Jon Jons yurgan yoʻllarimizda kelajakka bir qadam
o'shanda qosh shahridagi bir qishloq hovuzi oldida oʻtirgan edim, 2008-yil edi. iyunning axir edi, issiq kun. o'zbek telekanalida Jon Jons va nandor gojeji o'rtasidagi uchrashuvni translyatsiya qilishardi. ular allaqachon birinchi raundda hal qilishdi—jonning chap dribl bilan gojega o'xshamaganini eslayman, keyin esa og'ir zarba va tupurib ketdi. stollar yonidagi telefonlar zo'rayib ketdi—18 soniya qolgan edi, o'yin tugaydi. stadiondan kelgan video: "men aytganman, endi o'zbeklar hech narsani bilmaydi" degan javobdan so'ng, oʻshanda mendagi o'sha gʻalaba hissini hali hech nimda qaytara olmaganman.
u keltirgan vaqtlar oʻsha davrning oʻziga xos edi—barcha oʻzini bildirdilar, ammo Jons ularni har doim oʻzining hikoyasi bilan bogʻladi. birinchi gʻalabasi bilan boshlangan yoʻl, keyinchalik koʻplab chempionliklarga olib keldi. lekin oʻshanda, oʻsha maydonda, hamma narsa yangi edi—oʻzining hamkorliklarida, oʻzining urinishlarida, oʻzining magʻlubiyatlarida. hozircha bu yillarning saboqlari bilan yashayapmiz, ammo oʻshanga qaraganda oʻzimizni koʻproq bilamiz.
esimda Jon Jonsning o'zini qilgan tarjimai holida oʻqigan bir gap: "men hech qachon yutquzmadim, faqat vaqtim kelmadi." oʻsha gapni oʻshanda hech kim tushunmadi—o'zbeklarda esa "mag'lub bo'lmaslik" degan tushuncha boshqa darajada edi. ammo Jons oʻzining uslubi bilan barcha g'alabalarni yaqinlashtirdi.
eslataman, oʻshanda o'ylardim: bugun hech kimga e'tibor bermasin, o'zicha ishing bilan shug'ullan. ertangi kunlarga umid bilan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftobda boshi chayqalib, baliq ovlayotgan edim — Qashqadaryo boʻyidagi kichkina qishloqda, 2009-yilning iyul oyi edi. Suv qirgʻogʻida oʻtirganman, suv havoga qaraganda sekin harakat qiladi — mana shunday momentda telefonimni ushlab, AQShda kechayotgan „Jon Jons vs Forrest Griffin 2“ga nazar tashlab qoldim. Yodda qolgani: birinchi raunddayoq Jonsning erkakona yurishi, keyin esa Griffinni qandaydir ilgak bilan ushlab, boʻshatib qoʻyishidan oldin unga yoppasiga zarba berishi. Men qogʻoz stolda oʻtirganman, lekin stadiondagidek qichqiriqlar eshitilardi — 4:25 qolganida toʻxtab, oʻtganini eslatib qoʻydilar. Oʻshanda men oʻz-oʻzimga: „Bu o'yinni Jon Jonstikidek hech kim toʻxtata olmaydi“ deb hayqirib yubordim va qoʻlimdagi qizil olmadan bir necha boʻlak uzib, ularga „Sizlarni oʻz jamoangiz uchun koʻp joyda javobgardir“ degan lavha qogʻozi yopishtirdim. Ha, shu kichkina ishim bilan birga mening ichimdagi „birinchi gʻalaba“ga boʻlgan ishonchim ham boshlangan edi...
O'tmishdagi shunday hazillar bilan kelgusi tongni o'ylaydigan odamlar edik, ha? 2009-yilning iyul oyida, Qashqadaryoning kichkina qishlog'ida baliq ovlab, suv havo bilan birdek tinch harakat qilayotgan vaqtda mening ichimda ham u yo'ldan g'alaba yo'liga yetti xayol paydo bo'ldi. Telefonimni qilib, AQShdagi uchrashuvga bir nazar tashlaganimda, birinchi raunddayoq Jonning erkakona yurishi meni birdan tortib olishdi. Griffinni ushlab, bo'shatib, keyin esa yoppasiga bir zarba berishi — bularni ko'rganimda mening yuragim maydondagi olovdek yonib ketdi. Qog'oz stolda o'tirganman, lekin stadiondagidek qichqiriqlarni eshitdim. To'xtab qoldi: 4:25 qolgan edi. O'zimni ushlab: "Bu o'yinni Jon Jonstikidek hech kim toʻxtata olmaydi" deb hayqirdim va qoʻlimdagi qizil olmadan boʻlak boʻlagin uzib, olganlarga "Sizlarni oʻz jamoangiz uchun koʻp joyda javobgardir" degan yozuvni qog'ozga oʻrnatib qo'ydim. O'sha kichkina harakatim bilan birga ichimdagi birinchi gʻalabaga boʻlgan ishonchim ham shakllana boshladi...
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O‘tgan yo‘lga o‘zimizni solganimizda, nima uchun eshamizga shunday tuyg‘u kelib qoladiki, o‘shanda Jon Jonsni shunchaki qishloq hovuzi oldida, telekanal orqali ko‘rganmiz-deganday? O‘sha vaqtlar internetning o‘zbek variantida u yerda mavjud bo‘lmagan bir tarmoq bor edi — hordiq chiqarish. Endi esa, nima uchun odamlar har doim qaytaga: "Birinchi gʻalabamiz, birinchi gʻalabamiz..." deydilar? Ha, chunki o‘sha kunlardagi barcha baxtsizliklar, barcha "o‘zbeklar hech narsani bilmaydi" deganlarning javobi uning shaxsini mustahkamlagan kun edi!
Qosh shahridagi hovuzi oldiga qaytib borganimda, o‘sha telefonlar zo‘riyotgan paytlarni eslayman — 18 soniya qolgan edi, lekin hamma hali ham o‘zlarini bilishardi: "Jon bunday yo‘lni boshlash uchun hamma vaqtni oldindan berib qoʻygan edik!" va aynan shuning uchun endi o‘zimizni hammasini biluvchi kabi his qilamiz.
O‘sha qog‘oz stolcha ustiga yozilgan lavhani ko‘rdimmi — "Sizlarni oʻz jamoangiz uchun koʻp joyda javobgardir" — yuragim maydoncha olov bilan yonib ketdi. Chunki o‘sha kichkina yozuv bilan birga birinchi gʻalabamizning boshlanishi ham boshlangan edi!
Choynagimni ushlab tur.