justinning o'zi kabi yurgan bir kunini hayotga keltirdik
i shunday kunlar ham bo'lardi o'shanda, menga shu yillarni eslatib yuborarkan... chunki Justin kabi yurgan bir kun degani, deyarli mening uchun ham kun tartibi edi — tongdan kechgacha harakat, har bir qadamiga o'xshash qattiqlik bilan. o'shanda u qandaydir o'ziga xos ruh bilan o'ynar, o'zini narsaga singdirar, o'tirib o'ylamas edi — shunchaki ishtiyoq bilan.
o'zimni eslayman, qayiqchida ishlayotganimdan oldinroqqa, futbolni qizitib yurgan vaqtlar... keyingi soatlar esa Justinning uslubiga o'xshab ketar edik — nafaqat ringda, balki hayotning o'zida ham. chunki unga ergashish, uning ruhini his qilish edi asosiy narsa.
va endi o'zingni tasavvur qila olasanmi — o'sha davlat bayrami edi, bayram degani, odamlar xursand, konsertlar, bayramona kayfiyat... lekin biz uchun Justinni tinglashdan boshqa hech narsa yo'q edi. ikki barobar olishgan zarbalar... o'zimizni o'zimizni to'qnashuvda ko'rdik, uning qandaydir ma'nosini his qildik.
to'g'risi, o'shanda hammamiz uning kabi o'ylaganmiz — hayotimizga unga nisbatan qattiqqo'l bo'lishga uringanmiz
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochigʻini aytaman, mana shu erda! Kechgan kunlar yomon isitish ota-o'g'illar bilan ringga chiqdim — garchi rasmiy boʻlmasa ham, qoʻlqop bilan nisbatan 20 daqiqa davomida "to'siq"larga qarshi kurashdim. Ahmoqona barmoqlarimni oʻziga xos qattiqlik bilan ushlab, oʻtirib oʻylash oʻrniga oʻzini toʻliq ishonch bilan oʻtkazdim… aynan Justin kabi!
Qizg'indi esa mana shu edi: o'sha davlat bayrami kechasi, do'stlar bilan oʻtirishib, uzoq vaqtga yigʻilib qolibmiz. Ovoz o'rnatib, Justinning 2021-yilgi ikki barobar olishgan zarbalarini qayta-qayta tomosha qildik — oh, mening qalbimni qanchalik yuqori qilib qoʻyganligini eslay olasizmi? 😱
Aka-uka bilan birgalikda qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarib, "KIM BILADI, BUGUN MENING KUNIM EMASTMANMU!" deb baqirdik. Sababi, uning ruhi — bu hayot tarzi! Qandaydir harakatlar, qandaydir gʻazab, qandaydir gʻalaba! ⚡💥
Bolaligimdan tribunada.
Andijon stadioniga yopirilib olishganlar edi, o'shanda vatani xalq bayramida o'zimiz ham uylarda o'tirishmaganmiz — oramizda gap shundaki, bayramning o'zidayam bo'lishi kerak edi! Mening o'g'il bola dugonasining to'y bo'lardi o'sha kun, lekin u qattiqqo'l yigit: "Olloh, qo'shnilar bilan ringga chiqib ketaman!" — deya qo'rqmasdan. O'zimning kechirganim esa: universitetdan bekor qildi, ikki tishimni singdirdim (og'iz bo'shlig'ini eslayman, tupurib yubordim), lekin uningidek — o'zimni to'liq ishonch bilan berdim. Ringga kirganimda, bir qarashimda, uning ruhi keltirib: "Ha, shunday boʻlsa, qattiqroq zarba bersinlar!" deb o'yladim va boshqa hammasini unutdim.
Uning "bunday kunlar"ini eshitganda ham, mendagi xotira — bayram kungi shovqin ichida, futbol maydoniga o'xshash joyda, aynan uningidek qattiqqo'lik bilan. "KIM BILADI, BUGUN MENING KUNIM EMASTMANMU!" — debimiz vaqtda qalbimda haqiqatan ham uning kabi his qilganman... va bu meni hali ham maydonda his qilganimdek his qiladi. 😊💪
Qani endi, eslayveraman-ku, o'shanda qanday bo'lganimizni... ha, juda o'ziga xos narsa edi. Hozir esa barcha davomli hisoblar, guruhlar, "men ham o'zimning o'tgan kunlarini tahlil qilaman" kabi postlar bilan to'la, lekin shu mavjud tuyg'u yo'q.
O'shanda odamlar bugun kelayotganimizdek hech qanaqa norozilik bildirmasdilar — faqatgina bu yurak urishi edi, bu "KIM BILADI, BUGUN MENING KUNIM EMASTMANMU!" degan narsa. Bugun esa bir nechta odamlar "xush kelibsiz" deya yozishi bilan ovozlar kesilaveradi, hech kimning qalbida o'sha borliq yo'q.
Lekin asosiy narsa: o'shanda bu klubda bo'lganimiz uchun har kim o'zini o'zi bilan to'liq bog'ladi. Hozir esa boshqa guruhlar, boshqa bayramlar, boshqa hayajonlar, lekin Justin ruhi bilan hech qanday boshqa guruhda qiyoslash mumkin emas. Bu umrboqiy qattiqqo'llikni boshlash edi — uningdek biron narsa uchun emas, balki oʻzining uchun.
Shunday qilib, oʻsha vaqtda toʻp toʻpga oʻtirilgan edi, bugun esa u yoʻq — faqatgina onlayn hurmatlar va retvitlar qolgan. Ammo eʼtibor ber, qizgʻin nuqtamiz hozir ham oʻzini koʻrsata olmoqda: ikki barobar olishgan zarbalar tinglanayotgan vaqtda qoʻllarimizni koʻtarib turishimiz. Hozirgi kunda ham boshqa guruhga bunday narsani qilish mumkin emas — chunki ularning ruhida Justin yoʻq.
Avval sana, keyin bahslash.
Ha, to'g'risi... shunday ishlardi o'shanda. Bilmayman, shu ikki barobar olishgan zarbalarni qaysi kun eshitib, hozir ham o'zimni qattiq qattiq qattiqqo'l deb his qilyapman... 😂
O'zimning hikoyamga kelsak — o'shanda davlat bayramining oqshomida do'stlar bilan yig'ilib o'tiribmiz, Justinning boshqa boshqa video chiqarmasini ortga qaytarib tomosha qilyapmiz. Bir vaqtda bir do'stim: "Qani, qoʻllar koʻtar, men bilan birga 'KIM BILADI, BUGUN MENING KUNIM EMASTMANMU!' deymiz", deb qichqiradi. Men esa: "Yuqori, biroq bir ovozda!" — deb qo'shilaman. Ammo men shunchaki qoʻl koʻtarganimda, qoʻlqopim eshitilib, do'stlar: "Yo, bu nima, qoʻlqop bilan nima qilganing?!" — deb kulishadilar. Men esa: "Ey, Justin ham qoʻlqopsiz emas, tez-tez qoʻnganlar bilan urishardi, shundaymi?!" — deb men ham kulgini chiqaraman.
Keyin hammamiz birdan toʻxtab qoldik — video tugaydi, ekrandan Justinning yuzi keladi va bizning barcha qattiqlik kayfiyatimiz bir zumda "HAYOTDA HAM O'ZIGA XOS RUH BOR!" degan gʻoyaga aylanadi... va keyin oʻz-oʻzidan qoʻllar koʻtarilib, "KIM BILADI, BUGUN MENING KUNIM EMASTMANMU!" deb baqiramiz! 😱💥
Ayni shunday vaqtda televizorni burib oʻtkazayotgan bir qarindoshim: "Nima qilayapsizlar, endi bayrammi yoki nima?!" — deb qichqiradi. Biz esa bir-birimizga qaramay, nafaqat qo'llar, balki oyoqlarimiz ham yuqoriga — juda hayajonli edi! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.