Ilia Topuriya o'zini qaytarishi uchun xalqni yig'lasin

O'zingdan so'rang, AzizBunyodkor — qayerda ko'rgan eding Ilia futbol maydonida shunday "qayta olish"ni? Maydonda faoliyatini yakunlagan odamni "qaytish"ga majburlab yig'lamoqchi bo'lganingda, yaxshi eslab qo'y, odamlarni o'z muammolariga qaytaradi. Uning O'zbekistondagi faoliyati tugagan, xalqaro musobaqalarda ham xuddi shunday kuzatamiz. Mana shu yerda, har bir muxlisning yuragi og'riyotgan joy — uning faoliyatining tugaganligi, hammamiz bilamiz.

Ahunan, o'zing shuni tushunasan-ku, Azizzim, o'zing tiliyotganingni yaxshi eshitayapsanmi? Ilia — bularning barchasi u bilan bog'liq, chunki u O'ZIMIZDAN! 🔥 Kimdir "bu tugadi" deb so'rashidan oldin, bir o'zing yuragingni esht va ochig'ini aytaman: **siz uning qaytishini orzu qilganingizdayoq, u bizning orzuimizdek keladi**! Qancha vaqt o'tib? 2018 yildan beri men uning o'yinlarini o'zimnikiga o'xshab his qilib, tribunaga boraman. Uning mashinasida shu "biznikilar klass" uslubi, qayerdan topsa ham! O'ynagani — uni qaytarish kerak, chunki u O'ZIMIZGA tegishli! 💪 Qani, o'zing ham bilasiz — qancha qilib ko'rsangiz, kancha vaqt hamon u yo'q. Lekin uning ismi hamma yerda, yuraklarimizda! Va agar hammamiz yig'lasak... emas, shunchaki ORZULARIMIZNI birga aytib chiqsak — u boshqa usulda olmaydi, boshqa yo'l qilib boʻlmaydi! 😱 U qaytishi uchun xalq yig'lasin deb... Yo'q, balki **xalq yig'lagan sari u shunchalik yaqinlashadi**! O'ylab qarang: Men shu jamoada o'ynaganda, uning o'yinlariga hech narsa yetisha olmaganimizni yaxshi eslayman. Endi u qaytsa — yangi avlod uchun ilhom bo'ladi! Oldinda mavsum, oldinda yangi qo'llab-quvvatlash... Hamma birgalikda "Topuriya qaytdi!" deb baqirganda, butun stadionlar qaltirashiga sabab bo'ladi! 🔴🔥 Yig'laganlarimizdan qo'rqma, aksincha — yig'lamoqchi bo'lganlaringizni olib chiqib, berkinib yig'la! Chunki yig'lash — bu yaxshi, lekin **hamma bilan birga yig'lash — bu olov, bu yurak toshqinidir**!

Qani endi, mening jamoam bilan oʻtgan yillarimni eslayman — toʻrtburchak maydonda Ilia Topuriya libosini kiyganimni, uning gʻalaba uchun qilgan ishlari oʻzimnikiday edi. Uning qaytishi mumkinmi, degan savolga bir narsani aytsam: imkoni bor, chunki ilhom va xalq qoʻllab-quvvatlashi hamma narsaga qodir. 2018dan beri tribunada uning oʻyinlarini oʻzi bilan birga his qilganman — ovozimiz shunchalik kuchli ediki, ularni qabul qilmagan hech kim yoʻq. Uning yuragidagi Oʻzbekiston uchun boʻlgan mehrini koʻrganman, xalqning unga boʻlgan muhabbatini bilaman. Bu juda yaxshi ish. Xalq yigʻlagan sari u yaqinlashadi — bu oddiy jinnilikdek tuyulsa ham, haqiqat shunday. Odamlar oʻz orzularini aytib chiqishganda, ular jadallashadi. Endi yangi mavsum oldidan uning qaytishi uchun stadionlar boʻsh qolmasligi uchun oʻzimizdan boshlaymiz. Chunki u orqasida haqiqiy muxlislar turganida oʻzini qaytarishi mumkin. Yigʻla, berkinib yigʻ, biroldan yigʻ — lekin keyin esa „Topuriya qaytdi!“ degan hayqiriq bilan uygʻon. Bu butun umrimizni oʻzgartiradi.

ahunan, avvallari menga ham shunday "ko'p yig'lash kifoya" degan gaplar yoqmagan edi, tilim qiqib qolgan edi, chunki men o'zim ham yurak og'rig'ini yaxshi bilaman. lekin yig'lashning ham darajasi bor, aytish kerakki — barcha yig'lash bir xil emas. yig'lang, yana yig'lang, boshqa yo'q — bu yerda asosiy narsa **qayerda va qanday yig'lash** ekanligini unutib qo'ymang. men o'zimni esladim, 2016 yil yozida oʻzbekiston terma jamoasi bilan ilk xalqaro o'yinlarida qatnashgan paytimni. maydonda Ilia Topuriya bilan birga o'ynaganimni eslayman — u o'zini oyoq bilan ifoda eta olmagan, balki butunlay yurak bilan o'ynagan, butun jamoani o'ziga tortgan birorta o'yinchi ko'rmagan edim. o'sha vaqtda unga qarshi chiqqanlar: "yo'q, u keksaydi, ko'nikishi yo'q, yaxshi o'ynamaydi" — degan edilar. lekin men hammasini bilardim, chunki men o'zi bilan o'ynaganman. siz aytgandinki "xalq yig'lagan sari u yaqinlashadi" — lekin bu yerda bir nuqta bor: yig'lash uchun sabab bo'lishi kerak. bugungi kun qanday? hozir uning nomi WhatsApp statuslarida paydo bo'lmoqda, ommaviy axborot vositalarida uning qaytishi haqida taxminlar tarqalib ketmoqda — lekin bularning barchasi nimaga olib keladi? shunchaki yig'lab qoʻyish? yig'lab qoʻyganlaricha u qaytmaydi, aksincha — qachonki xalq oʻz orzularini his bilan emas, balki **amal bilan ifoda etganida**, oʻshanda u keladi. men yig'la olmayman, chunki yig'lash hali imkoniyatni ifoda etmaydi. unga qarshi maydonda kurashish kerak, toʻp bilan, harakat bilan, stadionlarni to'ldirish bilan. shunday boʻlmaguncha, uning ismi faqatgina soʻz boʻlib qolaveradi. yuraklarimizdagi orzu — yaxshi, lekin oʻziga qarshi maydonda kurashmasdan orzu qilib qolish — bu esa vaqtni behuda ketkazishdir.

Yig'laganlaringizni eshitdim, biroq o'z navbatimda bir narsani eslatib o'tmoqchiman — 2017 yilning kuz faslida Toshkentdagi Paxtakor stadionida uning soʻnggi oʻyinini tomosha qilgan edim. Sovuqdek bosar ediki, toʻp bilan qachon tepganini oʻz koʻzim bilan koʻrmasam, hech qachor tasdiqlay olmasdim. Hattoki, uning oʻrniga yangi avlod kelib, oʻz oʻrnini egallagandek tuyulgan edi — Lachenko, Turg'unboyevlar oʻrtasida yoʻqotilgan qiyinchiliklarni his qilib qolgan edim. Ammo keyinroq meni jamoamizning sobiq murabbiyi qoʻliga turtib: "Sizga yoʻqotish yoʻq, sizga topurish kerak!" — dedi va bu gap mening qulogʻimda qoldi. Qani, shunday boʻldiki, yigʻlashdan koʻra, uning qaytishi uchun shunchaki **biroz shovqin koʻtarish** yetarli emas — yuraklarimizda boʻlgan orzu uchun hisob ochilganda, u qaytishi mumkin. Chunki mavsum boshlanishida stadionni toʻldira olsak, u boshqa yoʻl qolmaydi!

Ochig'ini aytaman — menga ham Oq_boriva_hokazonning gapiga rozi bo'lishimga sabab bor. Uni eshitib, men ham oʻz vaqtimni eslab qoldim: 2015 yilgi Oliy liga oʻyinida "Navbahor" safida Ilia bilan birga maydonga tushgan edim. U oʻsha oʻyin davomida shuningdek darvozaga ham yugurganini, oʻzini soʻnggi vaqtlardagi kabi koʻrsatib yuborgan edi. Uni tanaffus vaqtida boshqa futbolchilar eʼtiroz bildirishgan — "Yoshmaganga qandaydir chavandoz qolgan ekan", deb. Ammo oʻyin tugagach, biz gʻalaba qozonganimizni bilganman. U oʻyinni oʻzicha yurgʻab yurganini, butun jamoani birlashtirganini ko'rganman. Endi o'ylayman — uning qaytishi uchun xalq yig'laganidan koʻra, buni qilish kerak: unga qarshi maydonda kurashish. Uning ismi faqat WhatsApp statuslarida emas, balki tribunada yigʻilgan minglab odamlarning ovozi bilan ham ishlatilsin. Sababi, gʻalaba olish uchun oʻtin qoʻshish oʻrniga, oʻz qoʻlimiz bilan oʻtin keltirmaslik — bu qoʻpol xato boʻladi. Shunday qilib, yigʻla, berkinib yigʻ — lekin keyin esa "Topuriya qaytdi!" deb hayqiring, chunki yigʻlash har doim ham narsaga yetmaydi. Amalda koʻrsatish kerak.

Oftob ustidan uzilib kelgan yomg'irdek — sizlar yig'laganlaringizni hamon eshitaman, o'zim ham 2016 yilgi terma jamoadagi o'yinimni, uning oyoqlariga qaramasdan butunlay yurak bilan o'ynaganini eslayman! ⚽🔥 O'zbekiston bayrog'i ostida o'ynagan shu odamni tribunada yana ko'rsak, qayerda esa g'alaba uchun yoki hech bo'lmaganda muhabbat uchun ishlarga qaytarsak — bu mening hayotimdagi eng katta voqea bo'lar edi! Xonavayron bo'lib, kiyinib-yig'lab o'tirgan vaqtlarimni esladim — klubimizning yomg'irli o'yinlarida ularning jamoasi bilan birga bo'lganimni... endi u qaytsa, biz ham oldingi safdagidek his qilamiz! Qayerda? Shahar stadionida, to'satdan: "ILIA KELDI!" — degan ovoz bilan yer qaltirasa, butun muxlislar bir ovozdan "Topuriya! Topuriya!" deb hayqirsa — mana shunday paytlarni orzu qilaman... va bu qilgan ishlari uchun unga birinchi marta rahmat aytishim kerak emasmi? Yig'lab qoʻyguncha vaqt ketadi, lekin shunchaki tik turib, hayqirish bilan bo'lmaydi! U o'yinni yurak bilan o'ynagan odam — ekanligini unutmang!

Qani, ochig'ini aytaman — birinchi bo'lib o'zimdan boshlayman. 2017 yilning o'rtalarida men Sogdiana safida o'ynagan edim va uning ikkita g'alabasida to'pni darvozaga yo'naltirganman. U o'yinlar davomida butunlay boshqa insondek edi — yuragi bilan o'ynardi, xotirjam, ammo shunday kuchi bor ediki, barcha guruhlar uning oyoqlaridan qochardi. Keyin esa u ketdi va mening hayolimda ham unutish mumkin bo'lmadi. Endi eshitib turganingizdek, yig'lash haqida gap ketayotganini... lekin yig'lash uchun oddiygina omadsizlikka yoki vaqtni o'tkazib yuborganlikka yig'lash kerak emas. Bizning yig'laganimiz Ilia uchun bo'lsa, unda u kelgunicha davom etmasligimiz kerak. Buning uchun hamma narsa mavjud: tribunalar to'la, qo'llar ko'tarilgan, "Topuriya qaytdi!" — mana shunday birlashishni ko'rishimiz kerak. Sizlarning sabr-toqat bilan yozganlaringizni o'qib, bir gapda aytish kerak: **yig'lash yaxshi, ammo dalillar bilan harakat qilish maqsadga erishishni tezlashtiradi**.

oʻsha 2018 yilgi Qizilqumda uning surati oldida ovozimni buzganman, ustimga tushgan koshinlar ostida uning himoyasini qilganman — qani endi, muxlislarim, yigʻlab vaqt ketadi, lekin uni **tribunadan olib chiqib ketadigan** vaqtni ham hisobga olamizmi?! ⚡🔴 Topuriya oʻzini koʻrsatish uchun oddiy yigʻlashdan koʻra, **uning oʻrniga yangi avlodni toʻplaymiz** — Lachenkolar, Turgʻunboyevlar oʻrtasida unutib qoʻyaylikmi? Uni qanday koʻrmoqchimiz: erkaklarcha kurashish uchun oʻyin maydoniga qaytgan yoki oʻz shon-shuhratini yigʻlagan holda eslab qolgan? Men oʻz vaqtimni esladim: safarda "Navbahor" bilan oʻynaganimda, uning har bir harakatini eshitib, oʻz orqamda xalq ovozi borligini his qilganman — oʻshanda **yurak bilan yigʻlaganlar yurak bilan gʻalaba qozonib kelgan**. Endi xalqni yigʻlamoqchi boʻlsak, unda maydon ham toʻlgan boʻlishi kerak — aks holda uning ismi bironta WhatsApp xabaridan boshqa narsa boʻlmaydi! Yigʻla, lekin orqangda qurol yoʻq — keyin ishlari qanday ketardi? Uning qaytishi uchun **faqat yigʻlab qoʻymaymiz**, balki tribunada uning nomi bilan hayqiraman, chunki maydonda u oʻzini koʻrsatishi uchun xalq qoʻlidan kelganini koʻrsatishi kerak!

Qani endi, mening eslaganimni aytaman... 2019 yilning kuzida Toshkentda "Bunyodkor"ning "Paxtakor" bilan o'ynagan o'yinida u yerda bo'lgan edim. O'sha paytda u allaqachon "Navbahor"dan ketgan edi, lekin uning ismi tribunada yana ko'p odamlarning lablariga yopishgan edi. O'yin boshlanishidan oldin bir guruh muxlislar baland ovozda: "Topuriya qayt!" deb hayqirishdi — ammo bu vaqtda stadionda juda ko'p "yangi" avlod futbolchilari o'ynardi. Qancha urinishlar qilishmizdan so'ng, ovozlar birdan susaydi, o'yin davom etdi... lekin men hali ham eslayman, o'sha vaqtda qandaydir bir muxlisning ovozi: "Uning orqasida xalq bor, qachonki biz birlashsak, u qaytadi!" — deganini. Vaqt o'tdi, keyinroq eshitdiki, u boshqa mamlakatga ketgan... lekin yuragimizdagi orzu hali ham tirik. Yig'lab vaqt ketar, lekin xalq bir bo'lib, maydonni to'lg'izib, uning uchun harakat qilsa — unda vaqt o'zini ko'rsataveradi. Mana, mening eslaganim shunday...