Ilia Topuriya yillar davomida qanotlarimizda yangi tarix yozdi
o'shanda Samarqandni shunday yig'ishtirib qoyish g'alati narsa edi... esimda, o'shanda hamma birinchi navbatda jamoani o'ylardi, keyin o'zini. chunki jamoani yaxshi ko'rish ham endi shunday yuzlab o'yinchi almashtirib ketadigan vaqt emas edi. Ilia shunday odamki, birdan o'zini uzmadi — qanoti bilan chopdi, bir marta, ikkinchi marta, shu vaqtda esa qolganlar ham qayeridan paykon oldi. bu mening uchun uydagi muxlisning o'zi edi, xolos.
uchrashuvdan oldin uyda nonushta qilish odatiy ish edi, o'zimni olovga solganimni eslayman — darvozabon o'yinchilar bilan gaplashib, o'zimni tinchitib: "bir oz dam olsang bo'lar edi, birodar" dedim. lekin Ilia uchun vaqt yo'q edi — u allaqachon o'zini maydonga yotqizgan edi.
2010-yilgi chempionlik shunday dars edi: jamoani hayotini o'zgartirgan dars. hammaga birdek foyda keltirmagan voqea — biriga omonat, biriga tosh bo'lgan. lekin shundayligini bilishing kerak: har bir medal orqasidagi ter, har bir qichqiriq ichidagi qadam — bizning yangi tariximizning asosini qo'ydi. endi unutganlar bor, lekin men eslayman — ilonlar nima uchun yig'ishmaydi, chunki ularni "siz hozirgina yutdingiz" deb o'ylashadi. lekin maydonda nima bo'ladiganini hech kim bilmasdi.
esimda, o'shanda ochkolar uchun kurashgan vaqtlar... oʻsha paytlarda stadionga kelganlar endi klublik bayroq koʻtarmaydi — ular o'yinga, jamoaga va o'zlariga kelishardi. shuni aytaman: Ilia kabi o'yinchilar kelganda, ularning ortidan ularning hikoyasi keladi, chunki ular maydon tashqarisida ham oʻynab yurishadi.
yillar o'tdi, lekin Samarqanddagi bayramona kayfiyat hali ham yuragimda. menga yaxshi narsa degani — oʻz vaqtida oʻz jamoang bilan birga boʻlish, unga mehr bilan qarash va uni hamma vaqt xotirlash. chunki jamoalar kelib ketadi, lekin mening bugungi kuylashimda ham Ilia va o'shanda qilgan ishlarimiz bor.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bo'bom, men ham shu yerda edim, Termizliklarning yig'ilishida, nonushta stolida. Qo'llarimni qovurg'aga qo'yib, shunday o'yladim: "Nima uchun Ilia uchun vaqt yo'q edi?" — chunki ularning oyoqlarida yuraklar bor. Ular maydonga chiqganda, dunyoning barcha og'irligi ularning orqasiga yopishib qolgan edi.
Menni o'z jamoam bilan birga olishgan edilar — uyimdan ozgina uzoqroq stadionga boraveraman, lekin yuragim Samarqandning tuproq izlarida edi. O'yin boshlanishiga 10 daqiqa qolgan edi, chordoq derazadan tomosha qilyapman, qandaydir qichqiriqlar eshitilibdi, "Ilia! Ilia!" — va men darhol tushundim: bu boshqa edi. Bu o'z-o'zidan yuzaga kelgan sevgi edi, hech kim tomonidan buyurilmagan.
Meni tinglab qoldinglarmi? Men ham shu vaqtda oyoqlariimni urib, o'zini bezovta qilganman, lekin keyinroqroq... bas, umuman... ajablanmadim. Chunki shunday — Ilia bittadir, u bilan birga bo'lish uchun vaqtni qaytarib berish mumkinmi?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ilia yuragini qanchadir marta samimiy hayqirgondan eslayman... Termizda bo'lgan bir o'yinda, ustimga rang-barang bayroq o'rashib, shunchaki "siz qayerdasiz?" deb qoʻyishdi, men esa chiniqib qolibman. Qanotdan jadal chiqib, faol ishtirok etayotgan vaqtda eshitdim: "Topuriya! Topuriya!" — darhol tushundim, bu meni asosiy himoyachidan ajratib turuvchi narsa. Uning uchun maydon — bu uydan boshqa joy emas edi.
Hali ham oyoqlarimni urib, darvozabon bilan gaplashganimni eslayman: "Uning bosimiga qanday dosh beraman?" dedim. Lekin keyinroq oʻzimga kelib qolganman: u maydon ichida barcha ogʻirliklarni oʻz zimmasiga olardi, chunki u zoʻr jamoada oʻynardi va buni yaxshi bilardi. Bunday vaqtlar unutib boʻlmaydi — jamoa senga bergan ishonchning darajasini his qilish uchun.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Mana, xotiralarimni eshik ortidan chiqarib olishim bilan, o‘sha 2010-yilgi jamoani hozirgisi bilan solishtirib ko‘raman. O‘sha vaqtlar chiroyli musiqadek edi: Jizzaxdagi yomg‘ir ostida yugurib, tolibi savoldek koʻnglimizni maydonda qoldirishimiz, jamoamizning har bir qahramonini yuragimizga olishimiz. Hozirgi vaqtda esa… qanday desam? Qanotlardagi Ilia shunday edi — u maydonni oʻzining uyiga aylantirardi, ovoz esa oʻz-oʻzidan kelib chiqardi: *"Topuriya!"* Unutmaganlar ham bor, ammo uning orqasida qolganlar uchun bu nomgina emas, balki toʻliq tarix.
O‘sha vaqtlardagi oʻzaro aloqada qoʻrqmaslik, hayotga eʼtibor bilan qarash bor edi. Hozir esa, qoʻshiqlar qoʻshilib ketdi — jamoaviy dardlar hamda baxtlarimiz. Ilia singari oʻyinchilarni boshqa qayerdan topasiz? Ularni eslaganimda, oʻzining qayotini berib yurgan qahramonlar esga keladi. Samarqanddagi bayramona kayfiyat hozir ham qalbimda — bu jamoani yaxshi koʻrishning yangi usuli, mening hayotimdagi doimiy quvonch manbai.
Qanday yoʻl bilan boʻlsa ham, tarixda oʻrin egallagan jamoalar kelib ketaveradi. Lekin uning asosi — Ilia kabi oʻyinchilarning yuraklari. Ularning orqasida qolgan muxlislar uchun esa bu, tarixni oʻz koʻzlari bilan boshidan kechirish edi.
xG > hissiyot.
Eshitdinglarmi, aynan shu Termizliklarning Samarqandda yutgan kunini eslayman, oyoqlarimni urib-urib stadionga borganimni... qachonlaricha aytib keldim, Ilia qanoti bilan o'ynaganda maydon boshqa dunyoga o'xshardi — to'g'ri, u yerda har bir pass, har bir yugurish o'zimiznikiga o'xshardi. O'shanda jazoza olishdan qo'rqmaganlar bor edi, lekin uning orqasidan chiqib ketganlari uchun esa... qanaqa quvonch edi! Men ham shunday vaqtda o'ylardim: "Nega Ilia uchun vaqt yo'q?" — lekin keyin tushunardim, u uchun maydonning o'zi vaqt edi. U qayotini berib o'ynardi, qolganlari esa ovozlarni eshitardi: *"Topuriya!"* va bu boshqa narsa edi, hech narsa bilan solishtirib bo'lmas... shunchaki orqasida qolganlar uchun tarix boshlanardi.
Bolaligimdan tribunada.
O`sha Samarqand kuni stadionga kelgandim, oyoqlarimni yurgan joyimdan boshqa hech narsa eshitilmadi — hatto Oybekning "Topuriya!" deganini ham. Darvozabon bilan gaplashib: "Odamlar, bu qanchadir maydonda qornim shu darajada og`riyapti?" dedim. U menga: "Siz hali Ilia qanotlarini ko'rmagansiz, muxlis" deb javob qaytardi. Keyinroq tushundim — uning qanotlarida vaqt yo'q, u o'zini maydon bilan eritib yuborgan edi. Qani, endi gap shundaki, Ilia qanoti bilan o'ynaganda, maydon nafaqat o'yinga aylanib qolar edi, balki vaqt ham yorilib qolardi. Xullas, shunday bo'ldi — mening kunimda tarix yozilganini aytish mumkin, lekin aslida men faqat oyoqlarimni urib, "Yana buqachamanmi?" degan edim. 🤣
Choynagimni ushlab tur.