eski yillarni eslatuvchi "The Lion"dan birinchi chempionlikka qadar
ogohdek esimda, 2015-yilning birinchi kuni ediki, kuzatib turgan edim jahon arenasidagi boksni. o'shanda sportchilik muxlisi uchun bunaqa narsa yangi edi, toki oilaviy hayot va farzandlar ortidan yillar o'tdi, vaqt o'tdi, lekin bu ruhoniy boyitdi. menga qaniydi, barcha tinglovchilarim ham biladilar: o'sha kunlarda Charli nomi bilan tanilgan kichkina oʻzbekistonlik bolakay haqida gap ketgach, biraliq bildik: bu jangchi kelajakda qorongʻu maydonlarga yangi nur olib keladi.
o'sha vaqtlar xotiralarimga qaraganda, uning birinchi tajovuzkorlik yo'lini ko'rdim — nima qilish kerakligini bilmasdan, yuragi bilan urardi. qayerdan boshlash kerakligini unutgach, unga erkaklarcha ruh berdilar: "ko'taringlar, bo'ydoq!" shundaylik bilan boshlangan edi barcha. keyin esa qolgan hikoyamizni tanishingiz bilan baham ko'rganingizni bilaman: Dasturxon uslubidagi yengishlar, orqadagi og'riqlar, jarohatlar, uyalish, yiqilishlar va yana tiklanishlar... qanaqa taqdir! 2021-yilga kelib esa butun jahon: "charli joriy qildi, chempion bo'ldi!"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oʻsha yillarni eslar ekanman, endi charli "ketdi" deb gaplashmayman, lekin 2017-yilning noyabrida O‘zbekiston televideniesida birinchi marta koʻrganimni unutmayman — kichikroq ekranda shu sochlari tirsakda, yuzida o‘zimizdek qorong‘u dog‘lar bilan ringga chiqib oldi... menga qaniydi, keyinroq buni izlayotganimda "bu loliboylik" deganliklar bo‘lgan edi, lekin maydonda u oʻzini meniki kabi qattiq tutardi! 🔥 Qayerdan boshlab o‘zimni yaxshi bilardim — o‘sha vaqtlar o‘g‘lim tugʻilishi bilan ham kechardi, lekin Charli ringda yiqilib turganini koʻrganda, yuragimni oʻziga tortdim: "mana shunday qiynaladi, mana shunday tiklanadi!" deya. Hozirgi vaqtda uning g‘alabalarini koʻrgandagina uxlayman, nima uchun? Chunki men ham bir vaqtlar unga tegishli boʻlgan barcha o‘ylardan oʻtganman — koʻp narsani oʻzida saqlaydi bu azizim!
Bolaligimdan tribunada.
Ooo, mana shu yillarning hammasini eshitib yigʻlaysan, oqim!... 🥺💔
Besh yoshli oʻgʻlim uchun birinchi ringga berkitib qoʻygan vafli qoʻygani — keyingi kun uning oʻziga qarshi boks oʻrganishni boshlaydiganini eshitib, jigarimni tortgan edi! 🥊 "Papa, men ham Charli kabi boʻlisham" deb, bilanimga maymunadek qoqilib oʻtirganimni uylanmayman... keyinchalik esa bu qizaloqning "charli boʻlish uchun tugʻilgan" deya mushtini yuqoriga koʻtargani bilan hikoyamizni tugatgan edik. Hozir esa u kichik superstarim mening bilmaganda ringni boʻgʻib ketayotganini koʻrsa, qanday hissiyotlar kelib qoladiki... 😭
Hammaga salom, odamlar! Nima aytishimni bilmayman, lekin o‘sha yillardagi Charli ruhi hali ham har birimizning qonida davom etmoqda. Esimda, qanday qilib oiladagi barcha azolariga o‘z mehnatini taqdim etganini, lekin hech qachon o‘zini chiqarmaganini... Endi esa uning nomi butun dunyoda mashhur — bu o‘z-o‘zidan kelgandir.
O‘sha vaqtlardagi jamoaning o‘ziga xosligi bor edi: hamma bir-birini yaxshi bilardi, hech kim qo‘shni qo‘yilmadi, hamma bir oilaning a’zosidek edi. Hozirgi vaqtda esa barcha yigitlar televizorda, sotsial tarmoqlarda ishlaydishdek, shunday tortishuvlar bo‘ladiki... Ammo asosiy narsa — Charli hali ham o‘zining oddiy, mehnatkash yuragi bilan qolmoqda. Bu esa eng qimmatli narsa!
Mana, o'shancha vaqt o'tdi-ku… 2019-yilning may oyida Instagramda Charli birinchi marta mening "sportchilarni yaxshi ko'ruvchi"lar guruhimga bir pichoq urganida, ularning video reklamalarini bugun ham eslayman — silliq sochlari, lekin qattiq ko'zlari… oʻzbekcha gapirsam, „zotli“ koʻrinardi. Menicha, ularning bu „kelajak chempioni“ degan da’volari qoʻrqitardi, lekin u oʻziga xos edi — qoʻlini koʻtarganida, koʻzlarida „meni koʻring“ degan narsa bor edi, uni hech kimning boshqa koʻrganini oʻylamayman.
Oʻsha yili uning UFC 237 da Yo’El Romero bilan oʻtkazgan magʻlubiyati uning uchun, meningcha, maxsus javob boʻldi — u koʻprikni sindirdi, lekin buni yuqoridan ogohlantirish sifatida qabul qildi. Keyingi uch oydan soʻng esa — oʻtgan mavsumning eng yaxshi knockouti! Men oʻsha vaqtda topshiriqlarimni tashlab, uni Yaponiyadagi hayotini qidirdim… va yana bir „wow“ — u basketboldan keyin ertalabki 5 km yugurib, kechalari esa oila a’zolari bilan qilgan yigʻilishlarida qatnashar edi. Bu yigitni yengib boʻlmasdi, chunki u oddiygina charli edi! 💪🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, Xivaliklar uyushmasi oldida ham, mening oila a’zolarimning uylarida ham shunday hikoyalarni eshitib yig‘layverardik — lekin Charli kelganida, barcha qoshiqlarni laganga yig‘ib qo‘ygan edim! 🥢🤣 Bir kuni uyda menga: "Dadam, menga ham Charli kabi bo‘lmoqchiman!" deb kelganda, men darrov: "O‘g‘lim, Charli singan joylarini to‘qnashib ishlatadi, o‘zingni esa batamom sindirmaysanmi?" — dedim. U esa: "Yo‘q, dadam, men Charli kabi bo‘laman va sizning qoʻyingizni ham boshqa odamga beraman!" — dedi va qoʻyimni olib ketdi! Endi oʻtgan hafta uning birinchi jangiga keldim — ring atrofida aylanib yurganini koʻrib: "Yana qoʻyini o‘ldiradimi?" deb hayron bo‘ldim. 😂⚰️