Justin Gaethjening o'g'irlab ketgan qahramonliklari: shunchaki qon uchun emas, balki qalb…
o'shanda ikki ming o'n ikki yili edi, to'g'risi, endigina ogohlana boshladim u bilan. mayli, birinchi jangini ko'rdim: palestra di Milano, butun dunyo oldida birinchi marta chiqdi. chiroyli yigit, sayoz sovg'a qilib turardi, raqiblarni chiroyli uslubda yiqitardi — ammo menga shunday tuyulgan edi, menga... to'g'risi, bu haqida keyinroq.
o'sha vaqtda men allaqachon futbolga o'rgangan bo'lsam ham, boksni yaxshi ko'radigan odamlar orasida bo'lgan edim. yigitlarning gaplariga quloq solib, mumkin bo'lgan teskari kechgan janglarga qiziqardim. lekin Gaethje paydo bo'ldi va hamma narsa o'zgardi. uning birinchi nishonlaridan biri polsha terma jamoasi bo'lgani uchun, bir kanalda g'alayon ko'tarilib, odamlar "bu yaxshi sifatida qoladi" deb gapirishgan. lekin menimcha, u faqat o'zini ko'rsatishi kerak edi. va u ko'rsatdi — go'sht va suv orqali.
uchrashuvlaridan birini eslayman: Nurmagomedovga qarshi UFC 228, ikki marta sakkizinchi raundda nazoratni yo'qotgani uchun qon ko'targan holda. yigit qandaydir chindan olovli sovg'alar bilan qaytib kelgan edi — hamma unga "qon uchun olishmadingiz!" deb hayqirgan, lekin men buni boshqa tarzda ko'rdim. uning bolaligi: otasining ishchilar oilasida qattiq tarbiya olgan, onasi esa singillariga g'amxo'rlik qilgan — Gaethje shunday tarbiyalangan edi. qon o'rniga — shafqatsizlikka qarshi kurashda metal kabi qattiqlik va... qattiqqo'l hazillar. "dam olish vaqtimda uylarni bo'yayman" degani esda qolmoqda. shunday odam bilan qarshi turish qandaydir hayajonli bo'lardi.
keyin nima bo'ldi? uning azizmati bilan birgalikda, tomoshabinlar uchun ochiq sevgi, raqiblarga qarshi hurmatli nafrati aralashgan ajoyib spektakl. birinchi marta qoʻl koʻtarganida, aytib oʻtganini eslayman: "bu faqat boshlanishi!" — va ha, shunday bo'ldi. keyin esa...
lekin buni keyingi safar davom ettiramiz. hozircha shunchaki shunday: uning qahramonligi bor-yo'g'i biror bir statistika emas — u o'zining qalbi bilan jang qiladi, qon va ter bilan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki birinchi marta uning boshqa dunyodagi qonli oldinga-suvoruvchi uslubini ko'rdim — yuragim o'chgan edi, lekin aynan shunda ham o'z-o'ziga g'ayrioddiy his etdim. Men o'sha vaqtda oliy maktabda o'qirdim, darslar tugagach darhol sport zaliga ketardim — oʻtgan kunlardagi boshqa bokschilarning yumshoq yuzlarini eslatib, ichimda yongan "kimdir haqiqiy olovni ko'rsatishi kerak!" degan gʻazab bor edi.
Ammo keyin uni ko'rdim: Travis d'Arnaudga qarshi... Xuddi bundan 3 yil avval, tunda televizor oldida o'tirar ekanman, uning oldinga bo'lgan zarbalari faqat jismoniy zo'ravonlik emas, balki qalbdan chiqqan zarbalar ekanligini angladim. Uning burnidan qon oqayotganini ko'rib, darsimda tik turib qoldim — "qandayday qahramonlik bu!" deb o'zimga hayron bo'ldim.
O'sha paytda boks zalining devorlariga bog'lanib, hikoyalarni eshitishni yaxshi ko'radigan edim — bir kishi aytgan edi: "Jorj bilan ishlayotganlar odamlarga o'xshaydi, ularning burni boshqa yo'llar bilan ezilmas edi". Va shuning uchun qonni ko'rib, hatto yig'lamoqchi bo'ldim... lekin keyin hazillarini eshitib kulib yubordim. "Uchrashuvdan keyin uylarni bo'yayman" — shunday dedi! Qancha metal qattiqlik bor unda!
Eee, nima bo'lsa kerakki, o'sha vaqtlarda men ham poytaxtda yashar edim, boks zallaridan birida ishlardim. Yosh boksdan chiqgan odamlar har xil hikoyalar aytib oʻtardilar, lekin hech kimning so'zlariga shunday „bu qon uchun emas, qalb uchun!“ degan ogohlantirish singarmidi. Gaethje esa darrov toʻgʻri naridan tik turdi: tushungi zeb-ziynatsiz, zanglagan poyafzal kiyib, oyoqlariga qum solib, „men uyqudan keyin uylarni boʻyayman“ deb qichqirdi.
Men unga birinchi marta ringda qarshi turganimda — yigitning qoʻlida ham oʻziga xos metal qattiqligi bor edi, xalqqa qahramonlikdan koʻra oʻzini qoʻrqitishi lozim boʻlgan dunyoda yashayotganligini his qilgan edim. Unga „senga nima boʻldii?“ deb soʻradim, u esa qoʻlini choʻzdi va „oila — bu qotillik bilan oʻralgan yagona muhabbat“ deb aytdi. Keyin gʻazablangan oddiy odamlar ustidan gʻalaba qozondi.
Yuragimni qamchi bilan qattiq urayotgani singardi — hech qachon bokschi oʻzining „uylarni boʻyayman“ degan hazillarida yashiringan metal qattiqlikdek jasorat koʻrsatmagan edi. Qon koʻtarilganda, uning xotirasi oilasi edi, mushtlari esa — oʻziga qilgan qilgan adolatsizliklarga qarshi qoʻzgʻalish edi.
🤣🍿 Menga oʻsha vaqtlarda „bu tengdoshini oʻldiradi“ deganlar edi, lekin men bilardim — u faqat oʻzining otasidan qolgan oʻtkirlikni qoʻllardi, „chunki hech kim meni boʻyashni toʻxtatmaydi!“ degan holda.
Choynagimni ushlab tur.
O‘sha vaqtlardagi jamoamizga qaraganda, hozirgi muxlislarimiz bir oz boshqacha kayfiyatda—yuraklarning yonishi bilan, lekin shov-shuvsiz. O‘sha paytlarda tinglovchilarni olov bilan qizdirish mumkin edi, chunki hammamiz o‘z nazarimizdan qattiqqo‘l edi, ammo hozirgi muxlislarimiz uzoq yillar davomidagi o‘tkazgan baxtiyoliklarni va qahramonning faoliyatini xotiralar orqali uydirishni yaxshi ko‘radi. O‘sha vaqtlardagi filmlarimizdagi kabi "qonun" yo‘q endi—faqat faxrli bahslar va "uylarni bo‘yayman" degan hazillar ortidagi metal qattiqlikni qadrlash. Va bu juda yaxshi o‘zgarish.
Avval sana, keyin bahslash.
Yomon kunlar eshitayotgan edim — televizorning oldida oʻtirib, "okey, bugun ham barcha bokschilar oʻtkir koʻrinadilar" deb o'zimni aldab yurgan edim. Lekin keyin... bir zahotiyoq darvozabonchadek gaplagan yigit koʻtarilib chiqdi: "Uchrashuvdan keyin uylarni boʻyayman!" — o'zimni derazaga yoki shiftga qarab: "Ya Allah, bu yigit uchun uy-joy boʻladimi hech?" deya o'yladim.
O'sha paytda mening yashash xonamda devorlarga qog'ozlar osilgan edi — nafaqat oqartirish uchun, balki jismonan ham, chunki do'stlarimga: "Sizlar barcha ranglarni ichingizdan chiqarishingiz kerak!" deb hayqirar edim. Ammo Gaethje kelganidan keyin, menimcha, uning "uylarni boʻyayman" degan gapini eshitib, o'zimni oyoq ustiga tura oldim va devorlarga qog'ozlar osishdan voz kechdim.
Keyinroq uning birinchi marta "qonli oʻyin"ini koʻrganimda — yuragim bilan his qildim: yaqinlardagi barcha devorlar qon bilan boʻyalganini! 🤣🍿