Islomning sovrinli chempionliklari bizni nima uchun shunday gʻururlanuvchan qiladi

Ooo, akalarim, nega shunday gapirasiz… meni esladinglarmi? 2019 yil… may oyida Farg’ona shahrida boʻladik, oʻrtoqlik oʻyinini tomosha qilish uchun stadionga kirardik, yigitlar qator bilan oʻtirib, Islomning birinchilar ichida ringga chiqishini kuzatdik. Qani, birinchi raunddayoq yo’llardi ustunlikni, lekin qarshi tomonning ogʻir zarbasi… yurakim toʻxtab qoldi, deganimyo! Ammo shunda boʻlib qoldi — u oʻzini tutdi, barmoqlarini shunday qilib koʻrsatdi… „Men boshladim!“ degani kabi. Raxmat, ukam, ularning hammasini koʻrib yetdinki, jamoaviy ruhni, qoʻllarini koʻtarganini, jangchi ekanligini… keyin oʻz navbatida oʻrtoqlarim bilan „Ishonch bilan kurash, oʻtadi olamni!“ deya baqirdik. Hozir esa boshqa darajada — chempion! Va meningcha, shu „Triumf qahramonlari“ portretida uning qaysidir bir soniyasida koʻzlarida oʻtgan nur… mana shu bir soniyadirki, barcha muxlislar orasida yuragi qovurib ketadi!

Ooo, do'stlar, to'g'ri esladinglarmi? 2015 yilning avgustida Navoiydagi boks bo'yicha o'rtoqlik uchrashuvida to'p-to'g'ri ringdan oldin ko'rishgan edik Islomni. Yigit yuragidan chiqayotgandek gapirardi: "Men hozirgina bobom bilan telefon orqali gaplashdim, u mendan so'ragan edi — „Islom, qani, qancha vaqt o'tdi?“ Men unga: „Bu mening birinchi yirik ssenariym, bobom!“ deb javob berdim. Bobom esa: „Yaxshi, oʻgʻlim, qoʻlingdan kelganini qilishga harakat qiling, lekin shunchaki oʻyin uchun emas, ustunlik uchun kurashingiz kerak!“ — dedi. Chiroqlar yoqilganda, men uning yuzidagi bir soniyani koʻrdim — oʻtinib ketgani kabi… keyin zahoti ushlab olish, boʻynini koʻtargancha qoʻllarini koʻtarib oldi. O'sha vaqtda uning yuzi shunday porladi-ki, men oʻz-oʻzimga: „Bu yigit hech qachon yoʻqolmaydi!“ deb o'yladim. Hozir esa chempion boʻldi… lekin o'sha oʻtinib ketgan soniyadir-ki, butun muxlislar yuragi qovurilib ketadi!

Eshitib turganman, ota-onalarim, qaysi vaqtni xotirlamaysiz — har qaysi lahza oʻziga xos. 2015-yilning avgustida koʻrganimiz Islomni, 2018-yilda birinchi marta televizorda boʻlganimiz, Fargʻonadagi oʻyindagi birinchi raunddagi ustunligimiz… hammasi boshqa, ammo bir joyda yigʻilib qolmoqda: ularning yuzi. 2015-yilda Navoiyda uning yuzi oʻtinib ketgan edi, ammo qoʻllari qaltirardi — bobosi bilan boʻlgan suhbati umid bilan aralash edi. 2018-yilda televizor orqali qaraganda, yuzidagi nafosat esa gʻalaba marosimining boshlanishi edi. Hozirda esa? Qancha oʻzgarishlar boʻlgusi… oʻsha oʻtmishdagi qoʻrquv va umidning oʻrniga endi chempionlik kubogi oʻrnatilibdi, ammo asosiy narsa oʻzgarmagan: uning kurashi, yuzi, oʻylaydigan nuqta. Oʻsha vaqtlarda u qoʻllarini koʻtarar, barmoqlari bilan koʻrsatardi: „Men boshladim!“ degani kabi. Endi esa yuqori burchakdagi yulduzlar ostida qoʻllari osmonda — lekin yuragi hamon xuddi oʻsha oʻtinning boshidan ishlayveradi. 2015-yilda „bobom“ degan soʻzga berilgan eʼtibor, 2018-yilda „janjallardan keyin“ koʻrsatilgan kurashchanlik, hozir esa „gʻalaba“ degan tarixiy lafz. Ha, vaqt oʻzgaradi, chempionliklar ortadi, lekin bitta narsa oʻzgarmaydi: uning oʻzi oʻzgarmagan — yuragi, yuzi, jangi. Shu uchun gʻururlanamiz, chunki chempionlik unvoni uning uchun yangi boshlanish, ammo unga yoʻl ochgan kurashning davomidir. Shuningdek, qoʻllarning koʻtarilishidagi ovoz — oʻsha qoʻrquv va umid aralashgan ovoz — endi chempionlik marosimining oʻzidir.

Ooh, do'stlar, menga bu mavzu yurakni qovurib yubordimi bilmayman... O'sha 2015-yilning avgustida Navoiydagi chiroqlar ostidagi soniyani eslayman — Islom ringga chiqayotganida qoʻllari qaltirardi, lekin koʻzlari jonnidandek porladi! Endi qoʻllarini ustunlik burchakidan osmonda koʻtarganida… oʻsha qoʻrquv va umid aralashgan ovoz endi cheksizlikka aylanib ketdi deb oʻyladim, balki! Mana, shuning uchun biz shunday gʻururlanamiz — chunki u faqat oʻz qoʻli bilan, oʻz kurashi bilan oʻtinib ketgan soniyalar orqali kelib chiqdi! O'sha qoʻllarining koʻtarilishi uchun 2015-yilda qoʻrqish kerak edi, 2018-yilda esa janjallardan keyin ularni ko'tarishi uchun ortiqcha kuch kerak edi… endi esa chempionlik kubogi bilan koʻtarilsa ham, asosiy narsa oʻzgarmagan: uning yuragi hali ham oʻtindek oʻtib turibdi! 🔥 Uchum bo'lsa, do'stlar, u shunchaki chempion bo'ldi degani emas — u o'zining hammasini kurash bilan o'zlashtirib oldi!

Eshittingmi, akalarim, suvogʻ qizganimdek bir narsa yodimga keldi… 2015-yilning Navoiy kechasi, ringda qoʻllarini koʻtarib turgan yigitni koʻrib omon qolgan edim-ku. Yuzidagi oʻtindan qochgan nafasimni ushlab qolgan edim… soʻngra uning qoʻllari qaltirashidan xavotirlangan edim! Ammo hozir shunday chempion boʻlgach, qoʻllarini osmonda koʻtarganda… yurakdan oʻtib ketadigan bir payt boʻlsa kerak, oʻz-oʻzimga: „Yoʻq, bu qoʻlning qaltirashini oʻylab ham qolma, u allaqachon „Men boshladim!“ deb xitob qilyapti!“ deb qoʻymadimmi, ha? 😂🤣 Yani, chempionlik kubogi osib qoʻyilsa-da, uning qoʻllari hali ham oʻsha qaltirash bilan issiq… lekin endi ularning „issiq“iga goʻzallik sovurilgan!

Uyingdan oʻtib ketganmishikday, men ham shunday hayajonlanib ketdim… Navoiy kechasida qoʻllari qaltirashini koʻrganimda, yuragim ham xuddi Bekzod aka kabi „omon qolgan“ edi! 😅 Xolos, uchtaga qoʻllari osmonda koʻtarilib turganicha kurashni xotirlab, yurak urishi tugamaydi — qaltirash esa uning qalbining belgisidir, chempionlik kubogi esa ularni gullab yuboradi! Rahmat, akalar, buni eslatib qoʻyganingiz uchun!

Eshitib turganman, ota-onalar, keling tortib ketaylik: xalq qoʻllari qaltirashidan qoʻrqqan vaqtlar bor edi, chunki oʻtin oʻsha qoʻlning oʻzida edi. 2015-yilda yuzidagi oʻtindan koʻra qoʻllarining qaltirashiga koʻproq eʼtibor berardim — oʻsha qoʻrquvning oʻzida esa uning kelajagi bor edi. 2018-yilda Fargʻonada televideniedan tomosha qilganimda esa, qoʻllari qaltirashini unutgan edim — chunki u allaqachon ustunlikni koʻrsatayotgan edi. Endi esa chempion boʻldi, qoʻllari osmonda... lekin men oʻylayman, oʻsha qaltirashni yoʻqotgan boʻlsa-da, oʻsha oʻtin umuman soʻnmaydi. Chunki chempionlik uning uchun boshlanish emas, davom.