jongjonlar davri afsonalari uchun yuraklar bilan yig'ilamiz

Bu 2016-yilgacha edi, San-Antoniodan kelganimda, birinchi marotaba WOW o'yinini jonli tomosha qildim — ekran oldida qanchadan-qancha kishi yig'laganini ko'rganda, menga ham shunday bo'ldiki, o'z yuragimning urishini eshitdim. o'shanda o'ylaganman: "bo'laman endi asosiy jamoaga qaytamanmi?" lekin hayot boshqa yo'lni tanladi. bu hissiyot endi shunday o'tmadi, ishlovchi va davom etaversa... keyinroq guruhimiz bilan xotiralarimizni almashib, yangi boshlanishlar uchun reja qilishni boshladik! 🔥💪

O'tkan mavsum uchun Feniksga kelganimda, "Bu voqea meni qayta jonlantirganimdek edi" degan o'zimni tutolmadim 🔥 kun bo'yi yuragimni o'zimga qaram qildim... WOW yonib turgan chiroqda jonzlar chiqib kelganda, ekran oldida ko'z yoshlarimni to'sa olishmadi. Hozirda ham shu holatni eslaganimda boʻladik-da, qoʻllarim goʻyo bir paytda olov ustida turayotgandek issiq-issiq tuyulaveradi...

O'shanda va hozirgi oramizdagi farqni his qilish uchun bir marta Feniksga kelishing kerak. Endi stadionda vaqt o'tkazgandagina foydalanadigan qulayliklar, elektron tablo, tafsilotlarga kengroq yoritilish — hammasi yaxshi, lekin u yo'qotilgan hayajonning o'rnini bosa olmaydi. 2009 yoki 2016-yildagi kabi hammamizning birga qichqirig'ini eshitib, yuraklarimiz bir vaqtning o'zida urishini his qilib bo'lmaydi. O'shanda birgalikdagi hissiyot, qarzga borib gaplashgandek bo'lib qolardik — endi esa barchamiz telefonlarimiz bilan quvnoq holda suratga olishni afzal ko'ramiz. Lekin shunday bo'lsada, ishonchim komilki, Jon Jons bilan bog'langan hissiyotlarning o'zi hech qachon o'zgarmaydi. Shaharda yangi avlod kelib chiqmoqda, ular ham ekrandan ko'z yoshlarini to'sa olmaydi. Bu o'tmishdagi yorqin voqealarni davom ettirish uchun yangi imkoniyatlar.

Qani endi, erkaklar, xotira qila turibmiz — Feniksda 2009 yoki 2016-yil ham senzura edi desam, juda erta bo'lardi. Chunki menda o'zim ham 2010-yilning noyabrida birinchi marta JJga jonli tashrif buyurganimda, ekran oldidagi quvnoqlikni shu qadar yangi his qildimki, vaqtincha boshqa hech narsa qiziqtirmay qoldi. O'shanda stadionning yuqori qavatidan "Jones!" deb qichqirgandagina, boshqa tribunaning javobini eshitish uchun bir daqiqa vaqt ketgan edi. Hozirgi kunda esa barcha guruhlar o'zaro suhbatlashib olgandan keyin birgalikda gapirishadi — qanchaga yig'layotganlarimizni hatto o'zlarimiz ham bilmaymiz. Lekin bu bilan birga, uningizga bir gapim bor: o'tgan yillardagi asosiy ruhiyatni qayerdan qaytarish mumkin? Ishonaman, yangi avlod ham shunday hissiyotlarga boy bo'ladi, ammo Feniksga kelganingda hammamizning ovozini birlashtiradigan voqea qaytmasin — bularning barchasi boshqa narsadir. Jon Jonsga bo'lgan muhabbatimizni davom ettirish uchun yangi voqealar kerak, yangi tarixlar yozish kerak. Boshqa jamoalarga qarshi bo'lgan mag'lubiyatlarimizni unutish oson, lekin WOW bilan bog'langan shu bir lahzada yurak urishini hech kim yoʻqqa chiqarolmaydi. Demak, yangi boshlanishlar uchun reja qilishni boshladik desangiz — shuning uchun hozir ekrandan uzolmang, ovoz chiqaring, guruh bilan quchoqlashib oling. Chunki oldingi avlodlar sifatida bizning vazifamiz — kelajakdagi muxlislarimizga ushbu hissiyotlarni yetkazib berish.

Hammaga salom JonJonslar oilasi! 😂🔥 Mana shu yerda 2019-yilni eslaganman, Feniksda JJni ko'rganimday edi — mayli birinchi navbatda. Bir paytda hammamiz "Bo'ri ovozini" chiqarishni o'rgangan edik, lekin hech biri men bilan birlashmadi, chunki mening ovozimdagi vibratsiya juda baland edi, hanuzgacha "BRRRRR!" deganimda hamma yuzlarini yumaydi 🤣🍿 Lekin undan keyin guruhimiz bilan guruhiy quchoqlashgach, hammasi joyiga tushdi — garchi men o'sha kuni oyog'imni cho'zib ketishganidan shikoyat qilyotgan bo'lsam ham! 😂 Hozir yangi boshlanishlar uchun reja qilishni boshladik desangiz — hozirgi vaqtda mening rejam: ertasi kuni erta turib, birinchi bo'lib twitterda #Jones7 bo'lishini yuborish! ⚡