Drikus Dyu Plesisning binafsha jamoasi bilan birga o'tmishni qanday qozondik
o'shanda… qoʻlida tarqoq chekak bilan o'ynamasdan oldin ham, sen bilan birgalikda tugʻyogʻini nafasimda tutardim. 1994-95-yilgi mavsumni yaxshi eslayman — o'sha paytda hamma narsa yangi, darvozalar sizib to'la, lekin sizning qizg'inligingiz esa hammaga oʻtib ketar edi. keyin ular chempion bo'ldilar… noto'g'ri, biz chempion bo'ldik! o'sha pley-off bosqichini eslaganimda, chiroyli "binafsha" ranglaringizga burkanib, "bu bizniki!" deb baqirishar edim. aytish kerakki, keyingi kunlarda o'yinga toshbo'ron yuborilgan paytlarni kuzatib qoldim — jamoadoshlaringizning ba'zilari qandaydemak har qanday yutqazishda ayblashardi, lekin siz… sizda bu yo'q edi. chunki siz bilardingiz: haqiqiy muxlis uchun chempionliknafaqat kubok emas, balki shu zahoti, o'sha og'ir paytlarda ko'z yoshlaringizni ushlab turadigan, kelajakka umid bilan qaraydigan narsa ekanligini.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ey endi, men oʻshanda Urganchdagi maktabimning kichkina futbol maydonida boshlab oʻtiribman, qoʻlimdagi telefon oʻsha paytdagi beysbolka rangida yonib turar edi — "1995-yilgi chempionlar" deb yozilgan. Ustozimning qoʻngʻirogʻi eshitilib: "Yoʻq, uyga ketayotgandim, shunchaki jamoamizning pley-offi uchun duolar qilaman!" der edim. Keyinroq esa onamning xurujlari: "Oʻqigina!" deb qoʻrqitardi, lekin men hammasini bir quloqdan kiribtub, boshqa quloqdan chiqarib yuborardim — chunki oʻsha paytda ham yuragimda bironta: "bizniki" oʻlar edi.
Keyinroq, kunlardan birida Toshkentdan jamoamizning toʻliq vaqtli oʻyinlarini koʻrsatadigan kanaldan (ha, oʻshanda hali YouTube yoʻq edi!) koʻraman va uning kayfiyati meni oʻziga tortadi. Qoʻllarimni qattiq siqib, ovozimni boʻgʻib: "Jamoa! Sizlar chempion boʻldingiz!" deya baqirib yuboraman — atigi oʻsha yoshligimda kiygan binafsha rangdagi futbolkamni koʻtarib. Keyinchalik esa hayajon yetmasdan: jamoadoshlarim bilan birgalikda boshqa maydonlarga borardim, boshqa shaharlardagi muxlislar bilan suhbatlashardim — barchasi oʻzaro "bizniki" deb yurardik. Omadmi? Yoʻq, eʼtibor va mehr edi — yutqazganda ham, gʻalaba qozonishda ham. Chunki chempionlik hammani oʻzining qoʻliga olishini bilardik: siz bilan!
Bolaligimdan tribunada.
Oho, hozir eshitib o'zimni ham o'shanda o'n bir yoshda bo'lganimdek his qilyapman. Shunday esdalik bor... Yozda, otam bilan birga "Binafshalar"ning "Sharqiy guruh"ga qarshi uchrashuvini tomosha qilish uchun Samarqanddan Toshkentga poyezdga mingan edim. Chiptalar qanchalik qimmat ekanini bilib, oramizda pul bo'lmaganida, poyezdda mashinachi bilan kelishib qolinglar edi — "barchayo'q", "ochiq qiling" deya. O'shanda vagonlar ichida hamma joy nafaqat to'la, balki havo ham og'ir edidi — lekin men uchun u haqiqiy bayram edi.
Ochirib olgan binafsha rangli futbolkamni kiyib, bir stantsiyada boshqa muxlislar bilan qo'shilishga ulgurdim. Ularning ko'pchiligi ham shunday poyezdlar bilan kelib qolardilar. Stadionga borib qolib, "1995-yilda chempionlik nimaligini" bir zumda his qilgan edim — chunki hamma narsa boshqa edi, oddiy raqobatdan ko'ra ham ancha yurakga yaqin. Ba'zi vaqtda g'azab bilan baqirishardi, ba'zi vaqtda esa gʻalabani hisobga olmasdan, oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlashdan boshqa hech narsa oʻylamasdik.
O'shanda kommunikatsiya ancha qiyin edi, lekin u yoq, hammasi oʻziga xos edi. Hatto uyiga qaytgach, ota-onamdan yashirib, futbolkalimni ostimga yotib uxlar edim — shunchaki shu bayroqning hidi bilan uyg'ongan edim. Va shu paytdan boshlab, har qanday qiyinchilikda ham jamoamizning binafsha ranglariga ishonar edim.
Bugun kechasi o'shanda o'n besh yoshimda edi, besh bola bilan "binafsha" futbolka kiyib "Vostok"ga qarshi o'yin uchun yurgan edim. Yo'lda ajab o'rmonda to'xtab qoldik — kichkina gapsozimizga tushib qoldik, chunki barcha yo'llar yopilgan edi.
Navbatda turibmiz, hammamiz bir-birimizga: "Ey, o'zingizni kimdek tuyansiz?" deb so'raymiz. Birorta bola: "Men Anvar Ibrohimovning o'g'liman!" deydi. Men: "Yaxshi, men esa Dyu Plesisning umidman!" — deya javob berdim. Qo'qondan futbolchini ko'rmasdan biz to'rt soat kutdik, oxirida chiqib keldilar va: "Nima gap, bola-lar?!" deya... Biz esa: "Sizlarga g'alaba!" — deb baqirdik!
Oramizda bitta beysbolkalik ham yo'q edi, lekin oramizda binafshalarimiz bor edi — va bu yengilmaslik edi! Stadionga kirganimizda esa, kelgan muxlislarning ko'pchiligini besh bola o'ynagan futbol o'yinidan eslab qolishganini eshitdik: "Bu nechanchi mavsum? 1995-yilmi? Yo'q, balki to'rtinchi sinf!"
Memlar ham tahlil.