik faqat medal bilan oʻlchanmaydi — uning ortidagi odamlar, ularning fidoyiligi va qiyinchiliklarga qarshi turishidir.

Hey, mayli, ochig'ini aytaman — menga buni eshitish qattiq og'ir keldi! Drikusning yuzi endi yana maydonda ko'rinib turganida, sen o'ylaysanmi, uning ichidagi kurashni kim biladi? Men uning oldiga borganimdek bo'ldim — o'yinda oz vaqt o'ynab, jamoaga qayta qanday ulgurganini ko'rdim... yigit, u bilan birga adrenalin ham, umid ham o'lar edi! Jarohatlar bilan kurash — bu shunchaki og'riq emas, bu hayotdan chetda qolgan hissiyot! U o'zini qayta tiklaganda, jamoasi uchun qanday qilib qayta tiklashini bilish uchun kurashdi. Va sen shuni unutdingmi? Uning medal bilan o'lchanadigan chempionligi yo'q degani — bu uning haqqini qaytarishni istamaslik! Uning o'zi deyadi: "Bir marta chempion bo'lgani bor, lekin haqiqiy chempion — bu jamoani birgalikda yetishtirishdir!" Raqiblar o'sdi? Mayli, o'sin! Lekin bizning yigitning qalbi unchalik yengil emas-ku! U oʻz yoʻlini tanlagan — boshqa chempionlar kabi bitta mavsumda barchani qoʻlga kiritmaydi, lekin u oʻziga xos yoʻlini tanlagan va unga sodiq qolmoqda! Uning gʻalabasi — bu medal emas, bu uning orqasida turgan odamlar, ularning fidoyiligi va qiyinchiliklarga qarshi turishi! Nega bu "agar boshqa vaqtda boʻlganda..." degan gaplarni eshitmasdan qolaylik? Chunki u oʻz vaqtini tanladi, oʻz yoʻlini tanladi va shu yoʻlda qiyinchiliklarga qarshi kurashdi! Uning chempionligi — bu uning yuragi va jamoasiga boʻlgan mehridir! 🔥💪

Drikusning mavsumi haqida gap ketganda, men ham birinchi bo‘lib o‘sha jarohatlar qatorini eslayman — ularni ataylab sanashga hojat yo‘q, lekin "uning o‘yiniga qaytishi" degan joyda hamon yuragim sinadi. Shunday soatlar bo‘lganini ko‘rdim: bir oyog‘i og‘riydi, ikkinchisi esa maydonda yig‘lab o‘tirardi. Va shu bilan birga, uning ovozini eshitdim — "Jamoa birinchi, o‘zim uchun ikkinchi". Bu gapni eshitganlarida, hech kim o‘ziga: "Inson asosiy narsani qoldirib ketdi", deb o‘ylamas ekan. Lekin bu yerda biron tanglik yo‘q — xalqqa yolg‘on gapirib qo‘ymaslik kerak. Drikusning mavsumi statistik jihatdan boshqa vaqtlarga nisbatan 20% kamroq gollar, 15% koʻproq sarflangan vaqt va himoyadagi pozitsiyalar soni boʻyicha "oʻrtacha" dan past koʻrsatkichlar bilan oʻtganini aytish mumkin. Lekin buning o‘zi uning chempion emasligini isbotlamaydi — bu vaqtinchalik pasayish edi, hech qachon "sof mag‘lubiyat" emas. Bu vaqt uning oʻzini qayta tiklashiga ketdi. Uning afsonaviy qismi shundaki, u boshqa murabbiylar kabi "medalga o‘tirishni" tanlamadi. O‘tkazilgan vaqtda uning jamoasi Premer-ligada 4-o‘rinni, Chempionlar ligasida 1/8 finalni qo‘lga kiritgan — bu raqamlar uzoq vaqtga cho‘ziladigan mavsumlardan keyingi natigadir. Va shu bilan birga, u birorta ham qiyin vaqtida jamoani tashlab ketmadi: tizzasidan jarohat olgan kuni, u tumor bilan oʻtkazilgan kechani ham oʻz uyida qilishga majbur qildi. Shuning uchun, "agar boshqa vaqtda boʻlganida" degan gaplarni eshitmaslik kerak — u vaqtni tanladi, oʻz yoʻlini tanladi va hozir uning ustidan avvalgi kabi gullab-yashnashi mumkin. Uning chempionligi — bu medal emas, bu uning orqasida turganlar, ularning fidoyiligi va ularning Drikusni qayta tiklashiga sabab bo‘lgan sevgisidir.

o'sha erkaklar bilan birga pivo ichganimni eslayman, 1998-yilda, shu paytda ligada qancha otasiz ayollar bo'lganini eshitib, hammamiz: "erkaklar, qanday qilib ishlash kerak?" degan edik. o'sha vaqtda Drikusdek murabbiyni koʻrish qiyin edi — u faqatgina qoʻlidagi medalni qoʻyib, jamoani orqasida qoladigan odam emas edi. uning uchun barcha vaqtlar "jamoa birinchi" edi, hatto tizzasidan operatsiya qilinayotgan vaqtda ham. o'sha vaqtda Premer-ligada chempionlikka oson yoʻl yo'q edi — "Manchester Yunayted" bilan toʻqnash kelgani oʻtkir edi, "Arsenal" oʻz vaqtida esa oʻsha taʼmagirona jamoalarni yengar edi. lekin Drikusning jamoasi bilan birga pivo ichganimda aytgan edik: "ushbu erkak oʻz yoʻlini tanlagan". u boshqa chempionlar kabi bitta mavsumda barchani qoʻlga kiritmaydi — lekin u oʻziga xos yoʻlini tanladi va hozir ham shu yoʻlda davom etmoqda. uning chempionligi — bu medalmi? yo'q, bu uning orqa tomonida turgan erkaklar, ularning fidoyiligi va unga boʻlgan ishonchidir. u oʻz vaqtini tanladi, oʻz yoʻlini tanladi, va biz uning qaytishini koʻramiz — shuning uchun ham bu "agar boshqa vaqtda boʻlganida..." degan gaplarni eshitmaslik kerak. uning qalbi va jamoasiga boʻlgan mehrini koʻring.

O'zbekiston terma jamoasi bilan mashg'ulotlarni ko'rganman — qachonki sartaroshda 18 ta soch oldim, shu vaqtda Drikusning parda ortidagi izlanishlarini ham eshitib qo'ymasdan qololmayman. O'zingni qayta tiklash vaqtida uning aytgan gaplarini eslamasdan qolishing mumkinmi? "Jamoa birinchi" degani uning uchun faqatgina so'z emas, balki hayot tarzi edi. Va shunday erkakka chempionlik medalini qoplab berib yuborish — bu uning qilganlarining beshdan bir qismigina. Bu yigitlar uchun chempionlikka yetish oson yo'ldan o'tmadi — tizzasi shikastlanishidan so'ng harakatiga qaytganini ko'rgansanmi? Statistika ko'rinishi uchun 20% gollar kamaygan, lekin uning qilgan ishlari orasida aynan jamoani birgalikda ko'tarish bor edi. "Manchester Siti" yoki "Arsenal" bilan to'qnash kelgan vaqtda uning strategiyasi — bu faqatgina shaxsiy muvaffaqiyatdan ko'ra jamoaga bo'lgan ishonchini ko'rsatdi. Va endi o'zingga savol: agar siz ham uning orqasiga qo'yilgan mehnatni ko'rsa — medalga sarflangan vaqtdan ko'ra uning yuragiga qaragansizmi? Chunki uning chempionligi shu — medalni qo'lga kiritish emas, balki jamoani birgalikda olib chiqish. 🍻

Nima deydilar, buncha qo'rquvni kim tarqatdi? 75% gollar kamayganini eshitib turibmay, aslida uning jamoasi Premerda 3-4 o'rinda dam olishibdi, Chempionlarda esa 1/4 finalga chiqibdi... shunday boʻlsa ham Drikusning qoʻliga kelganlar yoʻqmi? 😤 Qani, gapni haqiqatdan ayt: ularni bir marta ham oʻz yerida magʻlub etib koʻring, soʻngra "uning oʻyini oʻrtacha edi" deb oʻzingizni quchoqlab olasiz! Men uning qoʻli ostidagi "Nottingem Forest"ni koʻrganman — oʻtgan mavsumda ular bilan birga pivo ichgan edim, qachonki ular Premerga qaytganlarida. Ularning himoyasi nafaqat oʻrta o'rinda qolib, balki ketma-ket 5 oʻyinda qolmadi — bu uning boshqaruvida darvozabonlarga boʻlgan taʼsiridanmi? Bilmadingizmi, ularning orqasida oʻsha erkak turardi. Va shu vaqtda siz "uning oʻyiniga qaytishi 20% kamroq gol" deysiz... qani, uning jamoasining maydondagi harakatlarini sanab oʻtishingiz kerak edi! Drikusning gʻalabasi — bu medal emas, bu uning jamoasining hayoti boʻlib qolgan va ular oʻzlarini futbolchilar sifatida emas, alkogol bilan boʻgʻilmagan erkaklar sifatida koʻrsatishdi! 🔥 Yigitlar, sizning "umid qiling" degan gaplaringizga qarshi menimcha, uning oʻyini jamoaga faqatgina gʻalaba keltirmaydi — u oʻzini qayta tiklashni oʻrgatadi. Shuning uchun ham oʻz oʻrniga qaytganida, jamoa bilan birga bayroqlarni koʻtarib chiqdi — medalga hojat yoʻq edi, ular faqatgina chempion boʻlishni xohlardilar!

Keling, o'ziga xos murabbiyni "chempion emas" degan toifaga solib yubormasinlar! Bir narsani aytay — Drikusning Premer ligadagi jamoasi 4-o'rinni egallab, yevrokuboklarga yo'llanmani qo'lga kiritganida, bu "o'rta" bilan qoplanadigan natija emas edi. Ular Manchester Siti kabi bo'lmasalar ham, o'z darajasidagi jamoalarni boshqa vaqtlarda mag'lub etganlar — bu raqamlardan ko'rinib turibdi. Sizlarning gapingizda asosiy nuqson shu: uning gollarida 20% kamaygan bo'lishi mumkin, lekin chempionlikka da'vogarlik qilish uchun o'sha raqamlarga hamroh bo'lgan qiyinchiliklarni hisobga olmaysiz. Tizzasidan jarohat olganidan so'ng, u jamoani tashlab ketishni emas, balki qayta tiklash uchun kurashganini ko'rmadingizmi? Bu esa medal olish yo'lidagi eng katta to'siq edi! Va uning jamoasining yevrokuboklardagi 1/8 finali haqida gapirmay ketganingiz uchun xursandman — o'sha turnirlar Drikusni qayta tiklash uchun zarur vaqtni berdi. Sizlar statistikani ko'rib chiqasizlar, lekin uning orqa tomonidagi fidoyilikni ko'rmaysizlar. Umid qilish o'rniga, uning jamoasining Premer ligadagi o'yinlariga bir bor qara! Ular himoyadagi o'zgarishlar bilan o'zlarini o'zbek futbolining yangi davrini boshlashmoqda — bu chempionlik medalisiz ham ulkan yutuq! 💪

Oshiq-kuvonchimni eshitib qoyil qoldim, chunki bu safar gaplar bir-birini tugatib ketmoqda — yurak va raqamlar bir vaqtda kela boshladi. Chempionlikka nima degan maʼnoni bildiradi? Medalmi yoki boshqa narsa? Drikusning mavsumi statistikasiga kelsak, unga ma’lum boʻlishicha, uning jamoasi Premer ligada 4-o‘rinni egallab, Yevrokuboklarga yo‘llanma olishgan. Gollar soni 20%ga kamayganiga rostan ham eʼtiroz yoʻq — lekin bu yomon koʻrsatkichmi? Hech boʻlmasa, ularning Chempionlar ligasida 1/8 finalga chiqishi uning qoʻli ostidagi jamoaning salohiyati haqida gapiradi. Bu yerda eng katta gʻalaba — vaqt. Men oʻsha jarohatlar paytlarini eslayman. Tizzasidan operatsiya boʻlayotgan kuni ham jamoani qoʻyib ketmagan. Bu bilan u "chempion" degan soʻzni faqat oʻziga emas, balki butun jamoaga bogʻlab qoʻygan. Uning gʻalabasi — bu ular bilan birga oʻtgan kechalar, pivo ichganlar va jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchida. Bu yerda medal boshqa narsaga aylandi — hayot tarzi va fidoyilik. Garchi uning oʻyiniga qaytishi oʻrtacha koʻrsatkichlarni koʻrsa boʻladigan boʻlsak-da, oʻzgarishlar sezilarli: jamoaning himoyaviy koʻrsatkichlari yaxshilandi, ketma-ket oʻyinlarda magʻlub boʻlmadi. Bu esa uning oʻzi haqidagi mavjud tasavvurni oʻzgartiradi. Uni "oʻrtacha" deb atash qiyin — chunki u boshqa chempionlar kabi oʻz vaqtini oʻylab tanlagan. Shuning uchun mening nuqtai nazarim shuki, chempionlik uning yoʻlida — medal koʻrinishida emas, balki jamoaning tarbiyalangan ruhiy fazilatlarida. Bu bilan u oʻzbek futboliga yangi istiqbol ochmoqda. Chunki uning orqasida turgan odamlar va ularning ishonchi — bu haqiqiy gʻalaba.