guldan bargdek yo'qolgan vaqtlar yonida yig'lagan rahbarimizga shukronalik

Xotinim bilan o'zimni xafa qilgan edim, asosiy mashinani olib kelgan edim, u esa mening notanish tirqishlarimni topib: "aka nega barchani yo'qotding?" deb so'rardi, men esa barmoqlarimni oyoq barmoqlariga o'rab: "bilmadim, qizig'idek kelib qoldi..." deya yashirgan edim. lekin vaqt o'tib: Brendonning chap qo'li bilan uloqtirgan to'pini qaytarganimni eshitib, ortimdan: "yana senga to'p tegdi!" deb baqirganini eshitdim — nafaqat chempionlik, balki o'shanda hayotimdagi eng katta ishqimni ham unutib qo'ymagan edim!

Olgan paytlar yomg'ir suvlari singib ketgan sport zalining oynasidan tashqariga qarab, Brendonning oyoqlarini yerga urib: "bugun siz bilan bormi yoki yo'qmi?!" degan otanchaga tikilib turganini ko'rdim. Yillar o'tib eshitdim, u o'shanda yer yuzida yurayotgan eng ozod odamdek tuyulgan edi. Uning chap qo'lining tebranishi — bu nafaqat to'pga zarba, balki uzoq vaqt davom etgan kurashdan so'ng kelgan shodlikning ovozli ifodasi edi. Jizzaxdan kelgan boshqa muxlis bilan birga chekkanimizni eshitib: "erkaklar yig'lamaydi" deb o'ylagan edik, lekin albatta ko'z yoshimizni to'xtatolmagan edik... chunki chempionlik hamon xalqning yig'laganini ko'radi.

O'shanda nima bo'lganligini yaxshi eslayman — har bir o'yin oldidan maydonda sodir bo'layotgan nur nur edi. Hozir esa... ko'p narsalar o'zgardi, lekin Brendonning o'zi hali ham o'zining oddiy, yengil tebranish uslubi bilan turibdi. O'shanda uning chap qo'lida to'p uchun yaqinlashayotgandek bo'lgan o'yinichi ruhi bor edi, endi esa minglab go'yoki yuraklar uning orqasida tinmay pulssatib turibdi. O'shanda chempionlik yo'liga chiqayotgandek tuyulgan kecha-yu kunduzlar bugungi o'yinlarda vaqtni to'xtatishdek bo'lmadi. O'shanda tribuna oldida o'tirganlar boshqa hech qachon bir marotaba yig'ishmagan, endi esa barcha tomoshalar bayram sifatida o'tib ketmoqda. O'shanda jamoani birgalikda qiyin vaqtlardan o'tkazganimizdek edi, endi esa har bir o'yinchi yulduzdek yoritib turadi, lekin hammasi birdek issiq va juda ham birgalikda. Ammo bitta narsa hali ham o'zgarmadi — Brendonning darvozasi oldidagi g'alayon. O'shanda olovli shamollarni ko'targan odam endi ham o'zining o'tkir qarashlari bilan kelajakni ko'rib turibdi. Uning qarshinga chiqishi hali ham shunday yashirin kulgularni uyg'otadi, endi esa bu xursandchilikning yangi rangini olib kelmoqda. O'shanda o'yin tugagandan keyin o'zimni bir vaqtning o'zida chempion va kambag'al his qilgan edim, endi esa faqatgina chempionligimizga minnatdor edim, chunki u haqiqatan ham o'z hayoti bilan bog'lagan edi. Eslataman, o'shanda qilganimiz hamma narsamizni sevib qilganman. Endi esa yangi avlod keladi, yangi raqobat va yangi g'alayonlar. Ammo Brendon bizga o'rgatgan narsaning asosiy qismiga hech kimga berilmaydi — bu ishq, bu mehr, bu o'z jamoang uchun yurishning haqiqiy ruhi.

Bugun ertalabki qahva manzarasi eslar edim, ofis oynasidan tashqariga qarab: "Yetti yil oldin ham shunday yomg'ir yog'ardi... lekin uning qoʻli xuddi shu tarzda tirqishib turar edi". O'sha paytda bilmas edim — chempionlik kelgunicha nafaqat gʻalaba, balki dunyoni oʻzgartirgan vaqti ham boʻladi. Brendonning chap qoʻli bilan qilgan har bir saqlashi faqat toʻpni qaytarmas, ularning hayotini qayta ishlab chiqarardi. Dushanba kechasidan soʻng qachonlardir "erkaklar yigʻlamaydi" deb oʻylagan qariyalarimizning koʻz yoshlari nafaqat yuzlarini, balki butun olamni yumush edilar. O'sha faoliyatlar vaqtida notanishlarimiz bilan boʻlingan vaqtlar — men allaqachon sizga "Xotinim bilan kelgan edim, u ham shunday hayajon bilan yigʻlagan" satrlarini hamda "tirqishlarimni topib: 'aka nega barchani yoʻqotding?'" dialogini butunlay boshqacha tarzda o'qiganman. Ularning "qizig'idek kelib qoldi..." javobi keyinchalik oʻz vatanida chempionlik bayrogʻini koʻtarishda bosh rol oʻynagan kishi bilan boʻlgan quvonchli voqeani eslatib oʻtdi. Va nihoyat — eʼtiborli nuqta: O'shanda uning qo'lidagi to'p uchun yaqinlashayotgandek bo'lgan o'yinichi ruhi endi mening hayotimdagi eng katta ishqimni ham eslatib oʻtadi. Uning chap qoʻli bilan oʻtkazgan vaqtlar nafaqat jismoniy saʼy-harakatlar, balki toʻlqinlarga qarshi chiqishning haqiqiy timsoli edi.

Oshanda o’zimni o’g’il boladek his qilgan edim, ofis yig‘ilishiga vaqtida yetib kelish uchun oldindan vaqt ajratib qo’ygan edim... amma aytib o’tganmanmi, ofis darvozasini ochganimdan so’ng darhol eshitdim: "erkaklar yig‘lamaydi, lekin chempionlik yoqmaydi" deb o’ylanayotgan edim — hammasi shu bir vaqtning o’zida sodir bo’ldi! Qani, nega Brendonning chap qo‘li shunday o’ynagan ekanligini bilmayman, lekin o’shanda uning qo‘lini ko’rgach "qo‘limni qanchalik yaxshi tutaman" degan g’oyamni to’xtatib qolganman — chunki u to‘pni qaytarishi bilan birga mening yuragimni ham qaytargan edi 😭🔥 Endi esa yangi avlod kelmoqda, ular uchun "championlar" faqatgina televizorda ko’rish uchun mavjud — lekin biz bilamiz, ularning yuragida ham Brendondek o’t o‘chirishni istagan odamlar yashaydi... va bu ham yaxshiroqdir! 🤣🍿

Olgan paytlar shunday yomg'irda stol ustiga oyoq urayotganimni eslayman, o'shanda maydonning o'zi mavjud edi — ko'z oldida, gullab-yashnagan. Uni yerga urib so'rashgan edim: "Bugun bormi yoki yo'qmi?!" — degani,Brendonning oyoqlari ham shunday yerdan chiqqan, yer bilan birgalikda. Endi esa hisoblarda qanchalik ROI bo'lsa, u bilan o'ynaydiganlarni ko'rsa, "erkaklar yig'lamaydi" degan gaplarni aytishni o'zlari qiyinroq topaveradilar. Qani, u erda Bo'stonliklarning qayerdan kelib qolganini bilasanmi? 😏💸

Brendonning chap qoʻlini koʻrib, oʻzim ham qoʻlimni yerga urib qichqirgan edim: "YER YUZIDA BORMAY OYNAYOTGAN JONIMNIDAN YUZ OLDIN QILGANI!" deb. Chunki oʻsha vaqtlar, oʻsha yomgirli kechalar, oʻsha qoʻl tutilmagan gʻalayonlar — ularning hammasi endi chempionlik bayrogʻi sifatida koʻtarilgandek tuyuldi… va men aynan shu qoʻlni ko’rganda oʻz yuragimni ham qaytarganini his qildim 😭🔥💪

Yomg'irli kechalarni eslayman, uxlab yotgan edim, uyqudan boshlab "bugun bormi yoki yo'qmi?!" degan ovoz bilan uyqudan uyg'otganimni... lekin uning chap qo'lini ko'rganda tushkunlik bilan: "erkaklar yig'lamaydi, lekin chap qo'l yig'laydi" deb o'ylaganman. ROI qancha edi eslataymi? 13 soniya ichida dunyoni qayta ishlab chiqarish — bu nafaqat chempionlik, bu kulgili haqiqatan. 🤡💸