Justin Gaethje: qadimgi qon oqayotgan boʻronlar va gʻururli jangchilarimiz
qani endi, sen eslaydign oʻsha yillarmi — oqibatda, qanday guruhlarimiz boʻlgan edi… oqshomning beshidan sakkizgacha oʻtirardik, eshitarkanchi — "justin gaethje" deganda, har birimizning orqasida oʻzining aynan shu qahramonlik tariximiz turardi. 2016-yilning noyabri edi, aytish kerakki, men oʻsha vaqtda Buxorodagi kichkina ota-ona uyida, televizor oldida yotib qoldim, sahifaning boʻylab oʻtganlar — vashshak, jarohatlarga qaramasdan, olishib qolgan qoʻllarini oldiga koʻtarib yuradigan bu boyqush qandaydir yigitni koʻrib, rostan ham hayajondan nafasim qisildi. keyin ikki yildan soʻng boʻronli gʻalabasi — adrenalin va qumchang jilva orasida sarosimaga tushib qoldik. o'sha kunlarimizni eslang — qanday yoʻl bilan oʻtirdik, qanday norozi nafas olishar edik, qanday qilib uning laqabi "the highlight reel"ga aylanib ketganini tomosha qildik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Of, yaqinlarim, aytish kerakki, men shu oqshomni Samarqandning sovuq kichkina kvartirasida o'tirganman, otamning eshigi oldidagi kichkina o'choqda choy qaynayotgan edi... televizor ekrani oldida, boshqa hech narsaga e'tibor bermay, aytish kerakki, birinchi marta uning maydondagi birinchi "high kick"larini ko'rgandim — vay, tanang charaxti, yuzidan qon oqqan, ammo u hali ham doimo bo'lganidek yigit edi. O'zimni orqa stolga o'tqazib, oyoqlarimni sindirib, nafasimni ushlab qolibman, yuragimda "Bu nima?!.." degan gaplar aylanib yurdi. Keyin esa 2018-yilga kelib, uning Seager bilan bo'lgan jangi — o'zingizni u o'rinda his qilganingizdek, butun mahallada yig'lamoqchi bo'ldim. Bizning guruhimizda u vaqtda shunday ibora bor edi: "agar tosh yura boshlasa, uni yutib yuboradi". Shunday ediku!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Eshit, aka-uka! Men oʻsha 2019-yil sentyabrining ertalab soat toʻrtlarni eslayman — televizor oldida oʻtirganman, qoʻllarimning orasida qahva stakani oʻpirib turganman, kechasi ishlashimdan soʻng hech narsani xohlardim, lekin "Uchrashuv boshlanadi..." yozuvi paydo boʻlganda, yuragim daydi-tutdi! Noma'lum qonun chiqaruvchi — oʻzining oʻrtogʻi bilan ringga chiqdi, qonli divaga tushdi, ammo har bir zarbasi bilan stollarimizni tortib yuborganimizdek, qolganlarimiz ham ovoz chiqarib, ogʻzamizni ochib, "YOʻQ, UNI TUT!" deganmiz.
Sentyabrning oʻzidayoq tunda boʻlsa-ku, balki ob-havo sovuq edi, lekin men hammasini unutdim — maydon yonida mayda qumchanglar boʻronlab, uning yuzidagi qon toʻplarini chayqab ketardi... U tizzasini qattiq qoʻyganda, oyoqlarini „qarsak“lar bilan quvib, kechirim soʻramasdan oʻzini sudrab ketardi. Qanchalar koʻp odamlar bilan boʻlinganman, lekin shunday hissiyotni boshqa hech qayerda oʻtkazmaganman — oʻz ichimdagi „bu zoʻr-ku bu gʻalaba!“ degan gʻazab va gʻururni his qildim.
Hali ham qoʻllarim titraydi, agar eslaganimda, boshingni qoshimga qoʻysam — "men oʻsha qoʻl koʻtarganlar ichida edim" degan kayfiyat keladi... Qaysarlar qayerdan? Bizniki!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Eshit, aka-uka! O'zimni o'ylab qoldim, shunday vaqtlar bo'lgan ediku — TV yonida dadam bilan "o'sha qahramon"ning birinchi clippinglarini tomosha qilganman. Uyimiz Karshi chekkasida edi, kichkina TVda oqibatlar bo'lsa-da, uning eng avvalgi videolaridagi oyoq tepishlarini ko'rib: "Vay, bu kim? Qon-sevgidan hech narsaga cho'chamaydigan odammi?!" — deb hayron bo'lib qoldik.
So'ngra uning va Maykl Chendlerning birinchi jangida o'zimni payqadim — dadam bilan birgalikda jurnallarni o'ramoqchi edim, lekin uning birinchi high kickini ko'rganimdan keyin qo'llarim dard qildi, shunda chayonotni teskari ushlab qolibman! Dadam: "O'g'il, yoki xirurg boʻlish, yoki shunchaki gapirishdan xalos boʻ" dedi. Men esa: "Bilaman, lekin shunday boʻlishimiz kerakmi?!" — deb o'z-o'zimga so'rardim.
Va keyingi kunlar... Ah, keyingi kunlar! Uning maydondagi har bir soniyasini his qilibmiz, chunki u ringdagi hamma narsani o'zi bilan olib kelardi — qon, suv va... o'zimizniki! 2017-yilning soʻnggi oyida unga qarshi jangda uyimizda oilam bilan oʻtirardik, oyoq ostidagi gilamni oyoq bilan tepibmiz: "Bu gapni qilish kerak!" — deb do'stlarimiz bilan birgalikda eshitishimiz mumkin edi. Qandaydir vahshiyona va bir vaqtning oʻzida gʻalaba uchun shunday yaxshi odam...
Yana men eslayman, bir marta unga qarshi jang oldidan guruhdoshlardan birimiz: "Uning ikki oyogʻi ham sinadi, lekin u hali ham turadi!" — deb aytgan edi. Men esa: "Yo'q, u oyoqlarini oʻrnidan qimirlatmasdan otlanadi va sizlarga qarshi chiqaveradi!" — deb javob berganman. Va shunday ham bo'ldi — qancha yillar o'tdi, lekin u hali ham bizning otamizdek — boshi yuqorida, qonli ko'zlari bilan oʻtiraveradi.🤣
Aytish kerakki, hali ham qoʻllarimni yuqoriga koʻtarib: "Bizning Justin!" deb baqiraman, lekin onam: "O'g'il, nima qilyapsan, qoʻllaring titrayaptimi?!" deb qoʻrqib qoladi.😂
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿