Justin Gaethje bilan g'alabalarimiz va chempionliklarimizni eslaymiz
qani endi, o'zingdan boshlaymiz... o'zimga qani yetdi, sen bilan endi bu eslamani tahlil qilishga chiday man. shunday qilib: 2021-yilning yoz oylarida, kurtaklanib turganimda, birinchi bor NGLga aralashganimda, kompyuter ekranidan yorug'lik unchalik yaxshi chiqardi deb o'ylardim. o'shanda men uyda bir mening amakivachcham bilan birga uchrashar edik — u juda kichkina bo'lsa ham, Justinni yaxshi ko'rar edi. "boboy, bugun kimdir uyini uyushtirib qo'yadi", — dedi men bilan birga g'ildiraklar qizigan vaqtda. va keyin... keyin nima bo'ldi? birinchi marta X-o'yinni jonli ko'rganimda, maydonda chiqish qilgan birinchi jangchining shakli hali ham koʻzlarim oldida. o'sha vaqtda menimcha, barcha tomoshabinlar shunday xushhalo bo'lishardi, ammo uning zarbasi — albatta, uning yutug'i...
lekin keyinroq, oʻtgan vaqt bilan, o'zimizni topganimizda, mening e'tiborman endi ancha boshqa bo'ldi. u holda, Justinning NGL chempioni bo'lgan birinchi bosqichiga qaytganimda, buni uydirma bilan emas, balki haqiqiy hayotiy hayajon bilan eslayman. u vaqtda u boshqa hech kimga o'xshamagan: xavfsizlik ochiq, u ham ochiq edi. o'shanda eshitganimizni esla — u maydonda yugurib chiqib, xalqqa: "bu mening zaminim!" degani. va hamma ham tushungan ediki, bu gapning ahamiyati ancha katta edi.
shu yerda, o'zimni o'zi tan olish kunida turib, hazil bilan boshlab, haqiqiy his bilan davom etaman. shunday qilib, o'zimdan boshlaymiz — yoshlikdagi shunday bir kichkina tarix bilan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani ya, mening o'smirlik yillarimda qayerlardagina o'tirar edim, uy televizoridan chiqishini kutardim... joydan turmasdan, televizor oldida qornim ovurib, donalarni tirnaydigan vaqtlar edi. Bir kuni oʻtgan vaqtlardagi xotiramni esladim, aytmoqchimanki, bir marta oʻrtoqlar bilan kun kechirayotgan edim, bittasi qoʻngʻiroq qiladi: "aka, bizga kelib oʻt, hozir Justinning yuqori darajadagi oʻyinini koʻrsatishadi!" — o'zimda nima deb turganini bilmayman, lekin darrov yoʻlga tushdim.
Yuzlab odamlar toʻplanib oʻtirgan qorongʻi kichkina xonada ekran oldida oʻtirar edim, u vaqtda menda hech qayerda boʻlmagan his-tuygʻular bor edi — adrenalin, hayajon, umid... birinchi jangchi sifatida chiqib, zarba yoʻllaganda, barcha bilan birgalikda "hammaga topshirdik!" deganicha his qilishdi. Uning ochiq-oydinligi, maydonni egallagani, xalqqa qarshi turgani... hamma narsasi meni oʻziga tortdi, soʻng oʻsha paytdan boshlab uning asosiy muxlisi boʻlib qolganman.
Odamlar bilan birga qoʻllab-quvvatlayotganimni his qilish — bu boshqa hech narsa bilan solishtirib boʻlmaydi. Yuragimdan unga oʻrnak olaman... 🔥💪😱
Ochig'ini aytaman, o'shanda shu NGL chempionati boshlanishiga bir hafta qolganda, men boshqa hamkasblar bilan birgalikda qizil qog'oz bilan oldim — yani, o'yinni to'g'ridan-to'g'ri kuzatish uchun chipta olish uchun navbatdagimiz edi. Odamlar sarosimada edilar, aylanib yuribdi, ba'zan qichqirib ham turardi: "kelganingiz uchun bahramand!" — deb. Men esa ichkarida: "Bu mening hayotimdagi birinchi bor Justinni jonli ko'rayotganim!" — degan edim.
Va keyin... qandaydir sehrli vaqt keldi — uning chiqishi. U o'zi kabi oddiy, lekin undan kattaroq bo'lgan maydonni bir zumda egallab oldi. Uning "buni yaxshi qildim" degan gapi hamma narsani anglatardi. Men ortimda turgan yigitning yuzi o'zgardi — qo'llari bilan qoplagan edi, ko'zlari yorqin edi. Bu orada men ham yuragimni his qilish uchun ko'kragimni ushlab oldim va: "Zo'r ekan, haqiqatan!" — deb ovoz berdim.
Shu zahoti bilan menda bunga bo'lgan ishonchim mustahkamlandi: bu yerda hamma narsani tan olib, qo'llab-quvvatlay oladigan odamlar bor. Bu uning g'alabasi bo'lsa-da, bizniki ham — chunki shunday hissiyotlarni boshqa yerda hech qayerda topolmaysiz. 💥😤🔥
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Yoshlikdagi o'tmishimdan bir narsa eslatib qolay. O'sha vaqtlarimizda ekran oldida yig'ilardik, dunyo boy edi — hammasi kattalashayotgan edi, lekin Justinning chiqishi bilan birga hamma narsa boshqa rang oldi. Eski vaqtlardagi shov-shuvli qatorlardan farqli o'laroq, hozir bizda barcha g'alalarimizni kitobimizda to'plab, yuragimizga solganimizdek — hushyor, ammo birdam. O'shanda bizni bir-birimiz bilan bog'lab turgan narsa umid edi, hozir esa shu umidni har safar yangi jangda yangidan eslaymiz.
O'shanda oltin qog'ozli chipta uchun navbatda turganimizdek, hozir esa g'alabalardan keyin lavhalarda ismingizni ko'rganingizdek — bo'ldi, ammo farqi shundaki, endi biz bilan uning sarguzashtlari bor. Maydondagi olishuvlarini, uning ochiq-oydinligini, xalqqa qarshi turganini birgalikda eslaymiz, ammo hozir bu hammasi biz uchun ancha yaqin va issiq. Shunday yonma-yon yurib, undan yangi kayfiyat olib, yuragimizni hamisha yuqori darajada saqlay olamiz.
Eskilarimizda bir biramiz bilan qornimizni ovurib, baqirishgan edik, endi esa bir-birimizni quchoqlab, yangi urinishlarga tayyormiz. Hali ham uning chiqishini kutganimizda bo'sh qolmaymiz — u bilan bog'liqligi bo'lgan vaqtlarimizga yangi go'zallikni qo'shib bormoqdamiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eee, qani endi, o'zimdan boshlayman... yoshlikda menga Justinni birinchi marta televizorda ko'rganimdan qanday hayajonlanishigim hali ham esda. Boshimni qo'yib qoldirgan edim — qandaydir o'rta maktab bolasi maydonga chiqib, "bu mening zaminim!" deb ularni o'zi bilan birga olib ketayotgandek tuyuldi.
O'zim ham eslayman, o'shanda uyda televizor oldida do'stlar bilan yig'ilib, choy ichar ekanmiz. Birida: "Yo'q, bu aytilayotgan mubolag'a!" deb turardi, lekin keyin Jastinning birinchi zarbasi — aqldan ozdiruvchi ovoz! Do'stimning choynakiga qoshig'ini qoyib, ovoz chiqarib: "YUQILDI! YUQILDI!" deb hayqirib yubordik. U esa televizor ekranidan bizlarga tugadi — "Siz bilasizmi, mening uslubimmana?" deb.
Endi esa o'zimni qayerdaydir, guruhimiz bilan birgalikda NGLni kuzataman va har safar uning chiqishini eshitganda, bizning guruhimizning ovozli "JASTIN! JASTIN!" nolasi butun maydonni qamrab olgandek tuyuladi. 🤣🔥 Va eng zo'ri, o'zimni kulgili itga o'xshatib, "buni yaxshi qildim!" deganini eshitib, "Yuqorida chiqar, kitaylik!" deb baqirishib yuboraman...
Memlar ham tahlil.