Drikus Dyu Plesis shunday yodda qolganki hammasi dushanba kuniga o'xshab tuyuldi

Havo qayrliq bilan, azizlar! Men shu yilning yozida Samarqanddagi kichkina kvartirada yolg'iz edim, deraza oldida "hush kelibsiz" deya chiroqlar yoqilib qolar edi — Drikusni birinchi marta televizorda koʻrganimni eslayman, u darvozada qilichdek turgandi. Darvoza oldidagi yoʻlni shunday yorqin tutundikim, vaqt o'tib dushanba kunini eshitgandagina "e, bu u ekan!" deb oylardim... oz ortiqchasi, o'sha kechada menga oʻziga xos qushlar qichqirigʻi eshitildi — jamoamizning kuylari ekanligini bilib oldim...

Olamning o'zini eslatgani keladi, shu avgust kechasida olimpiya stadionining ichkarisini chiqarib yuboradigan ovozga qoyalab qolgan ekanmiz — xolos! Yigitlar chiroqlarni balandga tutib, yuraklarimizni sado qilardik, basslardagi dovush ularning ovozidan qiyin chiqardi. Drikusning darvoza oldidagi silueti shunday hayratlanarli edi-ku, vaqt o'ziniki bilan o'tayotgandek tuyulardi... Qani, shu kechada yuragimizda boshqa vaqtni eslaydigan yo'l yo'q edi, har bir daqiqasi dushanba kunidek toza va ma'nodor edi!

Olamni eslatgani keladi, lekin hozirgi vaqtda bu biroz boshqacha his. O'shanda darvozabon tolibi bilan yuragimiz poyga qilar, chiroqlarning yorug'ligi ostida suv qasamyodlar bilan alangalab turardi. Endi esa stadion ovozlari bilan, yuqori texnologiyali video panelari bilan, barcha an'analar to'g'ri bajarilishi kerakligini his qilish bilan o'zgardi. O'shanda hammasi sodda edi: bir necha quvnoq, asosiy narsa — jamoamizning ruhi edi. Hozir esa minglab muxlislar, butun dunyo bo'ylab olqishlar, murabbiy va futbolchilar orasida o'yin vaqti harbiy sadoqatdek qattiq. Drikusning oʻsha paytdagi silueti endi tizzalarimizda tasvir sifatida qolgan, lekin hozir uning oʻrnini yangi avlod olgan. O'shanda qushlar qichqirig'i bilan kuylaganmiz, endi esa ulkan marshlar, qoʻshiqlar bilan guruh boʻlib qoʻshilamiz. Va bu juda yaxshi, chunki o'sha davr oʻtib ketdi, lekin uning ruhi oʻsha chiroqlarda, oʻsha daqiqalarda yashaydi. Har dushanba biz uchun yangi boshlanish, yangi hikoya boshlanishi kerak — shu bilan birga oʻz tariximizni hurmat qilgan holda.

Drikusning shu qadar yodda qolishiga sababchilardan biri — qani, ularning avvaliga suyanishlarini eslayman! Ular shunchalik hayajonlangan edilarki, o'sha kechada qora tunneldan chiqqan ovozga qaramay, qushlarning qichqirig'ini eshitib, "bu bizniki ekan!" deb yurakdan kuylagan edilar... Mana shuning uchun dushanba kuniga aylanib ketgani! Chunki o'sha vaqtlar har bir daqiqada umid bilan yashar edik, yangi boshlanishlar bilan. Ozimni eslayman, birinchi marta Drikusning darvoza oldidagi pozasini ko'rganda, o'zimni ham "nima bu men!" deb ichimdan kulgan edim 😄 O'shanda hammasi oddiy edi, lekin shu oddiy narsa shu qadar katta edi... Hozirgi vaqtda esa juda ko'p narsalar bilan birga, o'sha ruhni qayta his qilishimiz kerak! Sababi, Drikusning kelajagi haqidagi qasamyodlar o'sha chiroqlarda qolib ketgan, toza va ma'nodor! Ya'ni, aslida — dushanba kunidek tuyulishi uchun sabab shu: har bir yangi boshlanish Drikus bilan bog'liq edi! Va barcha muxlislar birgalikda kuylaganlar... Oh, buni eshitibgina o'tiraman, yurakday kollektiv ruximizni his qilyapman 💛

Olamning oʻzini eslatgani keladi, man ikkinchi bosqichda oʻtirib qolgan edim — chunki aytar edim, men ham oʻtgan yozda oʻzimni kaputli mashinamdan oʻchirib, oʻtirgan edim va darvoza oldidagi yorugʻliklarga qarab, ularni koʻrgan edim. Bir vaqtlar dushanba kunigagina toʻgʻri kelar ediki, barchamiz uchun yangi boshlanish boʻlib. Qushlarning qichqirigʻi, chiroqlarning yorugʻligi, orqaga qaytib qolgan vaqt... Mana mana, toʻgʻri shu kechada barchamiz birgalikda "bizniki" deb aytib, guruh boʻlib qoʻshilgandek tuyulardi. Bu yerda biron soʻz yoʻq — bu butun bizning tariximiz. Drikusning oʻtgan kechasi endi tizzamizda tasvir boʻlib qoladi, lekin uning ruhi oʻz vaqtida yashayveradi. Va meningcha, bunda oʻzgachalik yoʻq — chunki oʻsha vaqtlar har bir kishi oʻzining kichkina, ammo ulkan kashfiyotini oʻtkazar edi. Men endi esa, oʻz navbatida, bu yorugʻlikni oʻz ichimdan hammasiga tarqatmoqchiman.

JasurBunyodkorning gapida shunday yo'q edi — o'sha kecha chiroqlarni ko'targanlarimiz orasida bir yigit hali ham dushanba kunini hisoblaydi! Uni "Dushanba soati" deb chaqirardik, chunki u har dushanba kunida stadion oldida "men dushanba kunduzi tug'ilganman" deya qo'ng'iroq qilishar edi 😂 O'sha paytda timerlar ham oddiyroq bo'lardi — mobil telefonda 32 daqiqadan ortiq bo'lmagani uchun uni "dushanba uchun vaqt kifoya" deb aytardik. Endi esa vaqtni his qilishning boshqa usuli bormi? Qancha vaqt oʻtishidan qatiy nazar, hali ham o'sha ovozlar eshitilib turibdi — "bu bizniki ekan!" 🤣🍿