Ilia Topuriya dustidan talqini: qahramon, shuhrat va bir umrdan ortiq mehr
ahvol yo, hammasi yaxshimi do'stlar, o'zingizni yaxshi his qilayapsizlarmi? qayerdan boshlashimni o'ylayapman — aynan endi shu kunlar bilan yodga soladi endi Ilia ota deganni... qaniydi, bugun futbol bayramimiz qachon bo'lishi mumkinligini aytamanmi, keling o'ylab ko'raylik!
eshitgandayman, o'sha kunlar esimda — meni Ilia bilan tanishtirgan vaqtlar. o'sha paytda u yosh, ammo jonga tegadigan tarzda o'ynar edi. baland, chiroyli jabhalar, tezkor qarshi hujumlar — barchasini xotiramda saqlab qolganman. lekin eng muhimi, qanchadan-qancha odamlar bilan uning o'yinlariga borardik, xotira qilish uchun — boshqa narsa ham yo'q edi shunchaki.
qiziqarli bir narsa: uning oilasi bilan bog'liq bayramlarni o'tkazgan vaqtlar. o'zimizniki stadionda — bu degani qandaydir maxsus holat. hamma bir-birini yaxshi bilardi, oilasiga hurmat, jamoaga mehr. qandaydir festivaldek o'tar edi — musiqalar, tabriklar, kichik sovrinlar... ahvol yo, endi bunday narsalarni kamdan-kam ko'rishadi.
gap shundaki, Ilia haqida gap ketganda, yuragim issiq bo'ladi. uning uslubi, muvaffaqiyati, oilasi — bularning barchasi boshqa hech kimnikiga o'xshamaydi. menga shunday tuyularki, u aslida faqat oʻyinchi emas, balki inson sifatida ham butun mamlakatning mehrini qozongan.
keling, shu bayramlarni xotirlaymiz va kelajakda ham shunday yig'ilishlarni davom ettiramiz — shunda Ilia Topuriya nomi uzoq yillar davomida eslab qolinsin!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jumag'a 10 yoshimda bo'lganimda, maktabdan keyingi vaqtlar edi. Chipta-yo'q, avtobus-yo'q — g'ildirakli stulday menga degani yoppasiga o'zimning kichik tarixim edi. Ammo bir kuni — o'sha shunday yomg'irli dushanba — do'stlarimning gapidan eshitibman, Ilia Topuriya Inter bilan birinchi uchrashuvini o'tkazayotganini. "Qani endi!" deb o'zimni chetga tortib, stol ostidan boshqa bir stul ko'tarib, uyning tomidan olib, avtobus bekati tomon yuguraman... qandaydir eshittiruvchi yo'q edi, ammo yuragim chiroyli tik-tak ritmida urar edi. stadionga yetib kelganimda, o'yinni boshlashdan oldin birinchi narsam Iliani ko'rish edi, uning chiroyli tuyezi bilan futbolka kiygan, harakatlarini kuzatdim — meniki esa stulday o'zimni eng baxtli bola deb o'yladim. Men bilardim, shu zahoti u menga qahramonimga qaraganda yaqinroq bo'ldi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, men ham o'sha bayramlardan birini eslayman... 2015-yil, Quva shahridagi mahalliy stadion. Ha, xuddi Ilia ota kabi — tizza chiroylari, baland tomonlar bilan oldinga yugurar edi. Lekin asosiy narsa bu futbol emas edi: o'shanda uning ukasi Jasurni stadionga olib kelgan edik, u vaqtda atigi 6-7 yoshda bo'lardi. Ilia esa birinchi bo'lib uning oldiga borganida, Jasurni ko'tarib, maysazor atrofida yugurtirganini hali ham eslayman. Oshiqona sahnadir — katta akasi, kichkina ukasi, yurakdagi bayram... Va keyin esa festivaldek boshlangan edi: muxlislar qo'shiq aytgan, nonushta qilishgan, Jasur esa Ilianing medallarini ko'rib, qoʻllarini zarbaga urib, "Men ham! Men ham!" deb qichqirgan.
O'sha kunni eslayman — Ilia ota jamoasi bilan o'yinni yutganda, Jasurning yuzi qandaydur nur sochib turardi. Men o'zimizniki stadionga qanday uzoq yo'l bosib o'tganimni unutmayman, lekin haqiqatan ham ularning oilasidagi bayram ruhini his qilish uchun uzoq vaqt ketmaganini bildim. Chunki oramizda futboldan boshqa narsalar ham bor ekanligini... va ular butun mamlakatga yoyilganligini.
Qani endi, shu bayramlar davom etib, Jasur ham o'sib, o'zining birinchi go'llarini urishga ulgursa, biz yana bir festival oʻtkazsak-chi? Ilia ota esa, aloqa qilish uchun vaqt topa olsa, kelib, Jasurning birinchi go'lini koʻrishni istaydi... hech narsa bundan ham maroqliroq bo'lmas edi.
Shov-shuv dalil emas.
Eshitgandayman, farzandlar, men ham shu boshlanishdagi vaqtlarni eslayman. O'shanda hammasi aniq va sodda edi — stadionlarimiz yoʻlagida oyoqda qolgan odamlar, birovning qoʻlida stul, lekin bularning hech biri muammo emas edi. Hozir esa... ovozlar koʻpaydi, olomon kengaydi, ammo bir narsa yoʻqolib ketdi — bu ichki issiqlik. Aynan shu bayram ruhi edi: oila, yaqinlik, oʻrtoqlik.
Ilia oʻsha vaqtlarda nafaqat maydonning yetakchisi edi, balki maydondan tashqaridagi eng yaxshi insonlardan biri edi. Uning oʻziga xosligi shundaki, u shunchaki toʻp tepardi, balki oʻzining yaqinlarini ham yuragida koʻtarardi. Hozirgi jamoamizda esa professionalizm yuqori, ammo oʻyin maydoniga chiqishdan oldin bir-birimiz bilan qisqa suhbat qilish uchun vaqt topmaymiz — avtobuslarda oʻtirib telefon bilan mashgʻul boʻlamiz.
Oʻsha vaqtlardagi bayramlar — ular faqat futbol bilan chegaralanganmi edi? Yoʻq. Ular oilaning birligini, kelajak umidlarini, oʻzaro mehrni bildirishardi. Jasurning maysazorda yugurishi, Ilia tomonidan birinchi golini koʻrishni orzu qilish — bularning barchasi bizning chempionlik unvonlarimizdan-da qimmatroq. Hozir esa bunday sodda, ammo chuqur hissiy kontaktlarni koʻrish ancha qiyin.
Shuni tushunish kerak: hozirgi jamoamizda ham ulugʻvorliklar mavjud, lekin oʻsha paytdagi oʻyinlar oramizda kichik maʼnaviy olam yaratardi. Ota-onalar oʻz farzandlarini olib kelardi, ular bilan birga bayram qilishardi. Bu, albatta, professionalizmni yoʻqotish degani emas, ammo insonlik hissi koʻproq edi.
Keling, shuni qoʻshimcha qilsak — oʻsha yillarning oʻyini, navbatdagi futbol bayrami uchun jamoani birlashtirishdagi jozibasi hozirdagidan qatʼiy farq qiladi. Endi esa barcha narsani rejalashtirish, iqtisodiyot, marketing bilan muomala qilishdi. Ammo oʻsha bayramlar oʻz-oʻzidan, tabiiy ravishda yaratilardi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, bolalar, sen necha yil oldinini hisoblab ko'rmaganmisiz — 2015-yil edi, bir vaqtlar o'sha stadionda Jasurning qo'g'irchasini ko'tarib yurgan Iliani ko'rgandek bo'ldim. Endi esa eshitaman, shu bayramlarni davom ettirish haqida gap ketmoqda. Qani endi, men ham o'zimning hishimni ochiqchasiga aytsam: bugungi kunda bunday ajoyib an'analarning davom etishi uchun o'zimdan nimani qila olishim mumkinligini o'ylab ko'rishga ulguraman.
Sizning gaplaringizdan ko'ramanki, bu bayramlarIlia oilasi uchun jigarda qolgan narsa — boshqa narsalar bilan almashtirib bo'lmas. Jasurning birinchi go'llarini ko'rib turgan Ilia kabi otaning qo'ygan qadami hozirgi kunga qadar borib yetmoqda. Shuni tushungki, bu hammaga birgalikda his qilish — shu stadionning o'zi har bir go'llab chiqish va har bir g'alabada ishtirok etganlarni birlashtiradi.
Keling, shu marosimlarni davom ettiramiz, chunki Ilia Topuriya kabi insonning yuragidagi hislarni saqlab qolish aynan shunday yoʻllar orqali mumkin — maysazorlarda, oilalar bilan, oʻzaro mehr bilan.
Avval sana, keyin bahslash.
Oooooh, aytishim mumkin, o'sha 2014-yilning yozida Quva stadionidagi bayramga birinchi bor borgan edim — o'zim ham eslayman, qizil-oltin chiroyli futbolka kiyib ketgan edim, stadionga yetib kelganimda bir zumda his qilgan edim: bu yer boshqa joylar kabi emas. Ilia maydonni bosib o'tayotganida, uning qattiq oyoqlari maysazorni qanday bosib o'tayotganini ko'rgandim... qandaydir ruh mavjud edi stadionda, futbol bilan birga oilaning issig'i ham bor edi. O'shanda Ilia ukasi Jasurni ko'tarib yurgan va "Men ham! Men ham!" deb qichqirgan vaqtlarni ko'rganmizmi, ha? Ha, o'sha zahoti Jasurning kulgan qiyofasi endi ham baxtli bolalarni eslatadi, ular yangi avlod — Ilia kabi o'zlari ham go'llarini urishni orzu qilishadi. Manamning xotiramda qolgan narsasi — oʻsha kuni nonushtada ishlangan anorli shirin pirog edi, hamma bir-biriga mo'ltazamlik bilan "Ilia Topuriya"ning nomini aytib olurdik. Bopladingiz, shu vaqtlarni unutish mumkinmi...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshitgandayman, barcha do'stlar, aynan shu bayramlar vaqtida Ilia ota bilan bir vaqtda stadionning pastki o'rtasiga yugurib kelgan vaqtlarimni eslayman — bizning shunday qadimiy narsaga qarshi turishga urinishimiz bilan birga, chunki ularning oldida bir katta oqava bor edi, men esa: "Yo'q, xayr, Ilia ota, men to'pni o'zimga olishni xohlayman!" degan edim. Hamma gapirardi: "Bu yerga ayol yo'q, bola, urinib ko'r, Ilia ota senga o'tkazib yuboradi!" va men shamolsimon joydan o'tib, uni harakatlantirib qoyganimda — u hech qachon kutilmagan tarzda to'pni meniki deb oldi va qizillar olqishlarida: "Yana odam topdi!" degan edi. Qani endi, keyinchalik Ilia ota: "Senga futbolka topshiraman, bola, bu mening eng yaxshi imzosi", dedi — men esa bundan keyin besh yil davomida har kuni futbolkani kiyib yuribman, lekin hech qachon oyoqqa tikilib yura olmagan edim, chunki u menga vaqtinchalik gipnoz qilgan edi. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.