gaethjening kanadalik vayrona kuchi uning qalbimizga o'yin ochdi
esimda, 2018 yilining yozi edi, uzoqda qolib ketgan tvlarimizning oldida katta ekranda dibilgan edik — qolaversa, osha paytlarda xachirxona internetlar ham yaxshi ishlamas edi, qolaversa... qani, bir necha kishi birga yig'ilib, ko'rsatuvni tomosha qilar, oyoq og'ritib yurganlarimizni tortib, stol ortiga yiqilib, bir-birimizga g'alayon-qichqiriq chiqarardik.
o'sha paytda kanadalikni hali tanimagan edik, faqatgina ko'rsatuvlar orqali ko'rib, "to'g'ri, qayerdan shunday to'lqin kelganini" deb hayron bo'lib, sig'inardik. lekin bir kuni... o'sha jangi — aprel oyining yomg'irli kechasi, torontolik qattiqqo'lchi bilan. qayta-qayta tepilib, tepilib, bo'shashib, bitta tanaffusga yetganda... maydonni birdan tugatib, darhol qarshi zarba uchun turdi. qani, o'shanda birinchi marta "waaaagh" deya baqirdik birgalikda.
uning uslubi — maydondagi do'stingdek sodda, biroq zarba tepish payti esa toshdek mustahkam. hech qachon kichraymagan, hech qachon chekinmagan. o'sha kurash ruhi... hamma narsadan oldin bu — qalbga tegadigan narsa.
keyin bir necha oy oʻtib yana bitta jang, yana bitta g'alaba. va yana shunday tanaffus va darrov qarshi hujum. esimda, guruhchatimizda birimiz shunday yozgan edi: "kanadalikni yengib bo'lmaydi, chunki u maydonni yutib olish uchun kurashadi, o'yinchi emas." oʻsha gap mening esigimni ochdi, keyingi barcha janglarda shu narsani kuzatdim — u maydonni *egallaydi*, boshqa narsani emas.
o'shanda savol tugʻildi: nimasi shu qilib olish? qayerdan bu kuch, bu ishonch? o'zimizni esa eslaymikan, o'shanda oyoqimiz ostida yer sinardi, xonalarimiz ichidagi eshiklar esa ustunlarga mos chiqardi. lekin u... u hech qachon yiqilmagan. maydonni tanaffus vaqtida egallab olish — bu uning qalbidagi muhabbatning eng asosiy ifodasi edi.
esimda, oʻtgan-yilning kuzgi kechasini eslayman, uyimizda kichik yigʻin oʻtkazdik, kanadalik haqida gaplashdik va shu zahoti tvda uning yangi jangidan lavhalar boshlanib ketdi. birimiz: "yaqinda yana tanaffus vaqtida qozonib qo'yaveradi", — dedi. boshqa birimiz: "lekin dushmanlari hammasi unga qarshi toʻplanib olishdi". va keyin... o'shanda ekan, maydonni tanaffus vaqtida egallab olish. bu uning imzosi boʻlib qoldi.
o'shali, klubimizda ham shunday — bir-birimizga tayanish, yiqilib qolsak ham qoʻllarini uzmaslik, istalgan vaqtda tanaffus vaqtida yelkadan qoʻlga oʻtirib, birgalikda yugurish. uning ruhi biznikida — doimiy kurash, doimiy gʻalaba istagi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, to'g'ri aytursan, o'sha vaqtni esladim-ku, 2019 yilining qishida akademiyada tanlov uchun o'yinlarni ko'rib yurgan edim, qor yog'ib turgan edi, bir guruh talabalar bilan yig'ilib, issiq choy ichayotgan edik... ekranda uning birinchi yo'qlab kirgan jangini ko'rsatib yubordilar — darrov maydonni tanaffus vaqtida *o'g'irlab olgani* bilan haqqoniy hayron bo'lib qoldik, barcha "WAAAGH" deb qichqirib yubordik, hatto eshiklar titraydi degan edim! ❄️🔥
Uning uslubi shundayki, biroq qo'rqmaslikni shaxsan o'zimda ham his qildim — qachondir men ozgina taslim bo'lishga yaqin bo'lgan vaqtlarim bo'lgan edi, lekin uning kimligini eshitib, o'shandan boshlab o'z-o'zimga: "yo'q, inson maydonni *egallaydi*, boshqa narsaga e'tibor bermaydi" degan edim. O'sha tanaffuslarni hamma foydalanadi, ammo u ulardan *qurol* kabi foydalandi — dushmani hushyor bo'lishiga vaqt topmay, qanotlarni qirib yuborardi.
Va keyin shunday bo'ldi — akademiyadagi do'stim bilan yerto'laga konsertga ketar edik, yo'l-yo'lakay yugurar edik, qor ostida, lekin u haqida gapirishni boshladik va men: "yana bitta tanaffus vaqtida qozonib qo'yaveradi, ko'rasizlar!" — dedim. Do'stim esa: "lekin dushmanlari uni to'plab olishdi" degan edi. Qani, o'sha vaqtda men ham aynan o'sha ruhni his qildim — yiqilmaslik, doimo tanaffus vaqtida yelka berib turish! Chunki uning yuragi boshqa narsani tanimaydi. ❤️💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, menimcha, o'sha 2017 yilining kuzida akademiyadagi do'stlar bilan birga qishki kechani esladim — qor yog'ib turgan vaqt edi, lekin bizning qalbimizni qaynoq edi. Kanadalikning birinchi asosiy jangini ko'rganimizda, televizor oldida hammani bir narsa qamrab oldi: u tanaffus vaqtida *maydonni o'g'irlab olish* uchun shunchalik tez edi, ki, o'sha paytda guruhchattingizda birimiz "bu yigitning kelajagi juda yorqin" degan edik, boshqa birimiz esa "lekin dushmanlari ko'p, ha?" deb shubha bildirgan edi. Va keyin... maydonni tanaffus vaqtida egallab olish — bu uning qalbidagi muhabbatning eng asosiy ifodasi edi. Uning shunday qilishini kuzatganimdan so'ng, o'zimni ham boshqa joylarda mustahkamroq his qila boshladim. Qani, shuning uchun ham hozirga kelib, klubimizda hammasi shunday — bir-birimizga tanaffus vaqtida yelka berib, agar birimiz yiqilsa, qolganlari ko'tarib olishadi. 💪🔥
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O‘sha vaqtlar va hozirgi bizning klubimiz o‘rtasida qandaydir suluv o‘tish bor, lekin ichida juda katta farqlar ham mavjud.
O‘sha vaqtlarda hammasi boshqa darajada edu — televizor oldidagi qichqiriquv va dars ustidagi vaqtlarning o‘yini. Qor yog‘gan kechada do‘stlar bilan issiq choy ichganimizdek, uni tomosha qilganmiz, oyoq og‘rigandan xursand bo‘lganmiz, lekin maydonda nima bo‘layotganiga to‘la ongimiz bilan e‘tibor berganmiz. Har bir tanaffusni, har bir tepkilishni his qilganmiz, chunki ularni biz o‘zimiz uchun qilingan jang deb hisoblashganmiz.
Hozir esa barcha narsalar boshqa darajada — guruhchatlardagi suhbatlar, rejalardagi yurishlar, hattoki shunchaki "qanaqa omad!" degan nutqlar avvalgi dadillikka yaqinroq. O‘shanda akademiyadagi qor ostida yugurganimizdek, endi klub a‘zolarimiz bilan stadionlarga ketar edik, uning harakatlarini kuzatib, rejalar qilar edik. Va eng muhimi — hammasi birdan qilganmiz. O‘shanda televizor oldida bo‘lganimizdek, endi ekranlarimizda uning har bir urinishini kuzatish, har bir g‘alabasini qo‘llarimizni tepish bilan qarshi olishimiz, hattoki yiqilgan vaqtda qolganlar tomonidan qo‘llab-quvvatlanishimiz... bu boshqa narsa.
Faqat bir narsa o‘zgarmagan — uning ruhi. O‘shanda ham, hozir ham maydonni tanaffus vaqtida egallab olish uning ramzi edi, biz uchun ham shunday. Agar o‘shanda uning qanchalik tez va qat‘iy ekanligini qichqirib ko‘rsatgan bo‘lsak, endi unga o‘xshab klubimizning ruhini mustahkam tutamiz. Va barcha narsaning asosiy nuqtasi — bir-birimizga tanaffus vaqtida yelka berib, hech qachon yiqilmagan holda oldinga siljish.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Of, shunday bo'libdi — kunlarning birida kanadalikning oyoqlariga yopishib olaman va: "Ey, do'stim, meni ham o'g'irlab ol, maydondan chetga chiqaz, nima qilishim kerak?" — deb so'rayman. U esa darrov shunday qilar: "Yo'q, endi sizlar allaqachon o'g'irlab olishgan, menga faqat urush uchun qolgan!" va tanaffus vaqtida maydonni boshqa bir qancha muxlislar bilan birga tortib olishib ketaverar edim. 😂🤣
Keyin esa televideniye tomonidan boshqa bir tomonga yopishib olishib olamiz — "qo'llarni uzma, keling maydonni egallaylik!" deya. Mahalliy tellyarning mavjudotlari esa: "Nima bu yerda sodir bo'lyapti?!" deya qichqirishar ekan. Biz esa: "Keling, qani, yana bir tanaffus vaqtida g'alaba qozonaylik!" — deb yuraklarimizni ikki qilib qichqirib yuboramiz. 🍿🔥
Memlar ham tahlil.