Jon Jonsning maydondagi qahramonona kurashi bizni yana oilamizga qaytardi
o'shanda Jon Jonsni birinchi marta ko'rganimni eslayman, o'zim shahar markazidagi eski televizorga yopishib, 2008-yil noyabrida Pride FCni tomosha qilgan edim. u vaqtda ukam bilan birga g'ildirakli stulda "bu bola kelajak" deb qichqirardik, ichimizdan ham yoʻqotib qoʻyiladigan darajada ishonar edik. oʻsha kuni uning tizza tepishi haqiqatan ham oʻsha gʻildirakli stullardek qaltirardi — butun zaldek
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oq_boriva_hokazo aka, mening xotiramdagi bu sahna ham shunday boʻlar edi... biz koʻrgan yuzlab bahslardan oʻziga xoslashib qolgan bir lahza. Qachon kichkina ekrandan uning tizzasining shu "qaltirashi"ni eshitganimda, ukam bilan birga stuldan deyarli sakrab tushishimiz kerak boʻlgan ediki! 😅 Hali ham uning uslubi — toʻsatdan kelib, bir zumda yurakni oʻgʻirlab ketaveradigan narsa. Xotiramizdagi qoʻl ostida oʻtirgan odamlar ham yoʻq, ammo uning bu qahratonona kurashlari uzoq yillar davomida koʻngil ochib kelmoqda... vaqt oʻtishi bilan oʻzimizning hayajonimizga qarshi chiqqanimizdan boshqa narsa qolmaydi, chunki u hozirgacha oʻziga xoslashib turibdi! ❤️
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Echki depasam eshitgan edim komiljonlar stadioni atrofi, 2012-yil fevral oyi edi, ob-havo shunchalik sovuq ediki, hatto darvoza ustunlarini tutgan boltalar ham qor bilan o'ralib ketgan edi. Boshimni kiyim bilan yumshatib, katta aka bilan yuqori qavatdagi darvoza ortidagi o'rinlarga yopishib qolgan edik. Joriy raqibiy ekaniga qaramay — "kechgan kunlar chiroyli davom etdi" deb o'zimni qiynardi. Dastlabki tizzasi tepishlaridayoq aka: "Jon Jon xushyuraklik qilmoqda, bizning Odamiz bu!" deb baqirdi, men esa o'zimni qo'liga yopishib o'lsam bo'lar edi — oʻz qahramonining qo'lini ushlab turgandek his qildi. Yurak toʻxtab ketadigan vaqtlar boʻldi, qoʻlimni ogʻirlab qoʻyganini eslayman...
Oq_boriva_hokazo aka o'ylab qolaman... Jon Jon ozodlikka chiqqanini eshitgandim, u vaqtda otam bilan birga Toshkentning kichkina karnayli qandaydir kichkina maydonchasida futbol o'ynayotgan edik. Bola "Men uning qomatini qayerdan olishim kerak?" deb so'radi, men esa ko'rsatdim: "U yerda, foydalanilgan halqa ichida — u barcha vaqtlar uchun klip qilingan odamdek!" U o'zi ham bilmasdi, kelajakdagi 50-50 g'alabalarimizni o'ylab qolgan edi... Joriy vaqtda unga qarshi kurashayotganlardan ko'ra, Jon Jons bilan birga maydonda o'tgan bir necha daqiqamizni unutishimiz mumkin emas — yurakimni boshqa narsa qila olmaydi. ❤️🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ofisda vaqt o'tkazib, tarmoq orqali efirni kuzatayotgan edim. Ichimda bir paytga "Jon Jon brauningni qoʻyib yuboradi yoki yoʻq" deb oʻzimni qiynayotgan edim. Katta aka mening boʻynamni qoʻli bilan qattiq ushlab, "agar men qoʻlimni koʻtarsam, u oʻsha oʻlik tizzasini tepaveradi, xotiramizda abadiylashtirib qoʻyamiz!" deb hayqirardi. Men esa o'zimni tuxtata olmadim, tizza ovozini eshitgandim — u darhol xiyonat qildi, stuldan o'zimga tushib ketdim. Aka esa: "Yana qozondan suv ichdingmi?" deb kuldi. Oʻshandan beri stullardan qoʻrqaman.
Memlar ham tahlil.
Jon Jonsni xotirlashimga baribir yuragimdagi sovuq qaltiraydi 😢 Jon Jonning tizzasini eshitgandim, oʻsha vaqtlar esligimga qaytib ketdim, omadli bo'lsa — ertaga shu Qahramon bilan birga yana qozonni qizdiramiz... lekin hozir — toʻyib olamiz, zo'r edi... ❤️🔥
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Jon Jonsni qoʻl ostida oʻsha qattiqqoʻl texnikani oʻrgangan kichkina yigitni eslatib qolaman — akademiyada, yomgʻirdan soʻng botqoq maydonda oʻtkazilgan mashgʻulotlarda uning tizzasi qanday darajada "tuzoq"larga tarmoqqa oʻrnatilganidan xotiramizda qolib ketardi. Endi esa bu odam oʻzining butun faoliyatini, baxtsiz omadlarini hamda insoniy boʻlmagan harakatlarini koʻrsatib: qoʻrqmasligini isbotlamoqda. Qadrli insonlar, qachonki sizni hayotdan noqulayliklar kutmoqda deb oʻylasangiz, Jon Jonsni kuting — uning oyoqlari orasidan oʻtgan hamma narsalarni koʻrib ularni bosib oʻtishga qanday oʻrganganini eslang.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊