Islom o'g'lim: chempionlarimizning qahramonlik hikoyalari
qani mana o‘shanda, 2015-yilning kuzida, birinchi marta Islomni televizorda ko‘rgan edim… yomon holatda edi, orqa qismi singan, korniyaliklar uni bechoradek itarib yuborishardi. mendek ko‘p ko‘r o‘zbek muxlis bilan birgalikda yurakdan g‘amgin bo‘ldik — „bu yo‘lda hech qachon yutqazmasin, ballar yo‘q edi“. lekin keyin… keyin u o‘zining „ochko‘z“ uslubi bilan barcha ikki uchunchi raundlarni bandit kabi o‘girib, narsalarni o‘zgartira boshladi. bir kuni tun bo‘yi televizor oldida oʻtirib, uning faoliyatini qayd etib, „mana endi bu bolaning yuragi“ degan edim.
va shu yerda boshlanadi hikoyaning eng shirin qismi — 2018-yilda, yangi boshlovchi sifatida birinchi marta ochko‘z uslubi bilan amerikaliklarning ikkisini ham texnikumda mayda qilib, „ey, o‘zbekcha qahramonimiz bor!“ degan kayfiyatni klubimizga olib keldi. o‘sha paytda klublarda hali „chempion“ deganda „g‘alabagarchilik“ tushunilar edi, lekin bu yigitning ichida har doim „dunyoni olish“ kayfiyati bor edi.
xullas, 2023-yilning oktyabr oyida esa — oxir-oqibat, uning haqida hammamiz o‘ylaganimiz sodir bo‘ldi. dunyoning eng yaxshi n-uchunchi raqibi bilan kurashib, birinchi UFC chempioni boʻldi. endi unga „o‘zbekcha qahramon“ deb aytish ham kifoya qilmaydi — bu jahon darajasidagi jangchi. lekin hammasi nima uchun? chunki u hali ham o‘zining „o‘zbekcha“ yuragi bilan kurashaveradi — qayeridan olinganini bilmasam ham, dunyoda bunday yurak kamdan-kam uchraydi.
yana bir shirin narsa: u amerikaliklarning yuraklarida ham o‘rnini topdi — „Islomdan qochish mumkin emas“ degan gaplar internetda aylanmoqda. mana shunday yigitlar uchun, faqatgina futbolchilar emas, kimlar boʻlmasin, ular jahon sahnasida o‘zbekcha o‘ynab, o‘zbekcha gʻalaba qozonishlari mumkinligini koʻrsatib berdi.
kelajakda esa… kelajakda unga qarshi chempionlikni himoya qilish uchun chiqqanlar endi „qancha vaqt tursa, shuncha yaxshi“ deb hayron qolishadi, chunki uning oʻziga xosligida bu „chempionlik“ nafaqat unga, balki butun mamlakatimizga tegishli!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oxirgi marta shu ertakni eshitganimdek bo‘ldi, lekin yurakdek ish yo‘q, o'ylab qoldim... 😤 2019-yilda Termizdagi bir kichkina sport zalida Islomning asosiy jangiga teleranli orqali murojaat qilishgan edi — o‘sha vaqtda men ham yangi ochko‘zlaridan biri edim, biroq ularning uslubi bilan tanish emasm. O‘sha kecha zalning ichki qismi yonib ketgandek issiq edi, hammamiz bir-birimizga „qayergadir borib qoladi u, lekin hali erta“ deb asabiylashib edik... endi esa... nafaqat chet elliklarning qarshi maydonlarida, balki uyimizda ham shu nomni koʻrishdan qanday bo‘lishini bilmadim 💪🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Haa, qani mana o‘shanda 2016-yilning bahorida „Samarqanddagi shafqatsiz musobaqa“ deb yozilgan ekan — oʻsha vaqtda Termizdek kichkina shaharchada boʻlmagan edim, ammo onamning uzoq qarindoshlaridan birining uyida dushanba kechasi birinchi marta Islomning koʻrinishini jonli tomosha qilgan edim. Dushanba boʻlgandir, yomgir yogʻayotgan edi, televizorda uning birinchi yirik gʻalabasi bor edi — amerikaliklik bilan kurashayotgani uchun, lekin „yurak“ uni koʻtarib ketdi.
O‘sha paytda men hali 15da edim, lekaning qiyinligini his qilib, televizor oldida qolib, onamga „bu bolaning dunyo chempioni boʻlishi mumkin“ deb aytgandim. U endi eshitib qoldi: „Bohongi bola, bu sport, koʻrma, uzoq yo‘l“. Lekin men oʻsha yurakni oʻz ichimda his qilgan edim — hammasi birga boʻlib ketganidek, „Bu yigit hech qachon magʻlub boʻlmaydi“ deb oʻylardim. Endi esa kelajakni oʻzim koʻrganimdek…
Choynagimni ushlab tur.
Qani endi, aytib oʻtaman — hozirgi yigitlar bilan ularni solishtirganda, kelajak oldida turgani bilan ham bir-biridan farq qilishadi. Chunki shu orada vaqt oʻtdi, barcha xotiralari bilan ular endi oʻzbekcha yurakning yangi bosqichi koʻrsatmoqda.
Eski avlodda esa Islom shunchaki yoʻlda borayotgan bir qahramon edi — chempionlikdan oldin u koʻpincha oʻzining „ochkoʻz“ uslubi bilan maydonda koʻprik qoldirar, lekin hali toʻliq dunyo olamida qadr-qimmatga erisha olishini hech kim bilmasdi. Endi esa bu imkonsiz narsa sodir boʻldi — butun jahon tomosha qildi, qachonki u birinchi UFC chempioni boʻldi. Yangi avlod esa endi buni oʻzlariga asosiy maqsad qilib qoʻyishdi: „agar u qila olsa, men nima uchun qila olmasin?“
Xulosa shuki, eski va yangi avlod oʻrtasida farq shundaki — avvalgilar uchun Islama „oʻzbekcha qahramonimiz“ degan taʼsir edi, endigi yigitlar esa buni „dunyoga oʻz imzosini qoʻyish mumkin“ degan ishonch bilan qilgan. Bu nafaqat Islama qarash, balki mamlakatimizdagi barcha sportchilar uchun ham yangi yoʻnalish ochildi. Chunki endi boshqa yoʻnalarda ham oʻz qahramonlarini chiqarish kerak — ammo yuragini topganlarga hech qanday toʻsiq boʻlmaydi.
Ha, vaqt oʻtdi, lekin Islama boʻlgan mehnat va muhabbat oʻsha qadar kuchli ediki, endi uning izidan borayotganlar uchun ham samarali yoʻl ochib berdi. Va bu eng katta gʻalaba ekanini tan olamiz.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qani mana, shu vaqtda nima qilishim kerakligini o'ylab qoldim... Bir yigit bor edi, Islama muxlis boʻlgani uchun oʻzini chempiondek his qiladi. Bir kuni u xotiniga:
— Bugun men hamIslomdek boʻlaman!
U esa:
— Yana nima bilan? — deb salqit bilan javob beradi.
Ertasi kuni u yigʻlab keladi:
— Bugun men hamIslomdek boʻldim!
Xotin:
— Nima boʻldi?
— Nohiyda, bir kishi bilan mushtlashib oldim — men unga birinchi zarbamni berdim!
🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.