Dvalishvili: o'zbeklar orasida yurgan afsona, gaplashadigan g'alaba

O'zingni xotirangni eslaganimni kuzataman, tunda toʻp o'ynab kelgan vaqtlarim bor edi — oʻrtoqlikdan boʻlsa kerak, xalqnavro’zlar orasida Dvalishvilining oyoq texnikasi uchun "yuqori sinf" deb ajratib olurdik. Qachonlardir boʻsh vaqtda stadionning oʻzi daraxtzoriga aylangan joyda, maysazor qilib qoldirganimizda... mana shu darvoza tomon toʻpga suyanib turgan Dvalishvilini koʻrgandek boʻldim, qoshlarim qoqilib qolgan edi! "Bu kishi birdan qahramon bo'ladi", deb oʻzimga taxmin qilgan edim — va ha, 2019-ning osha kechasi, xuddi shunday lazerdek to'pni boshi bilan yoʻllaganidan soʻng, ovozimni yoʻqotdim, lekin qoʻllarim oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketdi, raqiblar darvozaboni qaysar tiqilmagunicha... „Merab! Merab!“ degan qichqirigʻim mening quloqlarimda hali ham jaranglaydi, qonimizning qovurgʻasi zarb urayotganday edi.

O'zimning taqdimcha vaqtim ham bor edi — 2016-yil, Navoiyda oʻrtoqlik oʻyinida toʻp o'ynayotganimni eslayman. Darsdan soʻng guruh bilan maysazorga chiqib, jamoamizga yaqinlikni his qilish uchun bu erga kelgan edim. Va hayron boʻlmaguningizcha, Dvalishvilining oʻziga oʻxshab qiyin holatlardan chiqib kelganini koʻrganimday boʻldim: bir oyogʻi bilan toʻpni ushlab, boshqa tomonga oʻtish uchun aylanib olishini. Qoshlarim qoqqanicha "Yana bu odamga qarang!" deb oʻzimni eshitdim. U oʻsha yerda, oʻt oʻsgan darvozaga toʻpni oʻzi yashirishicha kiritganligini eslayman, keyin jamoadoshlari unga tegishib "yaxshi oʻynading, sardor" deganlarini... 2019-yil esa bunga javob boʻldi — uning faoliyati boshlangʻichida siz uni allaqachon "o'zimizdan biri" sifatida koʻrgan boʻlsangiz, shunday boʻlib qolaveradi. Oʻsha oyoq texnikasi, oʻrtoqlik oʻyinidagi birinchi taassurotlar, soʻngra esa — toʻsatdan sardorlik va gʻalaba golimiz! Bundan-da zoʻr narsa mavjudmi? "Qahramon oʻz vaqtida paydo boʻladi", deb oʻtgan yozda do'stimga aytgan edim — va ha, Merab oʻsha vaqtda kelib, oʻzini koʻrsatdi.

E, aytish kerakki, o‘sha jamoa bilan hozirgi jamoa oʻrtasida ancha farq bor — biroq farqi shuki, u vaqtda butun narsa Merabning qahramonligini isbotlaganida edi. Hozir esa biz uning shaxsiyati tufayli baribir yaxshi oʻynamoqdami, buni bilmayman, lekin bittasi maʼlum: u oʻzidan oldingi sardorlarga oʻxshash tarzda jamoani orqaga tortayotganda va maydon markazidan toʻp olib "pat!" deb urayotganida yuzlab odamlarni hayajonga solayotgan oʻzbeklar orasidagi afsona hali ham oʻz faoliyatining choʻqqisida.

Tepadagi kunlarimni esladim, 2019-yilga borib qoldim... o'zimni uyqusiz kechalarimdan biri — non uchun bo'lmagan, Merab haqidagi yangi video qidirgan edim. YouTubeda "Georgiyadan geli-beli qo'llab-quvvatlash" degan videoni ochdim va nima ko'rdim — Dvalishvilining asosiy maydondagi g'alaba golini hayrat bilan tomosha qildim. Ammo keyinroq o'zimni tinglamoqchi bo'ldim: quloqlarimga o'zimning boshqa bir tanish ovozim kelib tushdi: "Merabning boshi bilan urgan to'pi qayerda? O'zimning uzoq vaqt davomida hech qachon urmagan to'pimdek tuyuldi!" — shu zahoti oyoq ostimni tepdim, chunki "hokimiyat"ni shunday hal qiluvchanlikni ko'rib endi qoʻllarim oʻz-oʻzidan koʻtarilib ketdi. 🤣😂 Keyin o'yinda Merabning to'pni olib, ikki oyoqqa tiklanishini, maydon markazidan qanotga qarab yugurishini, darvozabonning qoʻlidan chiqib ketishini — va to'pning toʻrsimondan oʻtib ketishini tomosha qildim. Atigi 10 soniya davom etdi, lekin o'zim ham Marat Izmailovning darvozasi oldida kurashayotganimdek tuyundim! Yillar o'tdi, o'zimni esa hali ham shunday his qilyapman — Merabning goli faqat to'p emas, balki bir butun afsona edi... va hali ham shunday.