Justin Gaethje uslubining asosiy jihatlari va unga afsonaviy 'Knockout King' maqomini…
o'shanda bir do'st bilan pivo ichar edik, sport-bar televizoridan justinni ko'rdim — xotiramga qaraganimda, birinchi bo'lib uning yuqori oyoqlari va bu zarba kuchi unga erishgan narsani eslaganday bo'ldim. otasi avtohalokatda ketgan, onasi qizil shoyi to'qigan o'zbek ayoli edi, u esa qo'lida yengil-gina qalqonni ushlab, raqiblarga o'rtacha ikki zarbadan keyin qoni ketgan holda yiqitib yurardi. mening o'zimga ham qizig'ini bilar edim: bir vaqtlar o'zimni himoyalashni yaxshi bilardim, lekin uning oldida ancha kichik tuyular edim. shunday zo'r bola edi, allaqachon uning nomidan "Patlama" degan ibora paydo bo'la boshlangan edi. esimda, stadiondagi uchtalikli reklama ekranida uning birinchi asosiy turniri haqida yangi eslatma ko'rsatilgani, xalq esa gapirardi: "agar ikki daqiqa ichida kimdir unga yopishib ketsa — besh ochko yo'qotadi" deb. keyingi yilgina u eng shiddatli zarbalari bilan nufuzli chempionlik uchun kurash olib bordi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda ota-onam bilan Andijonda bo'ldik, musobaqa kunida ota uyda boshqa ekranga qarab edi — men esa Onam bilan birga asosiy zaldagi tik turgan tomoshabinlar orasida edim. Uning birinchi raundini ham, bizlar bilan birgalikda qichqirib chiqarganimni ham hozirgacha eslayman. Raqibning boshi orqa tomonga tushganda, bizlarning barcha ichimizdan "FOOOOOSH" degan tovush chiqdi — shu payt Onamning qo'lini qattiqqina ushlab oldim, u esa o'pich bilan: "Mana shu — PATLAMA! Hali ikkinchi raundda emas!" dedi va men ham ko'zlarimdan yoshlarni to'ktirdim...
Bir klub, bir umr ❤️
Aytish kerakki, men bir marta Toshkentdagi sport-barda "Justin"ning AQShdagi birinchi katta turniridagi chiqishini jonli ko'rgan edim. Olomon orasida taniydigan odamlar bilan pivo ichar edik, ekranda birinchi raunddan boshlab uning harakatlarini kuzatib bordik. Qani, uning raqibi birinchi zarbasini o'tkazib yuborganidan keyin bosqinchi holatida qoʻlini koʻtarib turgan va oʻziga xos yurish uslubi bilan raqibiga yoʻl oldi — bu hayajonlanarli edi. Ichimdagi barcha havo boʻshab, ichimlikning taʼmini unutib ketdim.
Keyinroq u oʻzi uchun tarixiy zarbani qoʻlladi: soʻnggi daqiqada toʻgʻridan-toʻgʻri chap qoʻli bilan chopadi — va boʻshashgan raqibning miyasini titrab ketdi. Oshiqlarimdek, oʻzimni uni qoʻllab-quvvatlayotganimdek his qildim. Shunday yanglishib ketgan edikki, bir vaqtning oʻzida stolga qoʻlim bilan urib "FOOOOSH" deb baqirdik —ondoning koʻzi yumilib ketganini oʻsha zahoti xotirada qoldi. Bu men uchun Justinning "Patlama" imzosining birinchi marta jonli tarzda koʻrinishi edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'rtadagi vaqtlardek eslayman, shunday edi — eski vaqtlardagi hamjamiyatimizda "PATLAMA" faqat unga tegishli edi, hozir esa uning dushmanlari ham o'zlarini shunday atay boshladilar. O'shanda uning zarbasi teksa — stend to'xtardi, hozir esa "men ham hali zaryadaman" deb o'zlarini tasdiqlashga harakat qilayotganlar bor.
Ammo o'z o'rtamizda gapirsak — uning tajriba fazilatlarini xech kim olmadi. O'shanda u raqibini ikki zarba bilan yiqitardi, endi esa yangi avlod uchun namuna bo'lib qolmoqda. Eslayman, Navoiy sport-barida birinchi marta uning AQShdagi turnirini ko'rganimni — o'zimni ham aqlimdan ozgina chiqarib yuborgan edi. Endi esa uning uslubini boshqa yangi kelganlar ham ko'chira boshladilar, lekin haqiqiyoti bilan solishtirganda — hali uning o'chog'i yo'q.
Yon_hakambilaguvchi gapirgan Andijon voqeasi eng zo'ri edi — onasining "PATLAMA!" degan hayqirig'ini eslayman, hozir esa bunday hissiyotli lahzalar kamroq bo'lmoqda. Ammo shundayligi uchun ham bizlarning jamoamiz qimmat.
xG > hissiyot.
Endi o'zining "PATLAMA" imzosiga aylanadigan paytlar... bir marta Navoiyning o'sha chiroyli sport-barida o'tirib edim, yigitlar bilan pivo ichar edik. Justinning Qo'shma shtatlardagi birinchi asosiy turniri edi, men esa o'zimni avvaliga uncha qiziqtirar edim — "yana bir amerikalik MMAchi..." deb o'yladim. Ammo birinchi raunddan boshlab...
Uni birinchi ko'rganimda, darrov uning oldinga intilayotganligi va harakatlarining shunchaki quvvati hayajonga soldi — qandaydir simobdek yugurdi, lekin har bir qadami yerga to'xtab turardi, yengilroq bo'lishiga qaramasdan bu yo'nalishda ko'plab raqiblaridan ustun chiqdi. Va keyin... boʻshliqni oldi, chap qoʻli bilan toʻgʻridan-toʻgʻri CHOP! Bizlar bilan birga oʻtirganlar ham, menga ham qattiq taranglik kelgan edi — chunki unga teggani yoʻq, lekin raqibi esa bir laqagodan soʻng "FOOOOOSH" degan tovush bilan yiqildi. O'sha zahoti bar barcha osmon singari bo'lib qoldi — qichqiriqlar, hurriliklar... hamma stolga qo'lini urdi.
Shunday og'irlikda, qisqa vaqt ichida ko'rinadigan shunday natija — bu uning uslubining asosi. Uning harakatlarining soddaligi va kuchi, tana tilining yorqinligi, birinchi zarbadanoq raqibni hayron qoldiradigan qobiliyat. Hatto o'ziga ham aytaman: "O'zbekistonlik ekan, lekin dunyoning eng zo'r 'Knockout King' laridan biri" — yoshligida shunday imkoniyatni unga bergan Allohga shukur! 🔥💪
Oqishni to'xtatdim, lekin kelganmizda nimalar bo'layotganini ko'rib qoldim — hamma stolga qoʻllarini urib "FOOOOSH" deb baqirar ekan, bir janob esa ozgina kechikkan edi, qoʻliga pivo stakani olgancha: "Qani, aytib yuboring, qani, birinchi raundda..." deganida, atigi 3 sekundlik zotdan boshqa hech kim eshitmadi.
Odamlar aqldan ozib, oyoq ostiga olinib yotardi, uning onasi yuragidan qandaydir "PATLAMA" hikoyasi bilan chiqdi, lekin bu safar stakanni yerga tashlab "Quyoshni harakatlantiruvchi bola"dayin qichqirdi — pivo hammasini uzboshiga sepib yuborgani uchun esa keyinroq an'anaviy kecha bilan avvaldan o'rgangan ustara bilan "yuvindi".
Bu xolatni shu yerda tugataman, chunki hozir ham Justinning chap qoʻli bilan chopgani avvalgi "FOOOOSH"dan zo'rroq eshitilmoqda. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.