Ilia Topuriya bilan birga o'tganimizdagi eng go'zal mavsumlar
dastlabki mavsumlar esimda — o'shanda Ilia yangi yangi kela boshladi, xolos qichon qaytib kelgandi, deraza oldida o'tirib televizorni so'nggi qatori qora oq bo'lsa ham, gul kabi bo'yalardi, uning peshinida boks boʻshligʻi yoʻq edi, faqat kelajagi bor edi. qayerdan bilaman? — chunki mavsumlar davomida xalqimizning kurashini oʻyinda koʻrishga ulgurdik, deya boʻladi.
o'shanda Mayami turniri ediku, ikki bosqichli chiqishlar, sabab har bir raundda bor edi — kuch, texnika, birinchi zarbaga tayyorgarlik. dugonam, otamning do'stining do'stining tanishi bor edi, ularni Qo'qonlik deb atardilar, ularning oldida Qozog'istonliklar bilan uchrashuvdan oldin Ilia bilan ikki hafta ichida mashg'ulotlarni batafsil ko'rishdi. Bas, men qachondir uxlayotgan vaqtimda radio tinglar edim, vaqt-vaqtda devorlardagi taqvimni eslatuvchi gaplar bilan, ya'ni "bu kun" deb yurardik. kelgusi kunlarda esa uning oldinga siljishini his qilish mumkin edi — maydonlardan tashqaridagi ijobiy kayfiyatni.
Ilia haqida gap ketganda, menga Alimardon bilan bog'liq hikoyalarni eslatib qolaman. ularni otasining do'stlari yetaklar edi, ularning hammasi kurashchi edi. o'shanda mahallamizda boks shunchaki sport emas, balki hayot tarzi edi — ota-onalarning oʻtgan yillari qayerdadir, ammo yangi avlodda faoliyatining yangi qirralarini his qilish mumkin edi. Ilia bilan ilk tanishuvimizdagi kayfiyatni eslayman: ularning jamoasiga qo'shilishi bilan qishki mavsumimiz "issiq" bo'ldi, qorlarni ham yoppasiga yeb yuborardik — nima uchun? chunki ularning kelishidan keyin o'yinlarimizda o'zimizni his qilib, shuningdek, uning obro'si orqasida yangi qudratga ega boʻlganimizni.
qayerdan bilaman? — chunki mavsumlar davomida uning pley-offdagi chiqishlarini koʻrishga ulgurdik, har safar yangi iste'dod va yangi mavqeni his qilish mumkin edi. eng yaxshi hisoblarimizdan biri 2018-yilgacha davom etdi, unda uning texnikasi bilan boshqa darajada birlashgan edi. bas, keling oʻsha vaqtni eslatib oʻtsak...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Menga qachonki Ilia ringga qadam qoʻyganda, yuragim qoqiladi — bugun ham shunday! Boshimni shu vaqtlar eshitganday bo'lib qolaman. O'zimning ota-onam singari, mening oilam ham boksni yoqtirardi, otam bokschilar haqida hikoyalarini so'zlab berardi. Lekin Ilia bilan uchrashganimning ilk kuni — yuragimga tegdi. Uni tomosha qilganimda, shuningdek, otamdan eshitgan hikoyalardagi kabi jismoniy hamda maʼnaviy kuchni his qilganman.
Men o'sha vaqtda Qo'qonda istiqomat qilar edim, otamning do'stlari bilan "Oltin qafas" nomli kichik sport zalida vaqt o'tkazardik. O'zingiz aytganingizdek, Ilia bilan birinchi tanishuvimiz mahallamizda boʻlgani uchun undan oldin ham uning chiqishlarini koʻrgan edim — lekin oʻz koʻzlarim bilan ringda koʻrganimni hech narsa bilan solishtirish mumkin emas edi. Uning birinchi gʻalabasini tomosha qilganimda, meni baxtdan g'alati kayfiyat egalladi — odamlar qichqirib, qoʻllarini koʻtarar edilar, men esa oʻz-oʻzimga: "mana, mana shu mening jamoam!" deb yurakdayin so'zlar bilan baqirdim.
O'shanda Mayami turniriga qadar boʻlgan vaqtlarimizdagi kayfiyatni eslayman — har kun yangiliklar bilan toʻla edi. Qo'qondagi do'stlarim bilan radio tinglar edik, uning mashgʻulotlarini eshitardik, lekin hali uzoqdan koʻrsatishardi. Oʻshani eslaganimda, qoʻlimni koʻksimga qoʻyaman — ichimdagi orzu ham shu edi: oz boʻlsa ham, uning ortidan boraveraman.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ey! Aytish kerakki, men aytaman — o'shanda ILIA bilan Qozog'istonliklar bilan boʻlgan o'yin oldidan qoʻqonlik do'stlar bilan gaplashayotganimda, ular: "Bu bola boshqa davlatga ketishi kerak!" deb aytishardi, men esa: "Yo'q, yo'q, u yerda boʻlmaydi, u oʻz mamlakati uchun kurashadi!" deganman. O'tirgan xona ichida hammamizning yuraklarimiz tepaga ko'tarilib, tomosha qilganimda — Ilia ringga qadam qoʻyganda, yuragimning tezligidan qoʻlimni koʻkragimga qoʻymasdan qoʻya olmadim 😳
Uni qoʻllab-quvvatlaganimni his qilish uchun oʻsha vaqtlarda koʻrsatib berar edim: "Go, go, go!" deb to'g'ri, deganimda, qoʻngʻiroq chalinar, qoʻllarimizni shunda tortishardik, lekin haqiqiy gʻalabasi mening kayfiyatimni osmonga koʻtargan edi!
Nima uchun aytyapman? Chunki oʻshanda biz uchun boks boshlanmasdan oldin "uy" kayfiyatini eslatardi — oilaviy, mahalliy, birlashgan. Oʻshani eslaganimda, ichimda bugun ham shunday yorqin hislar tuyaman...
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Ey, o'g'illar, oʻsha jamoani endi oʻylasam... avvaliga hammasi juda oddiy va yaqin edi, dema, albatta. Hozirgi jamoaning o'yinlari esa ancha rivojlangan, professional, lekin shu vaqtda o'sha yorqinlik, oila kayfiyati, mahalla ruhi deyarli yoʻqolib ketdi.
O'shanda barcha narsa mahalliy edi — qoʻqonlik do'stlar radio tinglar edik, Ilia bilan bog'liq birorta yangilikni eshitgandagina yuraklarimiz tepaga koʻtarilar edi. Endi esa? Qat'iy soʻz bilan aytaman, foydalanuvchilar kamayib ketdi. O'shanda boks shunchaki sport emas, balki hayot tarzi edi, endi esa murabbiylar va tahlilar koʻp, ammo hayot bilan bog'liq hissi yo'q.
O'shanda Ilia bilan tanishganimizni eslayman — odamlar uning kelishi bilan yaxshi boʻlajakni his qilishardi. Hozir esa? Jamoa boshqa darajaga chiqib, xalqaro arenaga qadam qoʻygani yaxshi, lekin ularning orasida o'sha yurakning ishtiroki, oila hissiyati kamayib ketdi.
Eslataman, oʻshanda Mayami turniridan oldin qoʻqonliklar bilan birga radio tinglar edik, uning mashgʻulotlarini eshitardik, ammo qachondir unga qarshi oʻyinda oʻzlarini his qilishardi. Hozirgi mavsumlarda esa hamma narsa ancha sovuq, raqamlar bilan toʻla, lekin ichki olov yoʻq.
O'shanda jamoaning yuragi bir edi, endi esa har biri oʻz yoʻlini bosib yuradi. Albatta, oʻsha yillar oddiy, ammo noyob edi — hammasi uzoqdagi farovonlikka intilayotgan birlashgan odamlarning kayfiyati edi. Hozirgi jamoa professional, lekin... yoʻq, shunday bir xil his yoʻq, tugadi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ushan ertalik kunlarni eslaganimda yuragimni ogʻrigʻi bilan bezatadi-ku 😅 Ilia ringga qadam qoʻyganda, qoʻngʻiroq chalguncha yuragimning urishini his qilar edim, aynan shunday edi — qoʻllarimni koʻtarib: "Go, go, go!" deb olovli nafaqat qoʻllar bilan, balki butun kayfiyat bilan qo'llab-quvvatlar edim.
Mana, oʻsha Mayami turniri oldidan Qoʻqondagi doʻstlar bilan radio tinglar edik, uning texnikasi va birinchidan soʻnggi zarbalarini eshitardik... lekin haqiqiy aziz koʻzlarim bilan ringdagi chiqishlarini koʻrganimda esa — hech narsaga oʻxshamaydigan hislar edi! Oʻsha vaqtlarni eslaganimda boʻm-boʻsh otaligʻimda ham unga qoʻshilib gʻalaba uchun xursand boʻlar edim 🤔
Endi oʻylasam... unda barcha narsa mahalliy edi, oila kabi birlashgan edi. Hozir professionalizm koʻp, ammo oʻsha maydonlardagi kayfiyat yoʻqolib ketdi, degan gaplarga toʻliq qoʻshilaman!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ofto, shu qizg‘in yoqlarni eshitib yurakdayman — mayli, aytaman... Bas, shunday yillar edi, zarracha ham soxta boʻlmagan.
Sizlarning gaplaringizni eshitib ko'rib va o'zimning qo'qonlik dostlarim bilan o'sha vaqtlardagi radio tinglaganimni yodga solib, darrov ichimdan shunday fikr otilib chiqdi: albatta, hammamiz qayerdadir bir joyda tugagan edik. Mayami turniridan oldin o'shanda gap-shovqalarni eshitib, Ilia ringga chiqishini to'g'ridan-to'g'ri his qilardik, chunki u bilan bog'liq har bir yangilik biz uchun oila sari yurgan qadam edi.
Sizlarning xotiralaringizni eshitganimda esa qo'llarimni ko'tarishga majbur bo'ldim, goho shu kunlarday tuyuldi — radio tinglar edik, uning texnikasi haqida suhbatlashardik, lekin aynan ringda unga bo'ladigan qoʻllab-quvvatlovimizning hissi yuqorida edi.
Ilia Mayami turniriga chiqishidan oldin o'shanda Qo'qonliklarning "buning ichida mening jamoam" degan kayfiyati bor edi — endi o'ylasam, shunday sodda birlashuv hozirgi professionalizm bilan almashtirilganini ko'raman. Chunki oʻshanda boks yoʻq edi, uy kayfiyati bor edi!
Avval sana, keyin bahslash.
Keling tartib bilan, mayli… sizning o'shanda "Qo'qonliklar radio tinglar" hikoyangizni eshitib qoldim-ku 🤣
Menga ham shunday bir paytni eslatib qo'ydi — ota-onam bilan yig'ilishlarimizda radioshunamizni ochib, Ilia ringga chiqishini kutar edik. Lekin bir kuni otam: *"O'g'il, sen radioshuningni balandroq o'rnatmaysan, uning ovozi kelmaydi!"* deb qo'ydi 😂
Men esa: *"Otam, bu Ilia Topuriya, uning ovozi butun dunyoga yetadi!"* deb jahl bilan javob berdim — keyingi yili esa uning birinchi xalqaro gʻalabasini tomosha qildik, ammo radioshunimiz hali ham dushanba kunlari xalaqit berardi 🤣
Bas, mana shu yerda — o'z-o'zidan hozirgi kabi parda tushdi!
Memlar ham tahlil.