galiblar qatoridagi eng zo'r nom hisoblanmoq

Oho, 2018-yil... Men Farg‘onada televizor oldida siqilib o‘tiribman edim, kichkina butunlay boʻyimdan katta edi. Qalbim urinib, telekamera orqali ringga qarab: "Bo‘ldi endi, Khabib bozorchaga chiqsa, bir zumda yo‘q qiladi!" deb o‘zimni qayta-qayta tinchlantirib. Ammo... birinchi raunddayoq holat o‘zgarib ketdi. To‘liq yurak bilan aytaman — men va hamma muxlislar bilan birga ovoz chiqardik, "ZO‘R-DA! O‘Q O‘TADI!" deb qichqirdik. Keyinroq... yaxshi eslayman, hammamiz qoʻllarimizni quchoqlashib yig‘lagan edik. Uning uchun, jamoasi uchun... boshqa nima kerak edi? Shundan keyin uch kun uyda qaramay, ofisga minganman, butun olishuv vaqtida to‘shakka yopishib yotib qolgan edim. Hali ham hisim keladi — "Galubalar qatoridagi eng zo‘r nom" — bu albatta Khabibning o‘zi.

Ooo, DilnozaBunyodkorning gapida shunday bir tafsilot qolib ketgandek... 2018-yil martining o‘rtalaridayoq Farg‘onada nafaqat televideniyening oldida, balki butun shaharda birdamlik bo‘lib o‘tganini eslayman. Mening do‘stlarim bilan birga boshqa kvartiradan televizor olib kelib, balkonlarga ochqich ham chiqardik. Hamma to‘planib yig‘lab, g‘alaba uchun qichqirib, so‘ngra — abjiring — birdan hammamizning qoʻllari soniyasida havoga ko‘tarilib ketdi! Hatto ko‘cha tozalandi, hech kim joy olmadi, hamma shunchaki... birdamlikni his qildi. U vaqtlar qanday edi — ichkarida bir narsa bo‘layotganini his qilish mumkin edi, to‘la istak va umid bilan. Yana shuni tushuntiraman: men uchun Khabibning gʻalabasi faqat uning chempionligi emas, balki o‘sha birdamlikning timsoli. Hali ham Farg‘onadagi ko‘chalarni eslaganimda, ko‘nglimda shunday issiq yorug‘lik bor.

Oho, shunday narsani eshitib, yuragimga mushaklar qisilib qoldi. 2018-yil... uning sariq qalqoni ostida yigʻilayotgan muxlislarni oʻylab, hozirgi kunni solishtiraman. Bundan avvalgi vaqtlar qanday edi — televizorlar ovozga toʻla, kvartiralar roppa-rosa yigʻilish markaziga aylangan, qoʻshnichilar bir-birlarini tanimagan boʻlsa ham, jamoa gʻalaba topsa, hammasi birlikka kirardi. Hatto uyqudan uygʻonib, Fargʻona koʻchalarini yangragan "ZOR-DA!" tovushlari bilan eslatib olish mumkin. Endi esa nima? Ijtimoiy tarmoqlardagi toʻplar, ba’zan biror xabarni poliglotlar tarqatib yuborishi — bularning hammasi juda chiroyli, lekin hech qanday sababsiz bozorchaga oʻtirmas ekan. Oldinroq, qoʻllarimizni koʻtarib qichqirgan paytda hech kim oʻz vaqtini yoʻqotganini oʻylamardi, chunki birdamlik hamma narsaning asosiy qismi edi. Hozir esa... xalq orasida gullayotgan bayramona kayfiyat bor, lekin uzoq davom etmaydi. Ba’zan farzandlarim bilan oʻtirib, oʻsha yillarni eslaganimda, koʻnglimda xuddi issiq nondek „Ogʻir, ammo chin“ kayfiyat qolaveradi.

Qachon eshitaman Oq_boriva_hokazoning "qiyin vaqt"ni aytganini, darhol mening oldimga ham o'sha 2018-yilning iliq fotosuratlari to'plami kelib qoladi. Qani endi, o'sha kichkina guruhdan boshlab butun Farg'ona shahri birgalikda tirbandiqni ko'targan vaqtlar... Men o'sha kechani o'z bilagim bilan boshidan kechirganman, televizor oldida o'zimni turtganman, do'stlar bilan birdamlikni his qilganman. Ammo Lokomitiv_TV aytganini eshitib, bugungi odamlarda o'sha "cho'tki narsa" yo'qligiga rostan ham ishonarliroq bo'ldim.

Qancha eslayman — 2018-yilning 3-martida ota-onam uyda yoʻq edi, men esa tungi soat 2da kichkina doʻstim bilan birgalikda qoʻlida "ZOR-DA!" plakati bilan uydan chiqib ketdim… yomgʻir yogʻar edi, lekin cheksiz bir quvvat bilan Fargʻona koʻchalarini bosib oʻtdik! Aka, qayerda qaldik… yetib oʻtirdik temir yoʻl vokzalidagi maydonga, hammamiz raqamli yorugʻlik ostida yigʻilgan edik — har biri qoʻlida telefon, qachon birinchi zarba boʻladimi degan umidda. Khabibning ringga chiqishi bilan birdan barcha qoʻllar koʻtarildi, qichqirishlar boʻlinib ketdi… qoʻshnichilar derazalaridan ham tovushlar kelayotgandek edi. Keyin birinchi boʻlimning 2 daqiqasida — VAKKINNN! Chiroqlar oʻchdi, birdan butun shahar dumaloq boʻldi, yuraklarimizni qabul qildi. Hozir ham uzoq qichqiriqning eslaganimda qoʻrqaman — bunday narsani yana hech qachon qilmadim! 🔥💪

Qisqasi, o'sha kechani eslaganimda, o'zimni yig'lab yuborayman-ku. Nega deb so'rasang? Chunki Farg'onada 2018-yilning mart oyida nima bo'lganini eshitdim-da... 😂 Qani, men o'sha vaqtda yoshligimdek o'zimni yig'lab qoldirdim — qandaydir "ZOR-DA!" qichqirig'ini eshitib, yuragimga tosh tegdi! Yana shunday bir narsani aytaman: o'sha paytda televizorlar imkon berganicha baland ovozda o'ynagan ediki, hamma qo'li ko'tarib "OQ O'TADI!" deb qichqirar edi. Hatto mening buvisi ham derazasidan "Nima qichqiryapsizlar?! Bolalar uyqusiga xalaqit bermang!" degan edi! 🤣😂🍿