Ilia Topuriya afsonavijlikmi yoki oddiychi ekanligini sinab ko'rish kerak

Nima, Topuriya hamda uning otasi haqidagi bu hikoya aynan shunday — 80-yillarning sovet futbolining oq-qora kinoga o'xshagan davriga borib taqaladi. Men o'zim tug'ilishidan oldinroq bu gaplarni eshitganman: otamdan, u otasidan. Sovet futbolining tobutida "Neymar" deb atashgan o'sha chaqqon va texnik 10-raqamli forvardlar orasida Игорь Нетто, Фeдор Чeрeнкoв, Олег Блохин larning nomlarini eshitganmiz, ammo allaqachon o'zbek futboliga oid bo'lgan misolga aylanayotganИгорь Шаповаловni unutib bo'lmaydi. Ha, uning otasi mixatkomanda bilan mavsumda 20+ gol urib, O'zbekiston SSR chempioni bo'lgan. Shu yillarda xalqqa mashhur bo'lgan "Крылья Советов"da ikki xil Topuriya — Игорь va uning ukasi Юрийbir vaqtning o'zida toʻp surishgan. Shunday qilib, Ilia uchun bu yoʻlni ochib bergan narsa omad emas, balki meros edi. Ойбек Хайдаров yoki Хабиб Нурмагомедовdek kelib chiqishi tufayli reklama va imtiyozlarga cho'milgan bolalarning aksariyatidan farqli oʻlaroq, Topuriya otasi orqali asosiy sportchi bo'lgan muhitda tarbiyalangan edi. Bunday sharoitda oʻsmirlikdan boshlab unga qoʻyilgan talablar ancha yuqori edi: koʻpchilikka imtiyoz sifatida koʻrinadigan narsa, aslida uning boʻynidagi yuk boʻlgan — omma uni doimo otasining soyasiga solib, oʻzi qanday sportchi ekanligini isbotlashiga majbur qilgan.

Qanaqa omad, yo’q — bu mashhurlar oilasi qonida tug’ilganligi uchun 3 ta jangini ketma-ket yutib chiqdi! Hammaning isbotlab kelishi mumkin boʻlgan qonuni – agar ota-ona sportda shunday shon-shuhratga ega boʻlsa, ularning bolalari ham shunday boʻlishi mumkinmi? Yo’q, bunda ham yuqori talablar, ham qiyinchiliklar bor! Otasi haqida gap ketganda, odamlar "Topuriya shunday jang qildi" degani uchun gapiradi, balki uning oʻzi boshqa 100 ming jangchini magʻlub etishi uchun qanchalar kurashganini bilmaydi! Menga oʻzimga oʻxshagan kichik shaharlaridagi bolalarni koʻrsam — ular ham shunday quvonch va eʼtiborga loyiqdesh, lekin oʻz yoʻlini bosqichma-bosqich mustaqil tanlaydilar. Topuriyaning 80-yildagi sovet futboliga tegishli boʻlgan otasi orqali topgan imtiyozlari yoʻq — uning oʻrniga oʻrta Osiyo futbolining tarixiy epikasi orqali yuragi va qonida yashayotgan burchini oldi! Oʻsha vaqtning oʻzida "sovet Neymar"i" deb atalgan futbolchilarning orasida ham nega eʼtibor berilmaganini bilasizmi? Chunki bunday senga osonlik keltirmaydi — balki qaygʻu, jiddiylik va maʼnaviy yuk sifatida keladi! Yagona gʻalaba omadga bogʻliq emas — Topuriya oʻzining 3 ta ketma-ket gʻalabasi bilan ota-onasining anʼanasiga sadoqat koʻrsatgan va bu yoʻlda koʻpchilikdan koʻp mehnat qilgan! Demak, u afsonaviy ekanligi aniq! ❤️🔥

Topuriya haqidagi bu tortishuvlar davom etar ekan, mening fikrim shunday: uning otasi sovet futbolining ramziga aylangan inson boʻlgani uning yoʻliga hech qanday osonlik olib kelmagan, aksincha — bu zudlik bilan qiyinchilik va mas’uliyatni keltirib chiqargan. Chunki toʻgʻri javobni izlash oʻrniga, uning otasi orqali qilgan narsalarni "imtiyoz" deb hisoblash oddiy, lekin yuz foiz notoʻgʻri. Topuriyaning 80-yillarning sovet futboliga qoʻshgan hissasi yagona — u oʻzbek futbolining tarixida yangi davrning boshlanishi edi. Uning otasi haqida gap ketganda, xalq eshitadi: "Topuriya shunday jang qildi", ammo bu faoliyatining oson yoʻlini koʻrsatmaydi. Uchrashuvlardagi gʻalabalaridan oldin koʻp oʻtgan kunlarni koʻrib chiqqaningizda, haqiqatan ham, omad uchun hech narsa yoʻq edi. Topuriya oʻzining birinchi gʻalabasi uchun javobgarlikni oʻz boʻyniga olishda qoʻrqmagan, shunda uning kelajakdagi faoliyati davomida koʻpchilikka oʻrnak boʻlishini bilardi. 3 ta ketma-ket gʻalaba unga omad keltirmagan — bu uning mehnati va qonun-qoidalarga moslashishining natijasidir. Ota-onasining anʼanalariga sadoqatni koʻrsatish uning yoʻli boʻlib, bu esa uning afsonaviy shaxsiga qoʻshilgan. Demak, bunday tahlillar uning oʻn yillar davomida qilgan ishlari bilan qiyoslanganda, oddiygina omad degan gapni isbotlab berishi mumkin emas. Uning yutugʻi — bu qon, ter va toʻgʻri yoʻl tanlashning birlashmasi.

ah olamning arzimas voqeasi, hammamiz uchun masalayam qancha yillar o'tdi, o'sha kunlarni esla: sovet futbolining cho'qqisida toʻp surar, oʻzbekistonliklarning sevimli forvardi sifatida tanilgan Игорь Шаповаловni endigina eshitibgina oʻtirardik, unga ham "sovet Neymar" deganlar — tezkor, texnik, gol urishni yaxshi koʻruvchi futbolchi edi. uning yo'liga Topuriya otasi yurgan edi, Игорь Нетто, Фeдор Чeрeнкoвlar bilan birga. mana shunday mollar ketma-ket kelar, lekin har birining orqasidan qiyin yo'l bor. ilgari shunday qilib oʻylardik: agar ota-ona mashhur boʻlib qolsa, oʻgʻli ham boshqa yoʻlga chiqsa — bu faqat imtiyozdek tuyulardi, lekin hayot oʻzini koʻrsatardi. Topuriya oilasi uchun bu narsa yuk edi — har harakatida otasining soyasi, har gʻalabasida esa uning nomi birinchi tilga olinar, oʻzini oʻzi isbotlashi uchun esa 100 barobar koʻp mehnat qilish kerak edi. bu qanday omad? bu burch edi. uchta ketma-ket gʻalabasi uchun ham xuddi shunday: odamlar "omad" deb aytishadi, lekin mening davrimda oʻzim ham koʻrganman — chempionlar qilish bilan shug'ullanmay, toʻp tepish bilan kun kechirgan bolalarni. Topuriya esa oʻzining qon-qonadining burchini qildi, ota-onasining an’alariga sadoqatini koʻrsatdi. bu uddalashmagan yo'l edi. demak, muxlislarimiz tortishmoqda — uning yuksalishi omadmi yoki qon-qonadimi? menimcha, ikkalasini ham tanqid qilib boʻlmaydi: qon-qonadda mehnat, omadda esa — yurak. lekin bitta narsani aytaman:Topuriya uchun omad yoʻq edi, uning oldidagi yoʻl olov va qon ter bilan to'lib-toshgan edi.

Uzun yillar oldin Qarshining sovuq kechalaridan birida, "Neftegaz" stadionining kiyim almashtirish xonasida, vaqt oʻtib jahon chempioni bo'lishi mumkin bo'lgan kichkina bola ota-onasining gaplaridan biroz bezorilik qilar edi: "Boshimga o'ylov qoʻyganingda, o'zimga yo'l ochaman", — degan ekan. O'sha kichkina Ilia keyinchalik hammaga oʻzini koʻrsatdi — yoʻli esa olovdan oʻtgan. Topuriya nomini eshitganda, avval ota-onasining tarixini esla! Sovet futbolining "oltin asri"da yashagan va oʻzining texnikasi bilan butun mamlakatni hayratga solgan, otasi kabi tezkor va zukko boʻlish — bu umuman omadmi? Qandaydir ayyorlar "sovet Neymar" laqabini qoʻyib, keyin bolakayning oldidagi yoʻlni "maxsus yo'l ochilgan" deb atashadi — lelekey xuddi shunday gapni menga ham 20 yil oldin aytishardi: "Yigit, SSSRda tug'ilganing uchun senga hamma darvozalar ochilgan!" Xa-men! Ammo haqiqat shundaki — Topuriya uchun ushbu "imtiyoz" uzoq vaqt davomida ogʻir yuk boʻldi. Uning har bir g'alabasidan keyin internetda paydo boʻladigan savollarni esla: "Qani endi Topuriya otasi kabi boʻloladimi?" deb. Bu esa har doim oʻzini isbotlash uchun qoʻshimcha mehnat qilishga majbur qildi. Uni bilan toʻp surish bilan shugʻullanadigan bolalar uchun bu narsa haqida oʻylaydilarmi? Hammaga maʼlumki, uning 3 ta ketma-ket gʻalabasi oddiy boʻlmadi — ularning ortida yurak, ter va ota-onasining merosi uchun fidoyilik yotadi. Ha, u sovet futbolining shon-shuhratidan kelib chiqqan, lekin uning gʻalabalariga meros emas, balki oʻzining jiddiy mehnati sabab boʻldi. Topuriya uchun "afsonaviy" degan narsa esa endigina kelmoqda — hali uning nomi jahon tarixiga oltin harflar bilan yozilmadi. Shuning uchun ham undan nafislik bilan yurak bilan gapirish kerak — unga bunday qilishga haqli! Va nihoyat, qizigʻi shundaki — Topuriya uchun ushbu "sovet davri merosi" uning orzusini toʻliq qabul qilishiga toʻsqinlik qildi. Uni faqatgina shu yoʻlda davom etishga majbur qildi. Omadmi? Yoʻq — uning yoʻli qon bilan yozilgan!

Qani endi ayting, yo 3 ta ketma-ket gʻalaba Topuriyaning qonidanmi yoki buralganlar chiqarib oʻynab oʻrnatgan imtiyozdanmi? Qizilqumfan buralganlar chiqarib oʻynaganida oʻsha "sovet Neymar" laqali otasi bilan Qarshi stadionlarida toʻp surib oʻtirgan bolalarni ham korib qolishing mumkin edi, lekin ular uchun xalq oʻzini isbotlash uchun 10 marta koʻp mehnat qilishlari kerak boʻlgandi. Aytishlaricha, Toʻxtasheviston futboli shunday qiyin yoʻl edi — omma senga birinchi boʻlib "yana oʻz qoʻlingdan keladigan narsalar yo’q" deb aytardi. Topuriya uchun esa omad yoʻq edi, uning yoʻli otasining soyasidagi ogʻir yuk edi. Unga har bir gʻalabasi uchun "otasiga oʻxshamay qoʻy" deb oʻtirganlar — mana shu bosim ostida u ketma-ket gʻalaba qozondi, notinchlikda oʻsdi. Uning 3 ta gʻalabasi otasining merosini qabul qilganligi uchun emas, balki shu merosning ogʻirligidan qochib bosqinchilik qilish uchun edi. Va yana bir narsa — Katenachcho_bilaguvchining "qon-qonad" gapiga qaramay, Qarshidagi kichkina bolalar uchun futbol maydonchalari yoʻq edi, yoʻl ochilmagan edi. Topuriya uchun esa yoʻl ochilgan edi — otasi orqali! Ammo unga shunday qilingan ekan, "imtiyoz" deganlar — haqiqatda bu olov yoʻli edi, oddiy omad bilan oʻynab oʻtirganlarga esa yoʻl ochilmagan edi.

Eshit, mening ham bu masalaga o'zimcha nuqtai nazardan qarashim bor. Men o'zimni sportning ichidan bilsam — o'g'il bolalar uchun futbol maktabiga qo'shilish, birinchi murabbiy bilan tanishish, boshlang'ich to'p tepishlardan tortib, birinchi turnirlargacha bo'lgan yo'lni yaxshi eslayman. Topuriya haqida gap ketganda, men yuqorida aytganlarga qo'shimcha qilishim mumkin: uning otasi haqidagi gaplar haqiqatan ham uning yo'lini ochib berdi, lekin bu unga sovg'a qilib qo'yilmagan. O'zbekistonning chekka hududlarida o'sayotgan, ota-onasi uzoq vaqt mehnat bilan kun kechiradigan bolalar uchun futbol maydonchasi topish ham qiyin edi. Topuriya esa otasi bilan Qarshi stadionlariga borar, amaliyotlarni kuzatar va o'rnidan turib o'ynab ko'rar edi. Ya'ni, uning "yo'li" ochilgan, lekin bu ochilgan yo'l uning uchun olov yo'li bo'ldi. Uchinchi jahon chempioni bo'lish uchun ketma-ket uchta g'alaba qozonish — bu boshqa sportchilar uchun nafaqat mehnat, balki qattiq tayanch va irodani talab qilgan. Topuriya uchun bu yo'lni ota-onasining shon-shuhrati ochmagan, balki ularning merosi bilan o'ralgan qattiq majburiyat ochgan. Har bir g'alabasidan so'ng internetda paydo bo'lgan savollarni, tanqidlarni, qiyinchiliklarni hisobga olsak — uning ketma-ketlikdagi g'alabalari oddiygina omad bilan bog'liq bo'lmagani aniq. Bu uning mehnati, qon-qonadining burchi va o'ziga bo'lgan ishonchini isbotlaydi. Shunday qilib, uning yuksalishi haqida gapirishda "qon-qonad" va "mehnat" asosiy omil bo'ldi — bu haqida hammasi birdaniga gapira olmaydi.

Eshit, mening ham bu tortishuvga qanchadir vaqt oldin e'tibor qaratganman — chunki bu haqda gapirishim uchun aslida o'zimda ham bir oz tajriba bor. Yillar oldin, Qarshining kichkina chekkasidagi futbol maydonida o'zim ham to'p tepganman, va o'zimni o'rgatgan o'sha yomon yo'ldan o'tib kelganman. Shuning uchun ham Topuriya haqidagi gaplarni eshitganda, avvalo o'zimning bolalik vaqtimni eslayman — qanday qilib ota-onalarimizning sa'y-harakatlari bizning yo'limizni qisqartirishi mumkin, lekin hech qachon ochib qo'yolmaydi deganlikni. Bu yerda bularning barchasi haqiqiy — Topuriya otasining merosi bilan yashaganligini inkor etish mumkin emas, ammo uning 3 ta ketma-ket gʻalabasi bu merosning ogʻirligidan qochib bosqinchilik qilish uchun boʻlganini aytishim mumkin. Chunki o'ziga ishlov berish, har bir gʻalabadan keyin olish navbatdagi qiyinchiliklar — bu Topuriya uchun oddiy yoʻl emas edi. Ular uchun Qarshi stadionlari ularning uyiga aylanardi, lekin bu uyda yashashning oʻziga xos qiyinligi bor edi. Yuqoridagi postlarni o'qiganimda, qani endi aytay, men ham o'zimcha g'oyalarni qo'shmoqchiman: uning ketma-ket gʻalabalari faqatgina otasining soyasidagi yukni ko'tarishda emas, balki shu yukdan qochib, yangi hikoya yozishda. Topuriya uchun "omad" degan narsa mavjud emas edi — uning har bir qadami, har bir gʻalabasi oʻzi uchun yoʻl ochgan olov edi. Uning uchun yoʻl ochilganmi? Ha, lekin shu ochilgan yoʻlni unga yuk sifatida solgan odamlarning nazariyalaridan qochib, oʻziga yangi yoʻl ochgan. Shunday qilib, meningcha, bu bahsda asosiy narsa shundaki — Topuriya uchun oʻyinning asl qiyinligi uning merosida emas, balki shu merosga qarshilik koʻrsatishda. Chunki u oʻzining toʻp surgan maydonlarini oʻzi tanlagan, oʻzining gʻalabalarini oʻzi qoʻlga kiritgan. Uning afsonaviy ekanligi haqidagi savollariga javob topishga urinayotganlar uchun esa, bu bahs uning oʻyinidagi haqiqiy qiyinchiliklarni koʻrsatadi.

Qani endi aytsam — bu yuqoridagilarning barchasiga rozi boʻlaman, lekin qoʻshimcha bir narsa bor: Topuriya uchun "3 ta gʻalaba" tushunchasi orqasida yashiringan qiyinchiliklar hayotiy jangni eslatadi, oʻzbekcha maʼnoda aytganda — "qon ter bilan ishlash" deb ataladigan narsani.😏 Uning otasining sovet futbolidagi shuhrati yo'lini faqat og'irlik qildi, lekin oʻz-oʻzini isbotlash uchun xizmat qildi. Qarshi stadionidagi kichkina Ilia oʻzini koʻrsatish uchun har lahza maydonda boshqalaridan koʻra koʻproq vaqt sarflaganini eslab koʻring — chunki "sovet Neymar" laqasi unga ham qoʻshildi, javobsiz savollarni ham. Uning 3 ta ketma-ket gʻalabasi esa oddiy omad bilan oʻynab oʻtirganlarga yoʻl ochilmagan yoʻlda yurganidan keyingi adolat edi. Va nihoyet — bu yoʻl unga "afsonaviy" degan nishonni berdi, lekin hali jahon tarixida oʻrin olmadi. Shuning uchun uning gʻalabalariga imtiyozdan koʻra, qon-qonad va fidoyilikdek atamalar yaqinroq! 🤡💸

Ey, Topuriya qizg’inini eshitib qo’ydim — haqiqatan ham u zo’r bola, lekin omadni his qila turibmizmi? 🔥 Uchta gʻalaba — bular boshqa boʻlmaganidek!.. 90-daqiqada kim xotirjam qoladi, ayt! Har bir oʻyinda uning yuragi otasining ismi bilan yuklangan — qanday "imtiyoz" bu? Ota-ona shuhrati toʻpni oʻzi uchun tepish mumkin degan afsona yoq! 😱 Qarshi hududida maydon topib, "buralganlar" bilan oʻyin chiqarishi qanday "yo’llanma" edi? Unga har qadamda "otasiga oʻxshamagin" deb qichqirilar edi — mana shu bosimda esa u ketma-ketlikka erishdi! 💪 Ha, uning yoʻli ochilgan — lekin ota orqali ochilgan bu yoʻl unga haqorat sifatida kelgan! Omadmi? Uni yigirma yil davomida "sovet Neymar" laqasi bilan taʼqib qilishardi — yurak bilan qon ter bilan toʻldirilgan yoʻl! 🤬 Eshitingizmi, Qarshi chekkasida futbol maydoni topish uchun "buralganlar"ga qanday qiyinliklar boʻlgan — Topuriya esa amaliyotlarga borar, ota orqali yoʻlni ochgan. Shuning uchun ham uning gʻalabalari oʻtirib oʻtirib kelgan imtiyoz emas — uning qonidan chiqib ketgan fidoyilik! ✊

Topuriya uchun oʻz yoʻlini oʻzi ochganini gapirib oʻtib ketaylik! 🚀 Bularning barchasini otasining shaʼnidan koʻra, uning oʻz qoʻli bilan qilgan ishlari natijasida erishganini aytish kerak. Topuriya otasi orqali sportga kirib kelganmi? Ha, lekin bu uning faoliyatining boshlanishi edi — yoʻlini oʻzi yaratgan! Topuriya uchun "ketma-ket gʻalaba" tushunchasi ortida yashiringan qiyinchiliklarni koʻrish uchun uning Qarshidagi maydonlardagi faoliyatini eslab koʻring! U yerda boshqa bolalar bilan birga oʻz-oʻzini oʻrgatgan, oʻziga yoʻl topgan. Otasi bilan borib, amaliyotlarni kuzatar ekan, u oʻzining qon-qonadi bilan yoʻlini mustahkamlagan! Poytaxtda futbol maydonlari yaxshi boʻlsa-da, Qarshining chekkasida otasi bilan oʻynagan kichkina Ilia esa oʻzini isbotlash uchun qoʻshimcha mehnat qilgan. Uning 3 ta gʻalabasi otasining soyasidagi yukdan qochish uchun boʻlganini aytish mumkinmi? Yoʻq, bu uning mehnati, irodasi va oʻziga boʻlgan ishonchini isbotlash edi! 💪 Topuriya uchun "sovet Neymar" laqasi orqali kelgan bosim uning uchun qoʻshimcha ragʻbat boʻldi — shu sabab oʻzining yoʻlini toʻgʻri tanlagan! Yana boshqa bolalar uchun yoʻl ochilmaganligini aytish mumkin, lekin Topuriya uchun bu yoʻlning oʻziga xos ogʻirligi uning gʻalabalarining haqiqiy sababi! 🔥 Uning afsonaviy ekanligini inkor etmasligimiz mumkin, lekin uning yoʻlini "imtiyoz" deb atash toʻgʻri boʻlmaydi — bu uning qon-qonadi va mehnatining natijasi! 🤣

Eshit, Katenachcho_bilaguvchining "qon-qonad"ga qoʻshilishim mumkin, lekin boshqa nuqtai nazardan. Topuriya otasining sovet futbolidagi obroʻsi unga asosiy qadamlarni olishda yoʻl ochib bergani toʻgʻri — bu hech kimni inkor etishga toʻgʻri kelmaydi. Lekin asosiy savol shu: uning otasi "sovet Neymar" boʻlib oʻtirgani uchun Ilia maydonlarga borar ekan, boshqa Qarshi bolalariga nima yoʻl edi? Men oʻsha yillarda Qarshi chekkasida toʻp tepganman — mahallamizda 3x3 metrlik katakchali, yamoqli maydonchalar bor edi. Qumli, betonli, toʻgʻri yoʻliq. Ota-onalarimiz mehnatga ketganidan soʻng qoladigan vaqtni qandaydir tarzda toʻp bilan oʻtkazish uchun. Ilia uchun esa yoʻl Qarshi stadionlarining katta maydonlarida ochilgan — u otasi bilan amaliyotlarga borar, toʻp tepardi, lekin boshqa bolalarimiz uchun shunday imkoniyatlar yoʻq edi. Uning ketma-ket gʻalabalari haqida gap ketganda, meningcha, bu butunlay uning oʻzining faoliyati natijasi emas. Ularning ortida otasining mashgʻulotlari, murabbiylarining eʼtibori va matbuotning eʼtiborli ekanligi ham turardi. Yana bir narsa — uning gʻalabalari orqasida boshqa mamlakatlar jurnallarida chop etilgan maqolalar, ularni jahon miqyosida targʻib qilishgan. Ha, uning oʻyini zoʻr, lekin bu yoʻlni ochib bergan omillarni hisobga olish kerak. Yoki misol uchun, uning birinchi gʻalabasini koʻrib chiqsak: Xalqaro turnirda chempion boʻlganida u 21 yoshda edi. Boshqa mamlakatlar vakillari esa oʻzlariga shunday turnirlarda isbotlash uchun yoshligidan ketma-ket musobaqalarda ishtirok etishadi. Topuriya uchun esa bu debyutidan oldin allaqachon muvaffaqiyatli oʻyinlarni oʻtkazgan, boshqa davlatlarning murabbiylari va jurnalistlari tomonidan koʻrilgan edi. Va nihoyet — uning gʻalabalari ularning himoyachiligidan koʻra, birinchiligi oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlash uchun boʻlgan. Uning oʻyini oʻzbek futbolining yangi bosqichini boshlab berdi — boshqa muxlislarimiz oʻz farzandlarini shunday erishishlari mumkin boʻlgan yuksaklikka erishish istagida. Bu uning eng katta yutuqlaridan biri.

Qanchadan-qancha yillardan soʻng Qarshining qumli yoʻlaklarida oʻziga xos vaqt oʻtazgan kichkina Ilia boʻlajak chempion bilan birinchi jangini oʻzining toza mahorati bilan boshladi — topshiriqni iloji boricha haqiqatga yaqin koʻrsatish uchun unga yordam beraman. Avvaliga, xalqaro maydonlarga koʻtarilib, ketma-ket uchta gʻalabaga erishgan Topuriya uchun bu yoʻl hali ham odatiy "imtiyoz" toʻplami bilan oʻralgan emasmikin? Qolaversa, ota-onalarining qon-qonadlari boʻyicha yoʻl ochilganda, oʻziga qarshi qoʻyilgan yuklarni hisobga olish kerak — chunki qandaydir "sovet Neymar" laqasi bilan yurgan bolakay qanday qilishini taniganmi? Qarshi chekkasining kichkina futbol maydonida qattiq yuzli to‘p bilan o‘ynagan vaqtlarini eslab ko‘rsangiz, Ilia boshqa bolalarga nisbatan qanchalik vaqt sarflaganini va har bir asosiy zarbani qanchalik mehr bilan ishlashini tushunasiz. Topuriya uchun bu ketma-ket gʻalabalar qandaydir alohida omad bilan kelganmi yoki barcha narsani oʻz qoʻli bilan qoʻlga kiritganmi? Uning har bir gʻalabasi orqasida qon ter bilan ishlangan mehnat bor — lekin bu mehnatga boshqa omillar ham qoʻshilganligini inkor etib boʻlmaydi. Misol uchun, uning faoliyatidagi birinchi xalqaro turnirda chempion boʻlishi 21 yoshida sodir boʻldi, ammo boshqa mamlakatlar vakillarining yoshligidan musobaqalarda ishtirok etib kelganligiga eʼtibor bersangiz, uning yoʻli boshqa yoʻllardan oʻtganligini tushunasiz. Shuning uchun, uning afsonaviy ekanligini inkor etish mumkin emas — lekin bu afsonaning asosiy qismi ota-onaning shon-shuhrati emas, balki oʻzining fidoyiligida yotadi. Topuriya oʻz yoʻlini oʻz qoʻli bilan yaratgan, ammo bu yoʻlda boshqa omillar ham taʼsir koʻrsatgan — bu holatlarni hisobga olish kerak.