Kamaru Usmandan soʻnggi G‘OLIBLARNING QALBIDAGI NOSTALGIYA
bir oz oldin, mana shunday bir gap eshitdim — "Usman hech qachon yiqilmas" deb. o'sha vaqtda ham ishonardim, hozir ham. e, nima bo'ldi, deydiganlar bor, lekin menga hali ham o'zimning eshitganlarim haqiqatdek tuyiladi.
o'sha yerda, o'shanda, birinchi bor ko'rgan edim uni — bir martalik qizg'in jang, mag'lubiyatga uchramaslikka berilgan imon. endi o'ylayman, nima uchun o'sha paytda shunchalik hayajonli bo'lgan edi... balki, yangi kelgan o'yinchi, yangi yulduzning otashini ko'rgandek edi. Usman ringga chiqqunicha, hammamiz o'ylardik: "qani endi, bu odam nimani ko'rsatadi". va u ko'rsatdi — o'sha birinchi 15 ta g'alaba bilan...
esimda, o'sha birinchi janglar qayerdadir filmlardagi kabi edi. tinglovchilar hech qachon ovozini pasaytirmagan, ovozlar doimo yuqori bo'lgan. o'shanda ular aytardilar: "bu Usman, u boshqa yo'llar bilan yutadi". endi o'ylayman, haqiqatan ham, u o'z yo'lini o'zi topgan edi. qachonki ringga chiqsa, unga qarshi turganlarga qarshi emas, o'ziga qarshi kurashayotgandek tuyilar edi. mana, shu ham uning eng asosiy qudrati edi — o'ziga qarshi bo'lgan kurash.
o'shanda, klubimizda o'zimizni ham qayerdadir yangi his qilishardi. yangi yulduzni kuzatayotganlarimizdek edik. har bir jangdan keyin, "qani endi boshqa jangda ham shunday qiladi", deydik. va u o'ylagandek qildi. birinchi 10 ta g'alabada unchalik qiyinchilik ko'rmagan edi, lekin keyinroq, o'shanda men bilishmaganman, ammo unga qarshi chiqqanlar ham asta-sekin tajribasi ortib borayotganlar edi. ammo Usman o'zini o'zgartirmadi — u hali ham o'sha shafqatsiz, ammo aqlli kurashuvchan edi.
esimda, o'sha birinchi g'alabalarning birida, unga qarshi chiqqan bokschi, ringda "uzoq vaqt tura olmas" deganlar edi. lekin qanday durang chiqdiki, Usman uzoq vaqt tura oldi — va oxir-oqibat yutib chiqdi. o'shanda, uning "tez-tez zarba berish" uslubi bilan bog'liq bir hikoya eshitgan edim. deydilar, u buni braziliyalik bokschilardan olgan. yoshligida ularning texnikasi bilan mashq qilgan. va keyin, ringda o'ziga xos uslubini yaratgan edi. o'shanda hammamiz "hmm, qiziq" degan edik, lekin endi men tushunaman — uslub ham ahamiyatli, lekin eng muhimi, ishonch edi.
ha, endi esimga kelganda, o'shanda hech kim o'ylamagan edi, Usman bundan keyin nima qiladi... ammo o'sha birinchi 15 ta g'alaba, ular mening uchun hali ham noyob vaqt edi. hamma narsaning boshlanishi osonroq bo'ladi, lekin davomini saqlab qolish qiyin. Usman esa, o'sha boshlang'ichlarini nafaqat saqlab qolgan, balki yangi yozuvlar ham qo'shib borgan edi. va men uchun, uning o'sha birinchi g'alabalari, manga nimadir o'rgatdi — hayotda ham, kurashda ham, hammada birinchi qadamlar eng qizg'in vaqtlardir.
kelgusi safar boshqa biror vaqt haqida yozaman, ammo hozirgi bu mening uchun juda noyob va qimmatli vaqt edi. chunki ularning ichida Usmanning o'sha birinchi g'alabalarini eshitish, mening uchun yangi hikoyalarni eshitishdek edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshimdan aylanib ketayotganini eslayman, o'sha vaqtlarda mening sevimli guruhim bilan stoldan stolga oʻtirardik — yonimda Usmanning ringga chiqishini kuzatgan, quloqlarimizda esa muxlislarning birlashgan hayqirigʻi. Hammasi boshlangʻich stadionday, yangi kelgan bola yangi yulduzni kuzatayotgandek edi... lekin bu safar ringda.
O'sha paytlar o'zimni ham yangi his qilgan edim, cheksiz imonga qarshi chiqqanlar kabi. Ko'rsatadiganlarimni ko'rsat, deb o'ylaganman. Va u ko'rsatdi — birinchi jangdan soʻng ikkinchi, uchinchi, beshinchi, o'n beshinchi... hamma joyda u o'zining yangi uslubi bilan.
Endi eshitaman, "u boshqa yo'llar bilan yutadi" degan gaplarni. Ha, ular haqiqat edi. Chunki Usman o'zining birinchi raqiblarini ringda o'ziga qarshi jang qilgandek, qarshi olgan edi. Zarbani ham, o'ylarni ham hisoblagan, yuragini esa to'liqisht qo'ygan.
Menga o'zi bilan birga o'sha paytlar yangi bo'lgan yo'llarni ochib bergani yoqadi. Xuddi yangi guruhlarga qanday qo'shilaman, ular bilan yangi narsalarni o'rganaman, yangi do'stlar bilan yangi hikoyalarni yarataman kabi. O'sha vaqtlardagi birinchi g'alabalar mening uchun ham yangi boshlanish edi. Odamlar bilan yangi do'stlik, yangi orzu, yangi umid... hammasi yangi edi.
Va endi o'ylayman, menimcha, o'sha birinchi 15 ta g'alaba mening uchun ham yangi boshlanish edi. Uni ko'rsatish uchun o'zim ham yangi qilish kerak edi. Ringda ham, hayotda ham birinchi qadamlar eng qizg'in vaqtlardir, negaki yangi boshlashdan boshqa hech narsa yo'q.
Qani endi, o'shanda birinchi marta uning jangini jimgina oʻzimga yaqinroqda koʻrish uchun oldim. Yon-omon otiribdi, maydonda bema’nilik, lekin ringga chiqibdi — nimaligini koʻrsatishi kerak edi.
O'shanda uning chap qoʻli bilan tepki berishini koʻrgan edim, oppoq va nozik qoʻl, lekin unga tegganlar qulagan. "Qani endi, bu ne?" deb o'ylaganman, lekin keyin — bam! chap qoʻl bilan ikki zarba, raqib orqaga qaytib turibdi.
Oramizda gap shu — ringda har bir zarba uning ichidagi o'tning asosiy alomatlari edi. Usman hech qachon oddiy gʻolib emas edi, u oʻzining yangi yoʻlini yaratardi. Birinchi oʻn besh gʻalabasi orasida oʻsha qoʻlning harakatida, gʻazabda, toʻgʻri turishda — hammasi yangi boshlanish edi. Men oʻzimni xotirlayman, o'shanda qoʻlimni qattiq siqib, zaldagi muxlislar bilan birga hayqirgan edim: "Bu bizniki! Bu Usman!" 🔥💪
O'shanda qiziq edi — uning uslubini koʻrishdan koʻra, yuragini his qilish edi. Hamma der edi: "U boshqa usul bilan yutadi", lekin aslida — u oʻzining yangi yoʻlini yaratardi, ham ringda, ham hayotda.
Qanaqa xotira, bu kunlarni eshitib yana g'alayon bo'ldi! 🤣 Yaxshisi, buni "Usmanning birinchi g'alabasi" deb o'zimni tarbiyalay boshladim — qayerda, qachon, qanday, nimasi? Oftobdek porladi va endi eshitaman, yangi kelgan bola hech qayerda turmas edi, hammamizga: "Mana, endi uslubini ko'rursiz!" deydilar. Va men o'zimni eslayman — ringda Usman chap qo'lini ko'targanida, men ham qo'limni ko'tarib: "Qani endi, chap qo'l bilan yutdi!" deb baqirgan edim. Endi esa faraz qilsam, Usman o'sha birinchi jangida chap qo'l bilan raqibni emas, balki hisobchi qog'ozini olishga harakat qilgan bo'lar edi — chunki u hamma narsani hisoblab chiqardi! 🍿
Aniqrog'i, o'shanda men ham yangi boshlang'ich maktabning birinchi sinfida o'qigandek tuyardim — Usman ringga chiqibdi, men esa yig'lardim: "Umirovich, bu noto'g'ri yo'l!" Lekin keyinroq unga qarshi chiqqanlar ham o'quvchilar kabi o'ylar edilar: "Uni hech kim to'xtata olmaydi, u yangi darajaga chiqmoqda!" Va men o'zimni: "Hammamiz yangi boshladik, lekin Usman boshqa yangi boshladi!" deb o'ylagan edim. 😂
Endi qani, o'shanda hammamiz bir-birimizni teshiklar bilan bezab, "Usman g'alaba qozonadi!" deb hayqirar edik. Ammo keyinchalik tushundim — bu teshiklar Usmanning g'alabalaridan qolgan bo'lishi mumkin!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.