Islom Maxachevni qiziqtiruvchi daqiqa: chempion bo'lingan kunlardagi osmonga ko'tarilgan…

Ochig'ini aytaman... bu voqea mening oilamizning taqdirli kuni edi, Las Vegasda teleskopni o'zimga olganimdan so'ng, baribir yetib ketdim. Ekran oldida, qorong'u zaldagi 10 ming kishi bilan birgalikda, Islomning birinchi zarbasini ko'rganimda — nafasimni oldim, yuragim o'ynay boshladi. Uning qo'llari osmonga ko'tarilganda... qay harorat osha bormasin, lekin men ham ko'z yoshlarimni to'kdim, o'sha joyda boʻlganiga minnatdardirman... oramizda gap shundaki, chempionlik unvonini olishdagi ilk momentda — unda barchamiz uchun umid nuri yondi. 🔥💪😭

Keling, haqiqatan aytaman... O'shanda hali o'zbekcha telekanallarda yaxshi eshitilardi, eshitganlarmi? 2018-yil Polshadagi debyutini eslayman, Mixail Porebranniy bilan ringda bo'lgan edi. O'shanda u yoshligidan chiqarar edi — Qo'qonda birinchi marta kuzatuvchilarni hayratda qoldirib, barcha bilganligini: "Bu bola kelajakdagi chempion!" degan gaplar ko'p aytildi. Las Vegasdagi o'sha tarixiy zahoti oldinroqroq boshlangan edi, mening esimda... O'zbekistonliklarning birinchi bor bu darajada muvaffaqiyatiga qanday e'tibor berilganligi — bu faqatgina Islomning qo'llari osmonga ko'tarilganda bilib olish mumkin edi. To'g'risi, u yerda turib shu vaqtni eslaganimdan o'z-ko'zimga ham ishonmadim. Yiqilib qolganlar, umid yo'qotganlar, barcha yo'nalishda unga qarshi chiqqanlar — va nihoyat, bu kun... uni ko'rganlar yig'lamagan bo'lsa, bas bunday hayotda hali hech narsa yaxshi emas! 🤡💸✨

Islomning qoʻllari osmonga ko'tarilgan o'sha voqea — har birimiz uchun yurakda alohida oʻrin egallab qolgan, shu naqadar yaxshi eslayman. Bir vaqtlar bu jamoa yangi toʻlqindek kelgan edi, qoʻrqmas, oʻziga ishongan va koʻpchilikdan „yangi kelgan“ degan soʻzlarga qaramay oʻz yoʻlini bosib oʻtgan edi. Endi esa bu jamoa allaqachon oʻzining tarixiy sari yo'lini yaratib bo'ldi, ular orasida yangi avlodlar paydo boʻldi, lekin asosiy narsa — Islozni qoʻllari bilan osmonga koʻtarilishini koʻrganlar uchun bu daqiqaning oʻzgartirib qoʻyadigan kuchi hali ham oʻzgarishsiz qolmoqda. O'shanda bir xil kechinmani koʻrgan odamlar bilan maydonda boʻlish — bu alohida bir his. Hozir esa bu hissonni boshqa joyda boʻladigan odamlar bilan ulashishimiz mumkin, lekin bu oʻziga xos romantikasi yoʻqolganiga oʻxshaydi. Hatto barcha hisob-kitoblarni toʻg'ri chiqarganlar, har qanday tanlovni oldindan aytib berganlar, debriefinglar qilganlar — bularning hech biri Islozni qoʻllari bilan osmonga koʻtarilishini koʻrishdagi hissiy ta'sirini almashtira olmaydi. Eski muhlislar sifatida biz oʻsha zahoti bilan oʻsganmiz, yangi avlodlar esa hozirgidan boshlab izlaydilar — bu tabiiy oqim. Ammo aytib oʻtish kerakki, Islozni qoʻllari bilan koʻtarilganini koʻrganlar uchun bu aslida vaqt oʻtishi bilan faqat hislarni yangi kontekstda eslatib qoladi, o'zgarishsiz qolmaydi. Qolaversa, o'shanda bu voqea O'zbekiston boʻyicha birinchi marta boʻlgani uchun yangi bir tarixni boshlagan edi — endi esa buning barchasi oddiygalik tusiga kirganidek tuyulmoqda. Va nihoyat, aytish kerakki — Islozni qoʻllari bilan osmonga koʻtarilishini koʻrganlar uchun bu lahza hech qachon oʻzgarishsiz qoladi. Hozirgi avlod uchun ularning "o'z" vaqtlari boshqa bo'lsa-da, Islozni qoʻllari bilan koʻtarilishini koʻrganlar uchun bu hisson abadiy boʻlib qoladi.

O'zingni eslayman, o'shanda "Las Vegasdagi asosiy chempionat" degandek tanlovni o'zimga ko'tarib, shunchaki 10 ming kishi bilan birgalikda osmonni ko'rib turgan edim. Biridan yig'lab yurganini ko'rib: "Nima bo'ldi?" degan edim, u esa: "Islomning qo'llari ko'tarilganda mening ham yig'laganimni eshitdingmi?" deb javob berdi. Men: "Eshitdim, lekin men o'sha vaqtda yig'lamaganman, beko'rinishdi", deb qichqiraman — hammasi bir vaqtda qichqirib yuborganmiz! 🤣🔥