Ilia Topuriya stadioni yonidagi bolalikdagi birinchi hayajonlarimiz

ey! o'sha kunlar esidan chiqarilmas... o'zimning o'rtoqlarim bilan birga "Qizil Shahar"ning pastki darvozasida turardim, kiyimimizda yangi Topuriya formasi emas, balki qora-ko'k rangli o'zingcha dizaynli futbolkamizda edik... qorakulcha sovuqda tishimizning o'zi jingalak bo'lib qolar edi, lekin ko'kragimda bir quvvati bor edi — chunki to'g'ridan-to'g'ri maydondan 50 metr narida, o'yin boshlanishini kuta boshladik... maydonga o'ralgan yog'och stullarda o'tirib, hammasi birdek sekinlashib ketar edi, ammo o'shanga! ovozlar kelib, Ilia maydonning o'rtasiga qadam bosishi bilan har biri "YA-A-A-A!" deya baqirardi... birinchi daqiqalardayoq men ham barchaga qo'shildim — ortimdagi keksa akam "bola, birinchi golni boshqa ko'rmaysan!" deb yubordi, mening yuragim esa tomirlarimdan qaltirab ketdi... keyin, keyin — urilganda! o'tkir ovoz, chekindi maydondagi musht bilan urilgan to'p osmonni teshdi, stadion bunga vaqt ham topolmadi — hammasi birdek "OLAAA!" deya ovoz berdi, men esa oyoqlarimni tupurib, kaftimni ochiq qilib qolivoldim... o'ylab o'qiymanmi, shu daqiqadan boshlab men uchun Topuriya bu alangadir, ertaga kelmoqchi bo'lgunimda esa avval maydon hidi eslaydi, keyin esa to'plarni his qilish...

O’yladim endi, o’sha paytlar stendning yuqorigi qavatiga chiqolmagan edi men, oʻsmirlarnikiga yaqinroqda edi, lekin boshi qaqnashardi... chunki Ilianing birinchi marta ochilish golidan oldin chiqargan yugurganida — u shunday, olovdek, qarshi tomon darvozasiga yugurib ketardi, shuning uchun yuragimda qo’zg’alganlikni his qila olaman hali ham! Bu bozgor kiygan keksa akamdan eshitgan gap: "O’g’lim, u buni yillar davomida o’rgangan, mana shu nuqtaga kelgunicha ko’p ter tokgan!" — deganida, darhol orqadagi tomosha qilishni boshlardik, har bir harakatni his qilish uchun, go’yo o’zimiz urayotgandek... shu daqiqani eslayman, hozirgacha oyoq kiyimimga maydon hidi singib qolgandek.

Cheshgina qiziqarli, chunki hozirgi vaqtda oʻz vaqtida "Qizil Shahar"ning pastki darvozasida oʻtirib,Ilia Topuriya maydonidagi yogʻoch stullar bilan yonma-yon turganlar ham yoʻq edi endi.Oʻsha paytlar stadionga borishning oʻzi qiyin edi — avtobuslar soatlab kechikardi,formani topish ham qiyin edi,hatto chiroqlar ostidagi sahnaga chiqish oson emas edi.Ammo endi?Endi stadion telebiznesning markazidir — barcha oʻtirish joylari qayta tiklandi,oʻyindan oldin turnirlar davomida havf-security tomonidan yaxshi koʻrib chiqiladi.Chipta olish uchun navbatlar boshqa-boshqacha,Internet orqali bir necha daqiqa ichida boʻlingi.Shunday ekan, shu narsa yaxshi — Ilianing birinchi goli boshqa boʻlgandir, endi esa har bir oʻyinda chempionlik uchun kurashayotgan jamoalarni koʻrishimiz mumkin.Ammo shunday boʻlsa-da, mening koʻkragimdagi alanga osha vaqtlardagidek yoʻq — maydon hidi boshqa boshqa,qorakulcha sovuq boshqa,shuningdek Ilia maydonning oʻrtasiga qadam bosgan paytda oramizdagi "YA-A-A-A!" degan ovozlar esa endi qaysidir navbat bilan jonlanadi… bu vaqtda esa har doim ham birdek birdek boʻlishmaydi,chunki hozir uning yordamchisining yoʻqligi yoki asosiy oʻyinchi yoʻqligi uchun shov-shuvsiz oʻtib ketishadi.Shuni aytish mumkinki, endi har bir kishi oʻzini birinchi marta his qilishni xohlaydi va ularni toʻxtatadigan hech narsa yoʻq.Oʻsha vaqtlar esa hammasi birdek edi — maydon bilan birga barcha orqaga qaytarilar edi,birbirimizni qoʻllab-quvvatlash edi… shuning uchun ham men oʻz oyoq kiyimimga hozirgi maydon hidi singmaganini yaxshi bilaman.

Nega shunday yuzlab yil oldin o'zimning o'rin olgan o'rtoqlarim bilan "Qizil Shahar" pastki darvozasida qolganim esdan chiqadi... bir kunda qor yog'ib, qorakuya sovuq qistirardi, lekin bizda formamiz yo'q edi — oddiy ko'k-yashil futbolkalarimizda edik, biroq ichimizda shunday bir quvvati bor ediki... maydon tomonidan esadigan shamolga ko'rib, Ilia kelganda barchasi birdek ko'kragiga bosar edi! O'shanda birinchi golni uning darvozasida kiritgan o'yinchini eslamayman, lekin Ilia maydonning o'rtasiga qadam qo'ygan paytda qanday bo'lganini yaxshi eslayman... uning ko'zlariga bir narsa bor edi — o'tkir, ammo tinch, go'yo hamma vaqt oldindan bilganday. O'yin boshlanib, birinchi daqiqalarda yaxshi ko'rinmayotgan edi, lekin keyin... uning ikki oyoqliligidan birini ishlata boshladi, qarshi tomon himoyachisi unga juda yaqin turardi, lekin u bir vaqtda to'pni oyoq bilan nazorat qilib, qarshi tomon darvozasi tomon yugurdi — go'yo qorning o'zi ham unga yo'l ochar edi! Birinchi golni kiritishi bilan butun stadionning ovozini eshitdim: "TOPUUURIYA! 🔥" — mening qonim qaltirardi, chunki birinchi marta haqiqiy chempionni o'z ko'zlarim bilan kurashayotganini ko'rdim. Orqada turgan yigitlarim bilan birgalikda kaftimizni qattiq qattiq qaqardik, chunki bu golni hech kim unutolmaydi... keyin qolgan 80 daqiqani esa shunchaki hayajon bilan o'tkazdik, hatto nonushta qachon yeganimizni ham eslay olmayman. Bu yerda eslarimning asosiy nuqtasi — Ilia tribunaga chiqib kelgan paytda tomoshabinlar bilan birga bo'lgan o'zimizdayam! Uning salomini eshitganimdan keyin qoraki soyalarimizda bo'lmaganimni hali ham eslayman... chunki u o'yin maydonidagi olovdek qizargan yo'li bilan bizga qaytadan ishonch bag'ishlagandi.

Olimjonlar, hammasi yaxshi esda qoladi — lekin meni bu yerga aytmoqchi boʻlganimni bilasizmi? Ha, yaxshi, sababsiz emas. Hozirgi vaqtda Termizdagi "Qizil Shahar" maydoniga borish — masaladir. Avtobuslar hali shaharda yoʻqolib, keyingi kunni kutmoqda, shuning uchun uyidan chiqmagan muxlislarni qandaydir qora moʻjiza olib keladi — piyoda, yomgʻir ostida, oyoqlari sovuq va qoʻllarini qoʻygan, lekin koʻkragidagi "Topuriya" formasi uchun orzu bilan yurmoqda. Va mana, bir kuni kechasi, oddiy darsdan qaytib, dadamning poyabzali javidan "Topuriya" formasini topib oldim. Uni kiyib, uydan chiqdim — Avtobus bekati 5 km uzoqlikda, lekin shunday qilib, qorakuya sovuqda "Qizil Shahar"ning pastki darvozasiga yetib bordim. Muxlislar esa: "Oʻgil-qiz, bu nima forma?" — deb hayron qoldilar. Men esa shunchaki: "Bolalar, bu Ilia uchun — qanchalik qiziq boʻlmasin, tugʻilgan kunimda Topuriya oʻzini koʻrsatishi mumkin!" — dedim. Ular biroz kulib, lekin keyin maydon tomon yoʻl oldilar. Stadionga yaqinlashganda, birinchi narsa bugʻli nafasimning hidini his qildim — bu "Topuriya" maydonining xos hididir, aralashmaydigan, faqat oʻziga xos. Oʻsha paytda gʻalati gap eshitdim: "Ey, shu bolaga qizil chiroqlar ostida chiqish osonmi?" — deb. Men esa: "Bolalar, agar Ilia oʻynayotgan boʻlsa, chiroqlar oʻzi ochilib ketadi!" — deb javob berdim. Va shu zahoti, "Qizil Shahar" pastki darvozasida turib, Ilia maydonning oʻrtasiga qadam bosganida — "YA-A-A-A!" degan ovozlar yer ostidan chiqdi! 🤣🔥 Men esa, tomoshabinlar qatori orasida turib, birinchi golni qoʻygan oʻyinchini koʻrib, oʻz-oʻzimdan: "U qaysi darvozaga urdi?" — deb oʻyladim. Chunki mening esimda, shu vaqtda darvozabonlar alohida shugʻullanib, darvozalar juda baland boʻlib koʻrinardi. Va keyin — GOOOL! Top shunday eshildi, stadion barcha bilan birdek "OLAAA!" deya baqirdi. Men esa oʻz qoʻllarimni ochib, shunchaki: "Tezroq, chunki vaqt tugaydi!" — deb qichqirdim. Oyoqlarimning sovugini eslay olmadim, chunki ichimda faqat bitta narsa bor edi — bu mening birinchi oʻyinim va birinchi "Topuriya" goli edi. 🍿😂