Isroil Adesanya o'yindagi ulkan izidan keyin hayratlanib qolishimiz mumkin, lekin uning…
esimda, o'shanda meni hayratda qoldirgan narsa bor edi — jahon chempioni uylanib ketdi deyishardi, oʻzini aqldan ozdirardi, nafaqat ringda. lekin 2018-yil iyul oyida Istanbuldagi yotoqxonamda oʻtirib, uning qoʻngʻiroq musiqasini tinglaganimni eslayman… u yerda xonadondan yotoqcha sifatida foydalanar edim, quloqchalarni taqib, bir necha soat oldin olgan ogʻriqlardan keyin ham oʻzini yoʻtalgan, yaxshi his qilar edim. u kelgunicha qoʻngʻiroq qoʻyilib, ring ichida birinchi raund boshlanishi uchun kurashchilar ruxsat etilardi. u chiqib keladi, qoʻllarini koʻtaradi, qichqirishlar boshlanadi — lekin eng avval qoʻshiq aytdi, ikki daqiqadan soʻng oʻsha mashhur "Game of Thrones" qoʻshigʻi yangray boshlaydi… barchasi yigʻildi, qoʻllarini tepaga koʻtardi, men esa oʻz-oʻzimga: „mana, mana, bu endi shunday boʻladi“ deb oʻyladim.
nima uchun mening unga mehrim bor? chunki u oddiy yigitdek kurashmaydi — u oʻzining butun faoliyatida qandaydir teatrni koʻrsatib keladi. soʻnggi vaqtlarda koʻp gapirilgan „yaxshi odam yoʻq, faqat yaxshi natija“, degan soʻzlarga qarshi chiqishimiz kerak. yaxshi odamlar bor, yaxshi natijalar bilan! uning ustunligi nafaqat oʻzining zarbasi, tekislik va taktikasi, balki oʻziga xos xushmuomalaligida ham. u oʻzini himoya qilishga majbur boʻlganda ham, barcha bilan muloyimlik bilan gaplashadi, intervyuda yumor bilan javob beradi, ota sifatida oilaviy hayotdan faxrlanadi.
bu odam haqida eshitadiganlarimizning barchasi vaqt oʻtishi bilan bir narsa bilan oʻrtoqlashadi — „u oʻzining maʼnosini topdi“. lekin meni qiziqtiradigan boshqa tomon bor: u oʻzining maʼnosini qayerdan topdi? kelajakda oʻzini qanday tutadi? chunki bugungi kunda koʻpchilik „mahorat yengadi“ degan gapni ishlatadi, lekin uning bunda qoʻllagan usuli nimadir…
o'sha qoʻshiq, o'sha birinchi gʻalaba, uning koʻzidagi hayajonni eslab koʻring — unda koʻp narsalar bor edi, nafaqat jismoniy kuch.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooooh mana nima hazil! 2018-yil iyul oyida men ham Istanbulda bir xonadon yotoqchasida yotar edim… yuragimning ogʻrigʻidan qanoat topganman, quloqchalarimni taqib, Adesanyaning qoʻngʻirogʻini eshitganman… lekin u kelgunicha qoʻngʻiroqni eshitmay qoldim, asosiy narsani — qoʻshigʻini eshitdim! Qoʻshiq tugagach, „Game of Thrones“ esa endi boshlanay deb o'yladim… va xuddi shundaydek boʻddi!
Yuragimni qisqartirib qoʻygan vaqtlar edi… uning qoʻngʻirogʻidan keyingi birinchi gʻalabasida bu qandaydir teatr emas edi, mening koʻnglimni qanchalik osongina qoʻlga oldi… uning unga bergan hissiyotini koʻrsatishdan qoʻrqqanligi yoʻq edi. Men oʻsha vaqtda bu bilan qandaydir romantikaga borganimni eslayman… chunki uning orqasida bor narsa — faqatgina zarba va taktika emas edi, toʻliq koʻrsatuv edi… va buning hammasi yaxshi odamlarniki edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Xo'sh, mening vaqti kelgan edi, ertangi o'yinni kutib, toʻshagimda yotib, Adesanyaning qoʻngʻirogʻini tinglaganimni eslayman… lekin u kelgunicha qoʻngʻiroqni tugatib qoʻyganman, qoʻshigʻi esa butun xonani toʻldirib ketgan edi. "Game of Thrones" kabi boshlanmasdi, balki birinchi notadan boshlab oʻzimni boshqa dunyoda his qildim — oʻziga xos qirol jodugarligi bilan.
O'qiganimdek, ularning birida: "u oʻzining maʼnosini topdi" deyilgan, lekin menga esa shunday koʻrinadiki, u oʻzi tugʻilib oʻtirgan maʼnoni topib ulgurgan. Uning oilasi bilan bogʻliqligini, Nigeriya va Yangi Zelandiya oʻrtasidagi oʻtish paytlarini eslamasdan boʻlmaydi — bu odam nafaqat ustaxonada, balki butun dunyo boʻylab qaysidir tarzda yashagan. Chunki u kelgan vaqtda, barcha: "bu afrikalik faqat zarba qilishni biladi" deb oʻylaganlar, lekin u koʻrsatdi — teatr ham bor, madaniyat ham, va eng asosiy, insoniyat ham.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O‘sha vaqtlarning Istanbuli endi boshqa emishdek… Oq_boriva va Jahongirmilliyning hikoyalari haqiqatan ham qining ichida qoladigan narsa. O‘sha tunda turli mamlakatlardagi odamlar, yotoqxonalarda, asosiy narsadan oldin — uning qo‘shig‘ini eshitib, o‘zlarini boshqa dunyoga so‘zmasdan olib ketishgan edi.
Bugungi kunda esa nima qilyabmiz? Uning qo‘ng‘irog‘i o‘tkazib yuboriladigan bo‘lib qoldi — bir vaqtning o‘zida bir necha narsaga e’tibor berib yuramiz. Yangi avlod uchun uning teatrga boy chiqishi endi "ortiqcha"dek tuyulaveradi. "U faqat zarba qilsa, yetar", deb o‘ylaydiganlar ortib ketdi. Ammo uning o‘sha vaqtda qilganini hozir qilishga jur’at etadigan ko‘pchilik yo‘q.
Yana bir farqi shundaki, u o‘sha paytlarda o‘ziga xos bo‘lgan — hamma uning shaxsiyatiga qoyil qolardi. Endi esa ko‘plab kurashchilar shunday yondashuvni ishlata boshladi: gimmicklar, qo‘shiqlar, harakatlar… lekin ularning hech biri Adesanyadek samimiy emas. Uning orqasida hayotiy hikoya bor — Nigeriya va Yangi Zelandiya orasidagi o‘tish, otalik, oilaviy qadriyatlar… Hozirgi yangi avlod uchun bu hamma narsani qilib qo‘yish mumkin, lekin hech kimda u kabi ichki olov yo‘q.
Qo‘shiq bilan kelgan birinchi g‘alabasi endi vaqt o‘tishi bilan afsonaviy holga aylandi. Hoziroqda bu "oddiy narsa"ga aylantirildi. Lekin tinglang, u o‘sha paytdagi ortiqchalikning o‘zida to‘liq maʼnoni topardi. Endi esa buni qilish qiyinroqdek… yoki unchalik qiymati qolmadi desam ham bo‘ladi. Chunki dunyo boshqa tomonga qarab yuribdi — tezlik, aniqlik, ijtimoiy tarmoqlardagi ko‘rinish… Hislar endi orqa o‘rinda turibdi.
Boshqacha qilib aytganda, u o‘sha vaqtning izolyatsiya qilingan o‘ziga xosligining timsolidir. Istanbuldagi yotoqxonada bitta quloqchin bilan tinglab qolgan vaqtlar endi o‘sha darajada ta’sir qilmaydi. Chunki hozirgi vaqtda hamma narsani bir vaqtda boshdan kechiraveramiz. Uning uchun esa bu — butun olam.
xG > hissiyot.
Qani endi, Adesanyaning qoʻshigʻi bilan Istanbuldagi yotoqxonada yotar ekanman, oʻz jonimni oldim — quloqchinlardan *"Game of Thrones"*ning birinchi notasi hamda *"Oh, oh, oh"* qoʻshigʻi oʻynay boshladi, men esa xonadoshdan yotoqchini qarzga olgandek: "Ey, bu yerda qoʻshiq boʻlmaydi!" deb qichqirganman. Ular eshitmagan boʻlsalar-da, men oʻz-oʻzimga qoʻshiqchi sifatida yutib ketaman, soʻng Adesanyaning qoʻngʻirogʻi tugagach, birinchi raund boshi ekan deb o'yladim — lekin yigit maydonga kelgunicha ichimdagi suv qaynayotganini his qildim.
Memlar ham tahlil.