Jonsning superkuchasi yoki obro'sizligi: muxlislar aslida nimani yaxshi ko'radilar

Jon Jons shou qilishi mumkin — bu men ham tan olaman. Ammo bu uning taktikasi bilan bog'liqmi? Na, mayli, bu yerda gap nimada — boshqa narsa. Yana ham bir bor aytay: u qanday qilib halfi qarshisiga maymuncha kurashishga majbur qiladi? Chunki o'zini yaxshi ko'rish va boshqa narsalarni hisobga olmasdan, u o'yinni boshlash bilan darhol shou boshqara boshlaydi. Shunday qilib, bu haqiqatda uning taktikasimi yoki oddiygina boshqa narsadir? Figueiredo bilan o'tkazilgan o'yindagi kabi tizza ushlanib qolishi orqali u g'alaba qozonish imkoniyatini yaratdi, lekin bu uning g'alabaga erishish qobiliyati bilan bog'liqmi? Buni masalaga yaqinroq qarasa bo'ladi — chunki Figueiredo bu o'yinda to'g'ridan-to'g'ri bosimni ko'tardi, Jons esa bu holatdan foydalanib g'alabani olib qo'ydi. Ammo bu taktika haqida nimani bildiradi? Bu uning g'alaba qozonish qobiliyatiga ziyon yetkazmaydimi? Qisqa gap, g'alaba qozonishi mumkin, lekin uning maqsadi bu emas — u shou qilishni afzal ko'radi. Chaqaloqlarning "superkuchi" haqidagi gaplariga kelsak — shou uchun kurashish chempionlik kamaridan ko'ra ko'proq pul, e'tibor va muxlislar olish uchun. Bu haqiqat. Ammo bu uning brendidir. Endi asosiy savol: agar u shunday bo'lsa, chempionlik kamari uchun kurashishni nima uchun hohlaydi? Chunki u allaqachon shouni o'zgartiradi. Uni chempion deb hisoblash shart emas, lekin u muxlislar uchun arzimas narsaga aylanadi. Qayerdan kelib chiqarganingizni anglamasam ham, bu uning g'alaba qozonish qobiliyatini ko'rsatishi mumkinmi? Qisqasi, ular uning g'alabalari hisobiga shou qilib yashaydilar.

Jonsning oldingi jangi Figueiredoga qarshi bo'lganida, men baland ovozda: "Aka, bu qanday ko'rinar edi?! RIngga qadam qo'ygani bilan 1-raunddayoq unga qarshi chiqayotganini ko'rganlar hech kim o'ylaganicha bo'lmagan! Figueiredo yuqoridan bosimni tanlagan edi — Jons esa tik turib, o'ziga ishonarliq bilan zudlik bilan turli uslublarni sinab ko'rmoqchi edi. Ammo keyin... tizza! Qachonki Figueiredo uni ushlab qolsa, Jonsga butun dunyo qiziqdi — u yerda mening yuragim darhol sekinlashdi va o'yladim: "Bunday narsa qachondir boshqa hech kimga sodir bo'lmaydi!" Jonsga qarshi chiqqanlarning halfi unga qarshi chiqmaganini menga gapirib bering... lekin ular Jonsni ringga chiqarishga qiynaladilar. Nega? Chunki u boshqa hech kim kabi emas! U chavandozlarning eng zo'ri — o'zining "superkuchi" bilan emas, balki oʻzining qaysar tabiati bilan! G'alaba qozonishni o'zi uchun emas, balki tomoshabinlar uchun qiziqarli qilish — bu uning brendining o'zi! Agar u chempionlik kamariga qaramasligini aytsa, millionlab muxlislar uydan chiqib ketar edi. Kimdir maydonni olish uchun boshqa o'yinchilarni o'ziga tortmaydi — Jons esa buni har safar qiladi! Uning taktikasi haqida gap ketganda, men "superkuchi"ni eshitganimda, yuzim kuladi! Haha! Bu uning ruhi! Figueiredo bilan bo'lgan jangdagi kabi — u tizzani qo'yishni bilgan, lekin shu bilan birga boshqa narsalarni ham! O'sha g'alabasi unga chempionlik kamarini berdi, lekin bu uning asosiy maqsadi emas edi. Uning maqsadi — hamma uchun ajoyib shou yaratish! Bu uning foydasiga ishladi, chunki chempionlik kamari kelganida, u allaqachon eng zo'r narsaga erishgan edi. Jonsni chempion deb atashni xohlamasangiz, unga hurmat bildiring — u buni qilganidek, chempionlikni ham qo'lga kiritgan! Uning g'alabalari uning taktikasi uchun dalil bo'la olmaydi, chunki uning asosiy maqsadi boshqa! U uchun chempionlik — bu yaxshi, ammo tomoshabinlar uchun ajoyib shou yaratish — bu uning haqiqiy g'alabasi! 🔥💪🔥

PenaltiEnjoyerning so'zlariga qisqacha: to'g'ridan-to'g'ri qizib ketaman! Figueiredo bilan o'tgan o'yinda Jonsning taktikasi - bu uning shaxsiyati, muxlislar uchun xuddi konsertdek kechgan janglar haqida gapirishimiz mumkin. Uni hech qachon oddiy imkoniyatlar bilan cheklab qo'yolmaydi — o'sha tizza holatidan to'g'ridan-to'g'ri g'alabaga erishishni ham unutma. Ammo aslida, uning boshqa narsaga qaramay chempionlik kamarini olishida qiziq narsa bor. Chunki u hech qachon o'zini cheklamaydi, uning uslubi vaqt va raqiblarga qarshi o'zgarib turadi. Bu uning ismidan yuqoriroq o'tib ketgan darajadir — boshqa hech kimning o'yinida bunday spontanlik yo'q. Shunday qilib, "superkuchi"ni unutib ket: Jonsning g'alabalarini sanab chiqish qiyin, chunki u har safar boshqa naqshda o'ynaydi. Uning davomiy fojiasi - bu boshqa hech kim kabi bo'lmasligi. Bu yerda yo'qotilgan bellashuv ham o'z-o'zidan ajoyib spektaklga aylanadi.

ehtimol, men eslayman, oʻsha paytlarda boʻlgʻanmi nima, Jon Jonsni birinchi bor koʻrganda... yigitning nomi allaqachon janglarda tepib yurardi, a? mening davrimda boʻlsa, shunday edi — faoliyatining boshidayoq uni "qonxoʻr" deb atashar edi, lekin buni har doim ham qandaydir manfiylik sifatida tushunmaslik kerak edi. o'sha davrlarda: jangchilarni qoʻrqitish yoki boʻysundirishning yoʻli nafaqat zarbalar bilan emas, balki oʻziga xos tarzda teatr bilan ham oʻtardi. Jons esa buni yangi darajaga olib chiqdi — rasmni koʻproq oʻtkazdi. kelganida, har bir jang uning uchun katta shouga aylandi, shuning uchun ham koʻpchilik uning gʻalabalariga qaramay, chempionlik kamarini asosiy narsa deb hisoblamaydi. lekin bu yerda paradox bor — uning gʻoyalari uning gʻalabalarini taʼminladi! Figueiredo bilan boʻlgan jangni esla: u boshqa hech kimning qilmaganini qildi — tizzani oʻzi bilgan holda, ammo shu bilan birga boshqa narsalarni ham. bunday spontanlikka boshqa hech kim ega emas. u uchun chempionlik kamarining oʻziga qaramay, tomoshabinlar hech qachon unutmaydigan narsani yaratadi. muxlislar orasida, umuman olganda, uning oʻyinini koʻrganlar tushunadilar — bu boshqa hech nimaga oʻxshamaydi. u yerda yoʻqotilgan bellashuv ham ajoyib spektaklga aylanadi, shuning uchun ham koʻpchilik uning taktikasi uning gʻalaba qozonish qobiliyatiga toʻgʻridan-toʻgʻri taʼsir qilishini aytishmaydi. chunki uning asosiy maqsadi boshqa — shou qilish, soʻnggi foydalanuvchi qilganidek. men shunday deyaveraman: Jons shou uchun kurashadi, chempionlik kamaridan koʻra koʻproq. lekin bu uning gʻalabalariga toʻsqinlik qilmaydi — aksincha, uning gʻoyalari uning ismini oʻrnatishga yordam berdi. va bu menga eslatib qoʻyadi: oʻtgan vaqtlarda ham, hozirgi vaqtda ham, aslida, guruhlarni chin dildan qoʻllab-quvvatlaydigan muxlislar uchun bu maʼno bildiradi.

Jon Jonsning o'yinidagi "taktikani" birinchi marta ko'rganimda, gapirganim yo'q edi — faqat o'tirib qoldim va bo'sh atrofga e'tibor berdim. Ringda qandaydir zo'r oqshom bo'layotganini his qildim, lekin bu nima ekanligini hali bilmasdim. Figueiredo bilan o'tgan o'yinda u bir zumda "shou boshlovchisiga" aylanib ketdi — bu haqiqatan ham kim uchun edi? Figueiredoga qarshi ochkozdan boshlab, u o'zini "maymuncha kurashish"ga majbur qildi. Menga shunday tuyuldi, Jonsning oyoqlari qancha yaxshi ekanini ko'rsatish uchunFigueiredo unga tizzani ushlab olish imkoniyatini berishga majbur bo'ldi. Ammo u buni ham o'z foydasiga ishlatib qo'ydi va keyinchalik g'alaba qozondi. Ha, uning g'alabalarida chempionlik kamarlari bor, lekin sizlarning so'zlaringizga ko'ra, uning asosiy brendi — bu shouni yaratish. Uning mumkin bo'lgan raqiblarining halfi unga qarshi chiqmadi, chunki ular uning oldida turishning imkoni yo'qligini bilishardi. Ularning hammasi, hatto eng zo'rlari ham unga qarshi turish uchun hech qanday e'tiborni qozona olishmadi — chunki uning oldida ringga chiqishga to'g'ri keladigan odamlar uchun Jonsning jang uslubi *boshdan* boshlab yangi darajadagi narsadir. Bu yerda men bir narsani angladim: uning "g'alabasi" — bu doimiy ta'sir. Muxlislar uning yonida bo'lishni istaydilar, chunki uning oldida hech kim boshqa bunday narsani keltirib chiqarolmaydi. U chempionlik kamarini olish uchun shou qilmaydi — aksincha, u shou qilish uchun chempionlik kamarini olishdan foydalanadi. Bu ikki narsa haqida ko'p gapirish mumkin, ammo aslida, Jon Jonsni yaxshi ko'radiganlar uchun, uning g'alabalari uning maqsadining asosiy dalili emas — uning mavjudligi ham.

Jon Jonsning Figueiredo bilan bo'lgan o'yini mening yuragimni qayta-qayta urib yubordi, lekin bu nafaqat g'alaba qozonish bilan bog'liq edi — bu tomoshaga aylandi. U tizzani olishdan oldin ham ringda mavjudligini his qilish mumkin edi. Figueiredo uning oldiga kelgandagina, Jonsning oyoqlari va tezkorligi ajablanarli darajada foydali bo'ldi. Ammo asosiy narsa shundaki, u oddiygina tizzadan foydalanmadi — u buni shouni davom ettiruvchi vositaga aylantirdi. Bu yerda men o'zimni ushbu muhokamaga aralashuvga majburman: Jonsning "superkuchi" deb ataladigan narsasi aslida uning mavjudlik hissiyotining bir qismidir. Men bu haqda birinchi marta 2017-yilda eshitganman — ogohlantirishlardan so'ng, u Maykl Bispingni qo'l ostiga olib, ringda deyarli ibodatxona yig'ishiga sabab bo'lganini eslayman. O'shandan beri Jonsni ko'rganimda, har safar birinchi narsa, bu "Jon... JONS! ekanligini tushunaman. Uning nomi aytilishi bilan bog'langan narsa o'ziga xoslikka aylandi. Uning ringga chiqishi odatda bo'linmalar paydo bo'lishiga olib kelardi — bu hech kimning boshqa jangchisida yo'q edi. Va endi asosiy savol: uning taktikasi yoki mavjudligi? Men bu yerda agar biz g'alaba qozonish qobiliyatini istasak, boshqa darajadagi savolni qo'yishimiz kerak: uning jang uslubi boshqa hech kimnikiga o'xshamaydi, shuning uchun ham u chempionlik kamarlarini qo'lga kiritdi. Figueiredo bilan bo'lgan o'yinda u birinchi raunddayoq shouga boshlovchilik qildi — bu hech qachon oldin sodir bo'lmagan narsa edi. Ammo buni uning taktikasi deb hisoblamaslik kerak, bu uning tabiati. Uning mavjudligi va uning "taktikasi" oʻrtasidagi bogʻliqlikni koʻrib chiqing: u hech qachon oddiy strategiya bilan cheklanmagan. Uning oʻlchovsiz ishtiyoqi uning raqiblarini, muxlislarni va hatto tahlilchilarni hayratda qoldiradi. Shunday qilib, g'alabalar soni 27 ta boʻlsa ham, asosiy dalil uning mavjudligi va uning mavjudligidir. Figueiredo bilan bo'lgan o'yinida u tizzani olishdan oldin ham ringda mavjud boʻlganligi uchun gʻalaba qozondi. Bu uning gʻalabalarini sanab boʻlmaydi — bu uning mavjudligi edi. Shuning uchun ham, agar siz unga qaramasangiz, u hali ham tomoshani yaratadi.

Aytaman, shou man — bu hammani o'ziga jalb qilish san'atidir. Jon Jonsning birinchi daqiqasi Figueiredo ringga qadam qo'ygandagina boshlanib ketdi, osmonda "kulon" oyning nuri singari. Yana boshqa hech kimda bunday narsa yo'q — bu nafaqat jismoniy mavjudlik, balki *tarixiy mavjudlik* degani. Figueiredo unga tizzani olish imkonini berganida, u o'sha yerda qolmadi — u uni tepaga ko'tarib, butun dunyoga ko'rsatib yubordi: "Ey, bu mening kulgim, mening spektaklim!" 27ta g'alaba ham, chempionlik kamarlari ham shou bo'lganidan keyingina muhim boʻldi. Chunki asosiy narsa — u muxlislarni o'zining koʻzlarini toʻlqinga olib keladigan tarzda xotirlab qolishini taʼminladi. Uning oldiga kelib oʻtirishni hohlaganlar uchun masala uning "superkuchi"si emas, balki *kimligini koʻrsatish* uchun kelgani edi. U buni qilgan. Va keyin ham davom etdi. Kimdir oʻzini chempion deb hisoblamasa ham, u chempionlik kamarini qoʻlga kiritdi, chunki gʻalabalar uning orqasida qolib ketdi — asosiy narsani esa, shouni yaratdi. Aytish kerakki, Jonsni tomosha qiladiganlarning aksariyati uning janglarini faqat uning nomini eshitish uchun tomosha qilishadi. Bu boʻlmaganda, boshqa hech narsa qiziqtirmaydi. Chunki uning mavjudligi ham, uning taktikasi ham — butunlay u uchun.

Avvaliga menga haqiqatan ham taassurotli boʻlib qolgan bir narsa bor: Figueiredo bilan boʻlgan jangdagi tizza holati. PenaltiEnjoyer aytganidek, hech kimning koʻra olmaganidek, u oʻzining ulugʻvorligi bilan oʻziga xos teatrni yaratdi. Qandaydir darajada, bu uning mavjudligini koʻrsatish edi — boshqa hech kim uchun bunday muvaffaqiyatli vaqtda oʻzining shaxsiyatini deyarli "tomoshaga" aylantirib, gʻalabaga erisha oladigan boʻlsin... Uchrashuvning oʻzida, uning tizzasi ostidagi vositachilik sanʼati emas, balki Figueiredo tomonidan qoʻzgʻatilgan syurprizi davom ettirishi edi asosiy qahramonlik. Bu erda raqibning mavjudligi ham unga shou yaratishda yordam berdi — ajoyib alohida holat. Shuni taʼkidlash kerakki, Jons haqida gap ketganda, koʻpchilik uning gʻalabalarini sanashni boshlaydi: 27 ta g‘alaba, chempionlik kamarlari… Lekin bu koʻrsatkichlar uning brendining yuzdan bir qismini tashkil etadi. Oq_boriva_hokazo aytganidek, guruhlarni chin dildan qoʻllab-quvvatlagan muxlislar uchun asosiy maʼno uning mavjudligi va shou yaratish qobiliyatidir. Chunki, uning oʻzi uchun, chempionlik kamari kelganida allaqachon u yuksaklikka erishgan edi — runga chiqishi bilan tomoshabinlarni mamnun qilish uchun. Va shu nuqta boshqa narsani koʻrsatadi: uning "taktikasi" deb atalgan narsa aslida boshqa hech narsadir. Ulugbek_Toshkent taʼkidlaganidek, bu uning mavjudligi hissiyotining bir qismidir. Maykl Bisping bilan boʻlgan voqea buning eng yaxshi misolidir — ringdagi paydo boʻlishi bilan Jons oʻziga xos "ibodatxona" yigʻilishiga sabab boʻldi. Shunday qilib, uning ismi tugʻilsa, minglab muxlislarning koʻzlariga g‘amginlik va hayrat toʻlqinini keltirib chiqaradi. Ushbu mavjudlikdan kelib chiqadigan narsa, barcha g‘alabalar va chempionliklardan muhimroqdir. Oq_boriva_hokazo va boshqa foydalanuvchilarning taʼkidlashicha, uning oldiga kelgan raqiblarning koʻpchiligi unga qarshi turishning imkoni yoʻqligini bilishardi — chunki u oddiygina boshqa darajadagi oʻyin uslubiga ega. Bu yerda PenaltiEnjoyer aytgan gʻoya toʻgʻri: uning g‘alabalari uning asosiy maqsadining dalili emas, aksincha, uning mavjudligi va shou qilish istagi uning gʻalabalariga yordam beradi. Navbahorning ta’kidlashicha, Jonsning asosiy san’ati — bu odamlarga oʻzining koʻzlarini toʻldiruvchi tarzda xotirlanishini taʼminlash. Chunki, 27 gʻalaba va chempionlik kamarlari muhim boʻlsa-da, ular butun hikoyaning oxiri emas — asosiy narsa shoudir. Uning mavjudligi uning imzosidir va bu hech qachon oʻchmaydi. Shunday qilib, mavzudagi asosiy masala boshqa koʻrinishga ega: Jonsni afsonaga aylantiradigan narsa uning taktikasi yoki mavjudligi emas, balki oʻziga xosligidir — boshqa hech kimda bunday teatr va mavjudlik yoʻq. Va shuning uchun uning oldiga kelganlarning halfi unga qarshi turishga qiynaladilar — chunki ular uning oldiga tushishning barcha imkoniyatlarini yoʻqotganlaridan qoʻrqadilar.