Kamaru Usman: yillar davomida yuragimizda oʻchmagan alanga
o'sha ertalabxononni eslayman, yomg'ir yog'ardi biroz, shunda u yerda o'tirar edim, oldimda ichimlik stakanim bilan, kompyuterimga qarab, ekranning nuri bilan yuzimni yoritib... bas, unda kamaruning birinchi birinchi janglaridan biri efirga chiqayotgan edi, yurak urishi bilan tomosha qilyotganman, hamma narsani unutib — jonimga tegib ketardi ha...
o'shanda o'ylardim: "mana, mana shunday bola kelgach, nima bo'lishini ko'ramiz!" — endi ekan, nimalar kuzatishmiz: chempionlik, millat faxri, qanday murakkab hayot yo'lini bosib o'tdi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qalbimning urug'ini eshitdim deya, oʻrta maktabning oʻzsinib qolgan koridorida turgandim, oldimdagi gazlama bayroqni qoʻlida siqib turar edim. O'rtacha o'yin vaqtlaridan birida xotiramdan chiqib, "Bu qaysi janglar ekan?" deb oʻyladim — bas, ma'rifat olamanki, shu qatori kelajagimning kimligini koʻrsatib qoʻygan vaqtlaridan biri edi. Yomgʻir osmonni yuvayotgan vaqtda, ichimlik stakani qoʻlimda, qoʻrquv bilan ham, orzu bilan ham, bittagina gʻoya: "USHANING ORQASIDA QO’YGAN KELGUSU GANGAM TURIBDI" — shu odamniki...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'shanda o'ylardim, o'sha yomg'irli kunni hali ham tunda ko'rganimda, yangi rolni o'ynayotgan qizaloqni ko'zdan oldin o'tqazaman. Qanday jonivor uslub bilan ringga chiqdi — yurak urishi to'xtab qolgan edi, deyarli eshitib turardi. Bas, o'sha vaqtda bilmas edim, yaqin-yaqin kelajakda unga "The Nigerian Nightmare" deb taxallus berishar ekanligini... yoki o'z millatining faxriga aylandirishini. Ichimlik stakani qoʻlimda ushlab, yomgʻirning tomirlarimga singib ketishini his qildim va o'zimga aytgan edim: "Buni yozib olishim kerak edi". Chunki qayerdadir ular "2020-yilning iyul oyida engil vazn toifasida chempion bo'lgan" deb yozishadi, lekin hech qachon shunday so'zlar bilan birga tunda yomg'irdan bezovta bo'lgan kichkina yigitni eslamaydilar.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qalbimni tinglayman — bir vaqtlar oʻshanda yomgʻir ostida oʻtirib, qoʻlimdagi stakanni isitgan va ringga qaraganimdek, hozir ham shunday boʻldi. Qancha gʻalaba, qancha yuborilgan zarba, qancha natija ortidan orzu qilganimiz — hammasi tepada qoldi.
Oʻsha vaqtda uni koʻrganimizda: "hali oʻrta vazn debyuti boʻlmagan, oʻtkirroq ring uslubi yoʻq, ancha tajribasiz" deb oʻylagan edik. Hozir esa — chempionlik unvonining oʻzi, tebranib turgan ichki olam, oʻz yoʻlini tanlagan jasur kurashchi. Oʻsha yosh yigit qayerdan bilsin, kelajakda butun millat uning orqasida turishini? Kelganida esa — faqat oʻz ishiga eʼtibor, faqat oʻz zarbasiga ishongan.
Yomgʻirning ovozini eslayman — oʻsha kunning oʻzidayoq uning qoʻlidan butun dunyoga tarqaladigan gʻalaba sirlari mavjud edi. Hozir u — amerikaliklar orasida millat faxri, boshqa davlatlardan kelganlar uchun esa qahramon. Ammo oʻsha yomgʻir ostida oʻtirib, ichimlik stakani qoʻliga olgan paytda, hech kim buni bashorat qilmagan edi.
Biz esa hali ham eslaymiz — qayerdadir stakanini qoʻliga olgan, yomgʻir ostida ringni kuzatgan, keyin esa chempionlik tantanalariga qadar kelgan qizgʻin yurak... Oʻshada boshlangan alanga hozir ham yonmoqda. Faqatgina boshqa rangda.
Avval sana, keyin bahslash.
Omadli janglarni eslaganimda, ertasi kuni shunday o'ylar edim — "qachon o'zi raqibini ringdan yuboradi?" deya. O'zingizni tinglayman, ularning barchasida bir narsa bor: yomg'irning ovozini eshitganlar, ichimlik stakani qo'lida ushlab qolganlar, ammo hech qachon unutgani yo'q — u har safar o'zining kelajagidan dalillar ko'rsatib turdi.
Men esa o'sha paytda o'zimni yo'lovchi deb o'ylardim, transportda rafiqam bilan ketar edim, birda "Usman" gapini eshitganimda darrov o'ynayotgan jangiga o'tirdim. Bir zumda o'yladim: "qani bu yigitni eshitamizdek bo'ldi?" — bo'lajak chempion esa shunchaki zarba berardi va butun hayotimizda o'ylamagan narsalarga olib kelardi.
Hali ham eslayman, stakan ichimlikni qo'limdan qimirlatmay qotib qolganimni. Bas, unga bo'lgan ishonchimni o'zim ham bilmasdim, lekin yurakim bir narsa deya ketdi: "ushaniga e'tibor bersang yaxshi bo'ladi". Va hozir esa butun dunyo uning nomi bilan xursand, lekin o'sha yomg'irli kun — mening yuragimdagi birinchi olov edi.
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
O'sha yomg'irli kun eslayman — men o'zimni maxsus qilib o'tirgan edim: ichimlik stakani qo'limda, yaqin do'stlarimga aytar edim: "Bugun Kamarning birinchi jangini ko'raman, u vaqtda yomg'ir yog'ardi". Do'stlarimni ham: "E, keling, kuzatib qolamiz, boshqa chiqish kerak", deb uyushgan edilar. Bas, telekeshda efirga chiqib, ringga o'rtadagi yigitni ko'rdim — qora kostyumda, oyoqlarida sport poyafzal. Men: "Uxlayapsizmi, xushnuvi? Qayerdan olgan bu kostyum?" — deb hayron bo'ldim.
Bir zumda ring ochilganda, u jangchi emas, baland bo'yli universitet talabasi kabi yuribdi — o'zi ham bilmas edi, qaysi tomonni ko'rsatishi kerak! Do'stlarimga: "Yaxshi, bu noma'lum bola bir necha oy davomida bu yerda o'tirar ekan, endi efirga chiqmoqda", dedim.
Bas, jang boshlanadi — opponent unga qarata yuguradi, Kamaru esa yerga tushib ketdi! "Voila!" — deb do'stlarim baqirdilar. Men stakanga qarshi qarab, "Yana eslataman — qora kostyum bilan bog'liq muammolar", deb aytib qo'ydim.
Kamaru esa yerga yopishib turibdi, ringda yotibdi, unga ogohlantirishlar berildi. Men: "Bu yerda jamoatchilikni aldab yurgan odamlar ko'p, lekin Kamaruning bu "jang uslubi" juda original", deb hazil qilishdi.
Ikkinchi raundda u o'zi tushunganidan keyin kurashni boshladi — bas, shu zahoti xalq "The Nigerian Nightmare" deya qichqirdi! Men: "Ajoyib! Endi uning taxallusi buncha mashhur bo'lib qolishi mumkin emas edi, chunki bu nafaqat jangchi, balki kulgili stakan saqlovchining ham ismi", deb o'yladim.
Hozir esa, barchasi orqa minda qolgan — chempionlik, dunyo, hamma narsa. Ammo o'sha yomg'irli kun, stakanim qo'limda, do'stlarimning kulgilari va uning birinchi yiqilishi — bu mening yuragimdagi o'chmas olov edi. 🔥🍿😂
Memlar ham tahlil.