eslarimiz bilan yonaydigan bitta yurak kabi kofe ranglilar

Odamlar desam, men Navoiydagi stadionga yurganman soʻnggi daqiqalarda, biroz chang hidi olsam-da, oyoqlarim qulaga tegmasdan, qonimni issigʻinib chiqardi... televizor ochilganda esa, qoʻlimda tutqan choyimni hammasini toʻkib yubordim, gong uchun deyarli eshitmay qolgan edim, lekin oʻz koʻzim bilan... koʻrdim qonimdek qizil-narvonilarni!

o'zingni eslayman-akam, yoshlarim, men shu vaqtda qushni boqib yurganman, qishloqda, tunda. radio qornimga yopishib yotardi, Navoiydagi finalni eshitaman deb... bir ovozchi "yaqin! yaqin!" deb qichqirganda, men uyingning tomiga chiqib ketdim, yolg'izgina, osmonga o'xshab yorqin yulduzlar... va keyin... GONG! mening qo'limdagi radio qulab ketdi, chunki qichqirdim-ku, "URRIIII!" — har bir odamga o'xshab, men ham go'zallikni his qilganman, jamoamizning go'zalligini!

O'shanda men ham o'zimdan keldim, qizil-narvonilarni ko'rib, dardlarimni unutib, asosiy narsani — g'alabani his qildim. Va qanday bo'lishini bilaman-ku, yangi avlod uchun ham u yurak urishi, o'zi bilan olib ketadi. Ammo hozirgi jamoa boshqa daraja, boshqa davr. O'shanda chempionlik yulduzlaridan bittasi edi, endi esa ulkan sariq ma'no tufayli — olovdek iliq nur tarqatmoqda. O'shanda jamoamizning qiyofasi eslab qolish uchun edi, endi esa har bir oʻyinchi qonining o'tkir nuqtasi kabi, butun muxlislarga yetib boradi. Xotiralarimiz bilan yonaydigan bitta yurak kabi edi, endi esa davomiy olovga aylandi — shunday, kofe rangli yuraklarning alanga bilan yonib ketishi keldi.

Aham, eshitaman-ku, o'ylayman ham — shu yulduzlar xayoliga berilgandek... 1998-yil, Navoiy, finalda qizil-narvonilarni ko'rganlar ham, bittasi men edi, radiodan "yaqin!" degan ovozni eshitib, dushanba kechasi televizor oldida o'zimdan ketganman. O'zimni eslayman-ku, o'zimni, qizig'i shuki, urilgan gol go'l-ehson edi, ammo u ikki daqiqa davomida menga umrimdek tuyuldi. Hatto hozir ham o'zimni ko'rsam, maydonni tomosha qilganimni, oyoqlarimning yerga tegmasligini his qilaman. Lekin bu tafsilotlar aynan nima uchun shunday quvvatli? Chunki u vaqtda jamoamizning qonida bo'lgan narsa — faqatgina futbol emas, balki butun muxlislarning birga o'tgan hayoti edi. Qani, endi eshitaman-ku, mana shu sariq-narvonlarni ko'rganda, o'z-o'zidan keladi: "O'zim qanday bo'lsam, jamoam ham shunday bo'lsin!" — kofe rangli yuraklarni eslash uchun emas, balki yangi avlod uchun yoqib turadigan alangani saqlash uchun.

oshanda, Navoiydagi stadionga kelganimda, darvozabonimizning bir oz tembr bilan xatosini eshitib qoldim-ku, vaqt esa to'g'ri ikkinchi bo'lim oxiriga yetib qolgan edi... radio orqali "yana! yana!" degan ovozni eshitib, yuragimni teskari urishni boshladi-ku, vaqtni unutib ketganman, lablarimni tishlagan edim... gong to'xtaganda esa, qo'shnim bilan bir vaqtda kiyimlarini yechib, "HAYDAMAN BOLA!" deb chiyqirdik — qizil-narvonilarni ko'rganimda, oyoqlarim yerga tegmasdi, bir zumda o'zimni buzilgan teshikka otarib yuborganimni va keyin... hammasi o'chdi, faqat g'alabani esladim... men uchun bu shunchaki gol emas, balki jamoamizning o'tkan hayotini kuzatishdek tuyuldi-ku... qandaydadir, o'shanda maydonda nima bo'lganini endi hech qachon takrorlanmaydi, lekin shu yoqimli qayg'uning ichida — yangi avlod uchun ham qandaydir olov yonadi, boshqa narsa emas!

Oho, qizg'inlik nari! Men shu 98-yilni eslayman-ku, maydondagi choyimni tishlab qo'ygan edim, umuman eshitmay qoldim gongni! Qayerga ekanman-ku, oyoqlarim yopishib qolgan edi, telekanda esa Kolbining yuzida "qo'limni uzib yuborish" xayoli o'tib ketdi — lekin keyingi soniyada... GOL! Qizil-narvonilar! Telekanalni yopib, jingalaklarga o'ralib, uyqusidan uyg'otilgan dadamga "Ota, GALABAMIZ!" deb qichqirdim-ku, u esa uyqusida "Nima g'alaba?" deb so'radi! 🤣😂