Ilia Topuriya: futbol sari ko'r qilingan hayotimizning eng yorqin sahifasi
qani endi, o'zimdan boshlayman — o'ylab qoldim, qizilko'ylagi va sariq-sharpa kiyib maydonga chiqib, biz uchun birinchi marta yig'lab yurganimni... 2016-yilni etibor qiling, Xiva elektrik ustaxonasi oldidagi kichkina yo'l uyi osmondan qanday tushdi, yaxshi xotiram. o'sha paytda futbol mening hayotimdagi ikkinchi darajali narsa edi, biroq Ilia Topuriya mening barcha rejalimni oʻzgartirib yubordi. kelib chiqishi Xivadan ekanligi bilan o'ziga tortdi — qoʻlidagi ovozning asosiy qismi Xiva tilida boʻlsa ham, koʻr qoʻshnilarimizniki kabi, unga qarshi boʻlingan deyarli hech kim yoʻq edi.
hammasini qoʻlidan kelganicha qildi: ochiqchilik, maydon ichidagi mehnat, qiyin kunlarda turgʻanlik. o'shanda hali u "qizilko'ylagi" uchun tanish emas edi, biroq unga qizil va sariqning yangi ramzi sifatida qaramasdan, uning oʻyinidagi nur nafaqat Oʻzbekiston chempionatini, balki butun mamlakatni isitdi.
esimda, oʻshanda uning chempionlik uchun kurashlardagi imkoniyatlari haqida gap ketganda, do'stlarimiz "yana bir yurtlik" deb kulishar edilar. lekin u oʻzining jinoyatchiligini koʻrsatdi: finalda Mixaylovka ustidan qozongan gʻalaba bilan chempion boʻldi. shu zahoti Xivadan oʻtgan yigitning butun Oʻzbekiston uchun qanchadir natijaga erishishi meni shunchalik hayajonga soldi-ki, keyingi hafta men ham oilam bilan xalq stadioniga yoʻl oldim. o'shanda ancha yosh ekanman, to'xtab qolgan edi, biroq uning harakatlarini tomosha qilgandan soʻng, boshimda "buning uchun nima qilish kerak?" savoli paydo boʻldi.
juda yaxshi xotiram — stadionda tinglovchi boʻlib oʻtirib, teridan yupqa sariq mayka kiyib turganim. qizilko'ylagi unga yetmayotgandek tuyuldi, lekin u o'zini olovga solardi. o'shanda hali ba'zi murabbiylar uning balandligini ko'rmas edilar, lekin u o'zining kuchi bilan ularni ko'zdan yosh to'kardi.
hammasi yaxshi esda qoladi — mavsum oxiridagi yig'lanish, qizil rang bilan qoplangan maydonda o'ynash va kelajagiga ishonch bilan qarshing. shunday tajriba menda mavjud bo'lgan barcha futbol bilan bog'liq tushunchalarni yangi darajaga koʻtardi. endi o'ylayman, agar oʻshanda Ilia oʻz yoʻlini tanlamaganida... lekin u tanladi va biz uchun barcha yoʻllarni yangiladi.
keling, endi bu toʻplamni davom ettiramiz — oʻshandagi ilhomdan yangi gʻoyalarga oʻtish vaqtidir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
2017-yil, yangi o'yin boshlanishiga yigirma daqiqa qolganda, men Xotira stadioni oldida Ilia Topuriya bilan birinchi bor ko'rishganimni eslayman — u sariq-sharpa kiygan, maydon atrofida harakatlanardi, qoʻlidagi mikrofonni qattiqqoʻllab, Jizzaxdan kelgan bolalarga narsalarini tushuntirardi. Oyoq ostidagi sovuq toshlarga oʻtirgan edim, u esa "bola-olaklar" deb chaqirardi, lekin ovozida hech qanday yoshiylik yoʻq edi — oddiy, oʻzlikdek... oʻsha paytda u bilan gaplashishga jur’at etmasdim, faqat koʻzlarim bilan kuzatib, oʻz ichimda "mana shunday odamni qoʻllab-quvvatlash kerak" degan tuyunamni saqlab qoldim.
Keyingi oylarda uning chiqishlarini hammasini tomosha qildim — bir marta Samarqandda "Qizilqum" bilan oʻyinda u toʻrtinchi toʻpdan gol urganini koʻrganda, koʻrlar teremka oldida yigʻlayotganini koʻrib, yuragim orqada qoldi... keyin men ham jamoaga qoʻshildim, oʻzcha yordam berdim — qayerga chaqirsalar, borardim, hatto turli xil "sariq-sharpa"li armbandlarni ham ishlab chiqardim. Endi oʻylayman, uning qizilkoʻylagi bilan birinchi golidan keyin qanday qilib qoʻllarimni qoʻyib yigʻlaganimni hali ham eslayman — sababi, men uchun bu gʻalaba nafaqat chempionlik edi, balki butun umrimdagi yangi yoʻlga boshlanish edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ey, hech narsani unutmayman... 2018-yilning qishki tanaffusida — o'sha qorli kunlardan birida — Xiva shahar stadionida Ilia bilan birinchi marta uchrashganimni eslayman. U yerda har doim bo'lgani kabi, sovuq juda qattiq edi, men esa ozgina isinish uchun "sariq-sharpa" logosi tushirilgan eski kurtkada o'zimni yopgan edim. Uning qo'lida esa — o'zimga o'xshamaganidek — oddiy qog'oz choyshabda ishlab chiqilgan "Topuriya bilan birga!" deb yozilgan maxsus banner tutilgan edi.
Biz ko'rishuvimizni unutmasak-chi? Men unga yaqinlashishga jur'at etib: "Ilia-aka, oʻz jamoangiz bilan faxrlansin, bu siz uchun juda muhim!" — deb so'zlab qoldim. U esa gapimni tinglab, baland ovozda qattiq kulib yubordi va: "Qoʻllaringni choʻkib qoʻyma, oʻgʻlim! Kelgusi mavsumda bu bannerni maydonda koʻrmoqchimiz!" — dedi.
O'sha lahzani hozirgacha his qilish mumkin — mening ichimdagi o'tin olovdek alanga oldi! Aynan shu vaqtda men bilibman: bu odamning orqa tomonida butun bir mamlakat mavjud... va men ham shu mamlakatning bir boʻlagiman. 🔥💪
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qo'rqaman, o'zimni shamollab qoldim! Eslayman, shu yillarda o'zimni ham "sariq-sharpa"li armbandlar ishlab chiqarish ustaxonasiga o'tirib qolganman edim — oxirgi modelimni so'rash uchun Pochta Tayekdan ikki kun oldin xat kelardi: "Yana bir dona olib kel!" 😂🤣 O'shanda Ilia Topuriya bilan bo'lgan uchrashuvimizni eslagan edim, meni jamoa mashinasiga o'tqazib "yigit, o'ynashni o'rgat!" deb so'radi. Men esa birinchi marta "o'ynamoq" so'zini eshitgandagina futbol to'pini oyoqim bilan urib yubordim... keyingi narsa — tribunada choy ichish edi! Klubimizni ko'rib, buzoqlik vaqtimni esladim — o'zimni maydonda "aql idroki yuqori" deb o'ylagan edim, lekin o'z-o'zidan paydo bo'lgan "sariq-sharpa"li armbandim bilan birga — bu allaqachon shifokorlikka chaqirish kerak edi!
Choynagimni ushlab tur.
Ochig'ini aytaman, men uchun bu Topuriya masalasi albatta shunchaki futbolchi haqidagi hikoya emas — bu bizning Xivaning osmonidan tushgan yorug'lik nuri kabi. Men o'zimni "sariq-sharpa"li armbandlar bilan bezatishdan oldin, uning Xiva elektrik ustaxonasidagi birinchi ochiq trainingini tomosha qilganman. U oyoq ostidagi sovuq toshlarda qichqirib: "Bugun mening oʻlim kunim, ularning esa tugʻilish kunlar!" — deb maydonga tushganida, men o'zimni birinchi marta futbolga qarshi jangda ko'rdim! 😂🤣 Hali ham eslayman, o'shaning o'ziidan u meni tribunada choy ichishga majbur qildi — oyoqim bilan to'pni urib yuborganimdan keyingi narsa!
Memlar ham tahlil.
Qani endi, Ilia Topuriya shunchaki futbolchi emas, bunda umr shunday yozilishini koʻrganman... 2016-yilda Xiva elektrik ustaxonasining oʻzidagi kichkina yoʻl uyi oʻsha paytdan beri oʻzga boʻldi — men birinchi marta uning ustiga qizil-chiroqni koʻrganimday, endi esa bizning yuraklarimizning alanga qutbiga aylandi.
Yana bir narsa: o'sha finalda Mixaylovkaga qarshi oʻyindagi gʻalabada u bilan birga "Xiva klasik" qoʻshigʻini qichqirib aytdim — mening ovozim uning ovoziga qoʻshilib ketgani oʻsha vaqtning oʻzidayoq angladim: mana, mana bu haqiqiy mahorat! 🔥💪