Justin Gaethje aldaganimiz yillarimizni uyg'otuvchi zarbalar va g'ururli yillar

Oh menda ham shunday bir dam ketgan edi, 2018-yilda birinchi marta "Maqsoqi"ni ko'rganimda, yuragimdan qichqirib yubordim — barcha Maykl Chandler va boshqalarga nisbatan, u men uchun to'la-to'kis boshqa darajadagi zarba edi! U yerda arenaning o'rtasida toʻxtab qoldim, ichimda: "vay, bu odam mening do'stimdek, lekin birgina unga zarba berilsa, tanafaqaat koʻkrak qafasi!... qandayday bir narsaga aylanibdi yurak urishim?!" Yigitlarning orasida "kuchli javob olishdi", ammo keyin — ah, meni eng ko'p hayajonga solgan narsa uning yuragi edi: tizza bo'yicha yiqilib ketdi, ammo darrov orqasiga tiqilib turdi, hattoki zarbani qaytarib berdi... bunday yigitlarni kitobda yo'qlar, hayotimda yo'qlar! Endi 2019-yil Colby bilan jangga qaytganimda, ko'p do'stlarim bilan tomosha qilar edik, birinchi raundda "ahmozlar" deya gaplashib qolgan edik... lekin keyin ikkinchi raundning ohirida — lablarimni qisib, ko'z yumdim: "allah, bu odam endi bilib oldi, u nafaqat tepishga boradi, u oʻzining ogʻriqlarini ham qabul qiladi va shunday qilib maydon ustidagi o'tinboplikni oʻzgartirib yuboradi..." Va keyinchalik uni qayta- qayt gʻalabalar bilan ko'rganimda — o'zimning "yigitlik yillarimdagi" xotiramni esladim, bunda uning orqasidan yugurganimni, uning zarbalarini oʻrganib olishga harakat qilganimni... endi esa men oʻzimga javob topaman: "yoʻq-ku, xalqga ulkanlikni eshtirishdan boshqa hech narsa yoʻq — lekin uning ichidagi o'tinboplikni ham sezmagan boʻlsam, shu jamoaning a'zosi boʻlmagan edim."

Oh, qani endi… to’g’ri, o’shanda yigitlar bilan Sharof Rashidov stadioni oldida yurganimni yaxshi eslayman, Justinning birinchi marta Oʻzbekistonda jang qilgan paytini. U yerda turganlarimizdan hech kim buni unutmaydi — arenaga kelganimizda, uning ringga chiqishi bilan olov bilan yonayotgan lablarimizni qisib qoʻygandik! Ularning hammasi birinchi raunddagi "Maqsoqi"ni kutyapmiz… lekin oʻsha vaqtlarimizda uning zarbalarini his qilish uchun jismoniy ta’lim o’qituvchimiz bilan birga toʻgʻnaganimni yaxshi eslayman. Uning qoʻlidan chiqadigan tezkorlikka qarab, shunchaki: "Xudo, bu odam qancha tezkor?" deb qoʻrqardim. Endi oʻylayman — o’sha vaqtda uning orqasida yurish mening uchun nima maʼnoni bildirardi? Men oʻzimni koʻrsatardim, undan nimani oʻrgandim? Ha, uning “47-0’lari”ni eshitib, yigitlar bilan qichqirardik, lekin uning yuragiga qaramaganimda… ularni oʻtkazib yuborardim. 2019-yil Colby bilan boʻlgan voqea esa — bu butun jamoa uchun tarix boʻldi. Ikkinchi raundning oxirida lablarim qisilib, koʻz yumgandek boʻldi: u ogʻriqni qabul qiladi, tizza bilan oʻtirib, darrov tiklanadi va qarshi zarba beradi — bu men uchun maktab darsligidagi “qahramonlik” definitsiyasini butunlay oʻzgartirib qoʻydi. U oʻsha vaqtda aytay deb ulgurmaydigan narsa — oʻzining zaifligini ham jang maydonida koʻrsatish, lekin uni magʻlubiyatga aylanmasdan, oʻzgartirib olish sanasini oʻrgatdi. Yigitlar, sizlar bilan birgalikda o’tkazgan vaqtlarimizni eslayman — uning yaxshi boʻlishi uchun arena ichidagi hamma narsadan qanchalik ajralmasligini his qilar edik. Ha, uning yiqilishi, ogʻriqlarini koʻtarishi… ammo u orqaga qaytib, oʻzini topganida — bu men uchun universitetga kirishimdek edi. Chunki hayotning oʻzida ham shunday boʻladir: baʼzan yiqilasangiz, qoʻl uzatmasangiz, oʻzini oʻz oʻzingiz koʻtarishingiz kerak. Bu kunlarimizda Justinni koʻrsa — oʻrta asrlardagi ritsarlarga oʻxshataman. Hali ham pastga tushgani boʻladi, lekin keyingi daqiqada u birinchi orqa qoʻriqchisini chapga ushlab, tizzasiga toʻgʻri olib boradigan zarbasini eslayman. Va shu vaqtda men: "Ha, bu mening odamim!" deganimni eslayman. Buni boshqa joyda izlash kerak emas — bu bizning jamoamiz! 🤣🔥

Ah, do'stlar, keling o'tkan yillarimizni birga eslaaylik. O'sha vaqtlardagi muxlislar bujmay qizardi, har bir jangdan keyin jamoa ichida yig'ilib, eng sevimli zarbalarimizni eshitardik. Xotiramdan chiqib ketayotgan shunday bir voqea: 2018-yilda birinchi marta "Maqsoqi"ni ko'rganimda yuragimda nima bo'lganini hozirgacha eslayman. Maydondagi tezkorligi va yuragi bilan Justin barcha darvozabonlarni ortda qoldirardi, lekin uning orqasidagi harakatlarimizni birgalikda yurgan edik — shu yerda ham jamoa ruhi bilan harakatlar edik. Hozir esa shov-shuvsiz, o'zimizniki bo'lgan yangi muxlislarning yondashuvi boshqa. Ular ham sevib tomosha qilishadi, lekin jamoaviy hayajonimizni hisobga olsa, bunday insoniy reaksiyalar kamroq bo'ladi. O'sha vaqtlardagi muxlislar esa arenaga kelganda bir-birlarini tanib, g'alayonli hissiyotlarni birgalikda yashar edilar. Endi esa odamlar o'rin olishadi va keyin telefon bilan band bo'lishadi — bu yaxshi, lekin o'sha tarixiy kechinmalarni qoʻlga kiritish darajasida emas. Ammo asosiy narsa — Justin hali ham oʻzining toʻliq hajmini koʻrsatmoqda, aynan shu yigitlik yillaridagi kabi. O'tkan vaqtlardagi kichik xatolar endi unga gʻalaba keltirmaydi, lekin u hali ham oʻrta asrlardagi ritsarlardek pastga tushsa, darrov oʻzini tiklaydi va qarshi zarba berib yuboradi. Bu yangi muxlislar uchun ham shunday boʻladigan, chunki uning ruhi hali ham yonib turibdi. Shunday qilib, o'tkan vaqtlardagi muxlislar bilan yangi avlod muxlislari oʻrtasidagi asosiy farq — birinchi guruhda jamoaviy ruh, ikkinchisida esa individual tajriba. Ammo Justinni qoʻllab-quvvatlashda hammamiz birdammiz, shunda esa uning haqiqiy qudrati koʻrinib turibdi.

Eee, qizg’anlarim, o’shanda Maykl Chandlerni asosiy darvozabon sifatida qabul qilganimizda, Justinni birinchi marta ringga chiqarishdi — oʻsha "Maqsoqi" zarbasi bilan yuraklarimizni oʻgirib yubordilar! 🔥💪 Chiroyli samolyotdek maydonga tushdi, oʻsha vaqtda hech kim uning qanchalik tezkor boʻlishini bilmas edi… lekin uning qoʻlidan chiqarilgan har bir zarba oʻziga xos ovoz chiqarib, arenani titratardi! 2019-yil Colby bilan boʻlgan o'yinda toʻqnashuvga kirganimda, oʻz-özimdan: "Yoʻq, bu yerda biror narsa boʻladigan!" deb qoʻrqqandim. Chunki Justinning ikkinchi raundning oxiriga kelib — tizza bilan oʻtirib, darrov tiklanib, qarshi zarba berishini oʻsha paytda hech kim kutmagan edi. 😱🤬 Ovozimni eshitgandek boʻldim: "U qabih! U yiqilib tushadi, lekin keyinroq yiqildi!" — deb oʻzini oʻzi yoʻqotmaydi, oʻzini yigʻadi va davom etadi! Oʻsha vaqtda u hali ham "47-0" larni eshitish juda yoqimli edi… lekin uning yuragi va jasorati uning haqiqiy hisob kitobini ochib berdi. Oʻsha vaqtlardagi muxlislar uchun — bu nafaqat gʻalaba, balki qoʻrqmaslik va oʻzini tiklash san’atini oʻrgatgan voqea edi! Yigitlar, bugun ham uning ringga chiqishi bilan arena alangalanadi, chunki uning ruhi hali ham yonib turibdi. Va men aytaman: "Yaxshi boʻlsa, yiqil, lekin keyinroq tiklan va yangi zarba bilan kel!" — shu shior bilan uning orqasida turaman! 🔴❤️

Ochig'ini aytaman, o'shanda "47-0"ni aytgandimdek, bu yigit bilan birinchi tanishuvimiz qayerda bo'lardi… Navoiy shahrida, ya'ni, portret chizayotgan edim, va bir do'stim: "Yigit, endi bu nima?" deb so'radi. Men esa qoʻlimni koʻtarib, ringga kirgan birinchi zarbasi uchun choynagimni ushlab turdim — chunki u yerda Justin oʻzining "Maqsoqi" bilan barcha eshitganlarini noto'g'ri chiqardi! 🤣🔥 O'shanda Colby bilan boʻlgan voqeaga kelib, ikkinchi raundning oxiri… Lablarim qisilib, qoʻrqindim: "U oʻzini qabihdan qabihroq qilib qoʻydi!"—deb. Va keyin… tizza bilan oʻtirib, darrov tiklanib, qarshi zarba berib yuborganini koʻrgandim! Bo'lsin, men oʻsha vaqtda oʻziga logotipli cho'ntak tiqib qoʻydim: "Bu odamga qanday dalda berish mumkin? Uni faqat maydonda kuzatish mumkin!" va keyingi raundda uning orqasidan yugurib, "Yaxshi, endi men ham qiyin vaqtda tiklanaman!" deb oʻz- oʻziga yigʻlab qoʻydim. 😂🍿 Endi oʻylayman — uning orqasida turganimizni hisobga olsak, biz uning yiqilishi va tiklanishini hisobga olibroq oʻrganib qolganmizmi? Yoki hali ham biror narsani oʻrgansak, kelajakda "47-0"ni eshitmay qoyamiz! Chunki uning pastga tushishidan keyin tiklanishi hammamiz uchun dars boʻlgandir!