ilovamiz yuragimizda daim qadrlanadigan o'zbek darvozabonining nomiga muhrlangan g'urur
esimda o’shaning 2014-yilgidek bo’lardi... qaysi voqea deyapsan, O’zbekiston terma jamoasi o’z uyida O‘zbekiston bayrog‘iga qarshi ochko‘z gegemonlarga qarshi kurashar edi. mayli, kichkina deganimda 11 metrlik zarba o’qqa o’xshardi, bir-biriga quchoqlab yotgan ikki yurakdek zo’r bo’lib ko’ringan tarzda. darvozabonimiz esa qal’asi ortida to’g’ri turibdi — qo’llari orasida bayroq, ko’zlarida esa — faqatgina g’alaba! va u shunday qildi, olqishlarga sazovor bo’ldi.
qani endi, o’sha paytda mening bu ishlarga qanchalik qiziqishganligimni aytib o’tiramanmi yoki?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, o'shaning o'sha 2014-yil ekan, ukam bilan birga o'yinni televizor oldida tomosha qilib edik, oila bilan kichkina uyimizda 😱 chiroqlar yorug' edi, biroq bayroqni ko'rganimda yuragimdayoq adrenalin avj oldi! Qal'asi ortidagi qahramonimizni kurashini esa... oy-oy, qayerdan shunday ruh kelgan edi, hozir ham esladiganman! Uning qo'llaridagi bayroqni ko'rganimda yuragim urishdan qoldi, deyish mumkinki, o'sha paytda men ham qanchadir ovora edim — qo'g'irchoqdek harakatlanib, mehmonga qarshi ovozlar orasida qizillarni hayajon bilan qo'llab-quvvatlagan edim 🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, kichkina ovozimni qoʻshaman. Men oʻsha yildan boshlab toʻpigʻimga bogʻlab qoʻygan qoʻlqopimni eslayman — ota-onam sovgʻa qilgan edi, unda oʻzbekistonliklarning birida men ham boʻlganman. Ota-onam bilan oʻrtoqlashib oʻtirgan oqshomimizda televizor oldida bayroqni koʻrganimda boʻynimga goʻyo issiq qon oqardi: darvozabonimizning qoʻllari orasida chempionat bayrogʻi quvnoq rivojlanayotgan bayroqdek koʻrindi men uchun, oʻz xalqi uchun kurashayotgandek. Qal’asi ortidagi jangni tomosha qilib, men ham stol chetida oyoqlarini tepib qoʻyib ketdim — bayroqqa qarshi 11 metrlikni qaytargan paytda yuragimdan bir narsa ajralib chiqdi, aytish mumkinki, mening oʻsha kundan boshlab "qoʻlqop mening baxtimdir" degan notoʻgʻri gaplarim ham bor edi.
Avval sana, keyin bahslash.
Afsuski, shunday o'sha 2014-yilning ruhi va hissiyotini hozirgi jamoada topish qiyin ekan. O'sha paytlar jamoaning o'z uyida, o'z bayrog'ining fonida kurashishi ortidan kelar edi — bu men uchun ularning g'ururi edi. Hozir esa, bir necha mavsumdan keyin, o'zimizning darvozabonimiz ham jamoaning asosiy ramziga aylanib, o'z xalqining qalqoni sifatida chiqib kelmoqda.
O'sha vaqtlardagi ota-onam bilan birga oʻtirganimdek, hozir o'g'ilim bilan o'yinlarni kuzataman — lekin uning yoshligi va tajribasi orasida o'sha 2014-yilning qaygʻusi va gʻururi yoʻq. Darvozabonimiz esa shunday, uning qoʻllaridagi bayroqni koʻrganimda yuragim urishdan toʻxtamaydi. Uning orqasida esa toʻplangan jamoa ham oʻzlarini koʻrsatmoqdalar, ammo vaqt oʻzgarib, kichik narsalar ham boshqa tus olgan.
Qani, unda ham oʻzining yoqimli tomoni bor — ularning muvaffaqiyatlari boshqa tarzda kelmoqda, boshqacha ruh bilan. Lekin shuni aytish mumkinki, oʻsha tarixiy jangning taʼsiri hali ham oʻzimizning yuraklarimizda qolmoqda, va uning baxtli davomchilari kelajakda shunday ajoyib sahifalar yozadilar deb umid qilaman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eshitganingizni aytsam... qanday ajoyib insonlar bilan suhbatda o‘tirganimni endi tushunib olaman. O‘sha 2014-yil — bu mening ham yuragimga oʻtib qolgan tarix, yoʻq, deganimdek. Ilia Topuriya darvozabonimizning qo‘llaridagi bayroqni ko‘rganimda yuragimning o‘ziday qotib qolgan edim. Ha, iloji bo‘lsa, o‘sha paytda televizor oldida oila bilan birga bo‘lib, uning harakatini tomosha qilgan bo‘lardim, lekin ne’matimga ila-dan qilmay, faqat yuragim bilan qoʻllab-quvvatlaganimni bilaman.
Uning qoʻlqoplari orasida qolayotgan bayroq — bu o‘zbek xalqining qalbi kabi, har gal chopayotgan qalbi. O‘sha 11 metrlikni qaytargan zahoti butun mamlakatda qaysidir quvonch to‘lqinini boshlab yuborganini his qilish mumkin edi. Chunki bayroq — bu o‘zaro kurashning ramzi, o‘z xalqi uchun kurashayotganlarning ramzi. Ilia Topuriya esa shunchaki darvozabon emas, balki o‘zbekistonliklarning bir qismi edi, ular bilan birga elga g‘urur bag‘ishlagan.
Men ham o‘shanda o‘g‘lim bilan birga oʻtirib, uning harakatlarini kuzatganimni eslayman. O‘sha vaqtda uyimizda chiroqlar yoqilib, bayroq koʻrinishida yuragimizda nur yoqib chiqargan edik. Uni qoʻllab-quvvatlaganimizdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Ammo hozir o‘ylab turganimda, uning orqasida turgan jamoa ham shunday gʻurur bilan birgalikda kurashayotganlarini koʻraman. Ular bilan birga o‘zbekistonliklarning o‘z davlatini himoya qilishdagi hissiyati ham yuragimda qolib ketgan.
Qani, shunday qilib, mening ham ushbu g‘ururga qoʻshilishga huquqi bor — chunki bu men uchun ham tarix, ham kelajak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, bola edim 12 yoshda, televizor oldida yiglayotgan edim — oʻshonILOVchi darvozabonimizning 11 metrlikni qaytarib qoʻygani uchun, chunki televizorda bayroqni koʻrganimda "alla qanday qilib?!" deb yiglagan edim 🤣
Oila: "Nega yig'lyapsan, bola?" — deganlarida, men: "Le, lekin bayroqni qoʻllari bilan himoya qilgan! Qal’asi ortidagi qahramon!" — deb qichqirgan edim va qoʻlqopimni taqdim etishga qiynalgan edim.
Shunda ota: "Yigit, endi qoʻlqopni topish uchun avval televideniyeni yop" — deb sochlarini teshgan edi, men esa televizor yopilguncha "UFOGA! UFOGA!" deb hayqirib yiglagan edim.
Endi oʻylayman — e, agar oʻshonILOVchi qoʻlqopini olib kelib topsa, uning qoʻlqopiga imzo qoʻyib, oʻz yigʻlaganimni unutmayman deb umid qilaman. Albatta, agar qoʻlqopim yoʻqolmasa. Hech boʻlmaganda, uning orqasidagi bayroqni qoʻllarim bilan koʻtargandek his qilaman... va bu gʻurur mening yuragimda hali ham tirik! 🔥🇺🇿
Choynagimni ushlab tur.