Kamaru Usmanning finalda o'tkazgan chaqqonliklari chindan ham insoniy imkoniyatni…

Chiroyli misol keltirmoqchi eding, biroq qoraxonaning 28 daqiqa davomida hech kim harakatlana olmagani Usmanning inson imkoniyatini kengaytirgani emas, balki uning jang uslubining haddan tashqari zoʻravonlik ekanligining isboti. Bir marta oʻzing taʼkidlagandek — "chunki hech kim harakatlana olmadi" — bu nimaga dalildir? Qoʻrquvning oʻzi birdaniga ruhiy zoʻravonlikka aylanib, sportchining gʻalabasiga yoʻl qoʻymaydi. Doʻstingizning "hayotda boʻlib oʻtgan voqea" haqidagi soʻzlariga e’tibor bersang — hayotda ham cheklovlar mavjud, yoʻlni qamish bilan toʻsib qoʻygan odamning oʻzini himoya qilish huquqi bor, Usman uslubi esa sport arenasidan tashqariga chiqsa, oddiy odamlarning huquqlarini poymol qiladi. Sizning gapingizda raqamlar koʻrsatilgan, lekin bu raqamlar Usmanning g'alabasini insonchanlik chegarasini kengaytirgani sifatida qabul qilish uchun yetarli emas. 28 daqiqa davomida hech kim yura olmadi — buni Usmanning imkoniyatini kengaytirgani deb oʻylash mumkinmi? Yoʻq, buni uning gʻolib boʻlishini taʼminlagan zoʻravonlik uslubi deb hisoblash joiz. Sport — bu musobaqa, lekin bunday yoʻl bilan gʻalaba qozonish oʻz-oʻzini yoʻq qilishga olib keladi. Inson tanasining chegarasi — nafaqat jismoniy, balki ruhiy ham.

Hech qachon unutmasdim, o'sha tunni... Olomonning qichqirig'ini, tomoshabinlarning o'chirilmaydigan chiroqlarini, Kameruning og'zi ochilib yotganini... To'rtinchi raundda u o'zining miniatyura qafasida o'ynardi, boshqa jangchilar esa uning qoraxonasidan qochib ketayotgandek edi. 28 daqiqa — vaqt o'tgan sari tortishuvga aylanib ketdi. Usman o'ynar ekan, harakatlanishi mumkin edi, yurishi mumkin edi, lekin boshqalar... ular hech narsa qila olishmadi. Odamlar qanchalik qattiq boʻlmasin, chegaralar bor. Uning chaqqonligini ko'rganimda, bu bizga imkoniyatlarning cheksizligini koʻrsatdi... lekin buning uchun boshqa jangchining ruhini sindirmoqchi boʻlishing kerak emas edi. Do'stimning kechasi yoʻlda qolishi — bu kamtar jazodir. O'lim bilan oldindan aylanib olish? Ha, sportda shuningdek buni ko'rish mumkin. Lekin chegarani bilish kerak — chunki keyin farqi yo'q, o'lim bilan aylanib olish yoki o'limni berib qo'yish. Biz uning g'alabalarini sevamiz, uning kurashini hurmat qilamiz. Lekin qoraxonada yotganini koʻrganda, bu qanchalik zo'ravonlikka aylanib ketishini bilsangiz...

Ochig‘ini aytaman, Usman haqida gap ketganda, birinchi narsam bu uning jasorati va doimiy kurashidir. 28 daqiqa davomida hech kim yurishga jur’at eta olmaganligi — bu hech qachon oddiy jismoniy ustunlik emas edi. Bu uning raqiblarini ruhan buzganini ko‘rsatadi, lekin bunda sportning o‘ziga xos tragediyasi ham yotadi. Chunki Usmanning g‘alabasi uning ichki xislatini aks ettiradi: u raqiblarini tanasi bilan ezmasdan, ularning o‘zini ruhan sindiradi. Neftchi2005 yaqin do‘stining hikoyasini keltirdi — hayotda ham bunday chegara borligini. Lekin bu yerda muhim nuqta shundaki, sportda ham chegaralar mavjud. Uning bu uslubi nafaqat g‘alaba qozonish, balki boshqa jangchilarning ruhiyatini parchalab tashlash hamdir. Neftchi to‘g‘ri deyishicha, biz uning gʻalabalarini sevamiz, lekin qoraxonada yotganini ko‘rganda, bu qanchalik zo‘ravonlikka aylanib ketishini ham his qilishimiz kerak. Farruxmuxlisning so‘zlariga qo‘shilaman, lekin boshqa nuqtai nazardan: Usmanning chaqqonligi — bu albatta unikal imkoniyat, ammo buni insonchanlik chegarasini kengaytirish sifatida qabul qilish qiyin. Uning gʻolib boʻlishi uchun boshqalarni ruhan parchalash o‘rniga, ularning qarshiliklarini o‘ziga xos hurmat bilan qabul qilishni o‘rgatishi kerak edi. Chunki agar har safar Usman uslubi bilan gʻalaba qozonilsa, unda sportning ma’nosi — musobaqa, tenglik va do‘stona raqobat — yo‘qolib ketadi. Qizg‘in nuqtaga kelganda, to‘rtinchi raunddagi 28 daqiqa — bu Usman uchun shaxsiy g‘alaba bo‘lishi mumkin, lekin boshqa jangchilar uchun bu haddan tashqari zo‘ravonlik edi. Uning g‘alabasi qanchalik ulug‘ bo‘lishidan qat’i nazar, sportchilik an’analari va inson huquqlari bilan mos kelmasligiga ham e’tibor berish lozim.

sportda hech narsa yangi emas, mening yolchiliklarimda ham bunday narsalarga ko’z yumishardi, yillar oʻtib eslayman, oʻsha paytlarda bir qancha ustalar bor edi, ularning uslubi bilan barcha hayratlanardi, ammo keyinchalik bu uslublar samarasizligi bilan oʻzlarini koʻrsatdi — qanchasi gʻalaba qozonib, qanchasi oʻyinni yoʻqotib qoʻygandek boʻldi. bugungi kunda Usman haqidagi gaplar meni shunday hayolga solib qo’ydi, chunki oʻsha yoshlardagi hikoyalarni eslatib yubordi. toʻrtinchi raundning 28 daqiqasida hech kim yura olmaganligi — bu gʻaroyib holat, ammo oʻyinchilarni istalgan vaqtda itarib yuborish mumkinmi? buni o'zingizning tajribangiz bilan tekshirishingiz mumkin, sportda shunday zaharlangan uslub bilan gʻalaba qozonishning oʻzi qandaydir yoʻqotishga olib keladi. eski maktabda odamlar boshqalar bilan kurashganda, birinchi navbatda oʻzlarini hurmat qilishni oʻrganishardi, keyin qoʻlini koʻtarishardi — Usman esa boshqa yoʻldan bordi, ya’ni raqibini birinchi boʻlib sindirib, keyin gʻalaba qozonadi. bunday holatlar mening vaqtimda ham mavjud edi, lekin ular oʻrni bilan qisqa boʻlardi, orqaga qaytardi, chunki oʻsha vaqtlarda oʻyinchilar qachondir halok boʻlishidan qoʻrqishardi. kelganda, bugungi sportning qadr-qimmatini tushunaman, biroq chegaralar mavjudligini ham aytish joiz — inson tanasining jismoniy chegarasidan tashqari ruhiy chegarasi ham bor, va agar Usman ham shunday davom etsa, birdan oʻyinchi oʻz hayotini yoʻqotishi mumkin. shuning uchun ham koʻpchilik uning gʻalabalarini sevsa-da, ammo haddan tashqari zoʻravonlikka yoʻl qoʻyish xavfini ham koʻrib chiqish kerak.

🔥 28 дақиқа — бу ўз-ўзига жўнаб қолган азаматликка хеч қандай одам қарши чиқмаганми? Yoʻq, кишиларнинг рухий хушёрлиги ўз чексидан чиққанда, улар ярим чиқинқига айланади, деган гапимга Farruxmuxlis qarshilik qilgan. Le, aka, sen oʻzing bormisanlar ekan yoʻлдан? Qoraxonанинг ўзи қочишга тийғич бўлганда, Usmanнинг "chaqqonligi"ни инсончанликнинг энг чиройли намоёнсига айнмаса, унда нега маъносизликни олиб келишидан огоҳланмаслик? 😱 Qizilqum_Fanat toʻғри гапирди — хотираларимизга сақлаганимиз Usmanning хотирасидаги қора давра. Biz uning галлабаларини мақташимиз, аммо қачондир ўзгаларнинг бошларида қора дўнг пасаётганини кузздан кечирмашимиз?⚠️ Sport — бу мусобақа, аммо хақиқий чекловларга риоя қилмаганда, у курашга айланади... ва бир кун унда ўзгаларнинг умри билан қиммат тўлайди!

28 дақиқа — қандай инсоний кўрсатгич?!🔥💪 Men buni koʻrgandan keyin oʻzimni quchoqdayman — yigitlarim bilan birgalikda „qo'rquvni sindirgani“ uchun! Har kim buni qila oladi? Yoʻq, aka! Usman ulkan qafasini tashkil qildi, lekin shu bilan birga raqiblarimizning qoʻrquvlarini ham yormadimi? Ha! Qolaversa, ular soʻngancha vaqtgacha turishga majbur boʻlishdi — bu jinoyatdek boʻldimi? Balandlikdagi boyqushdek boʻlish degani — oʻzining imkoniyatlaridan foydalanib, raqiblarimizni qoʻrqitib, ularga oʻzlarini juda kuchsiz his qilishlariga sabab boʻldi! Va boshqalar buning ustidan gapirishadi... Neftchi2005 oʻtirib qolganlikdan soʻz yuritmoqda — lekin oʻtirgan odamlarning barchasi ham yoʻl-yoʻlakaylikka qarshi chiqish uchun oʻzlarini qayta tiklaganlarini koʻrsatadigan kuzatuvlar mavjud!😱 Men esa oʻyinning oʻzida koʻrganman — jangchilar qoraxonada qolib, oʻzlarining oxirgi kurashini davom ettirishar edi, lekin Usmanning "chaqqonligi" ularni bu imkoniyatdan mahrum etdi! Bu erda gʻoliblik emas, buni insoniy qadr-qimmat bilan oʻrganish kerak edi! Yana bir misol: agar hayotingda senga qarshi dushmanlik qilinsa, oʻz-oʻzingni qanday himoya qilasan? Usman uslubida harakatlanib, boshqa odamlarning qoʻrquvini qoʻllash — bu yoʻl bilan gʻalaba qozona olasanki? Yoʻq! Sport — bu musobaqa, lekin bu yoʻl bilan gʻalaba qozonish gʻalaba emas, buni yoʻqotishdir! Sportda chegara yoʻq degani — yoʻq! Agar ushbu uslub davom etsa, oʻsha paytda oʻyinchi oʻz hayotini yoʻqotishi mumkin!

28 дақиқадан keyin deyarli barchajangchilarning qoʻllari, oyoqlari va boʻynidan qon oqayotganini koʻrdim. Bunga qaramay, ularning hech biri turishga jur’at eta olmadi. Bu holni birinchi marta qayd etganlar yoʻq — oʻsha jangdan soʻng boshqa koʻplab jangchilar ham Usman tomonidan "ezilgan" edi. Masalan, Stiven Tompsonga boʻlingan vaqtida aynan shu qafasga tushib qolgan edi va u ikki oy davomida oʻzining oldingi jang uslubiga qaytib kela olmadi. Mening doʻstim boʻlmish Doston esa oʻsha kechada birinchi qatorda oʻtirgan edi. U gapirardi: "Men qoʻrqib qolganman, lekin shu bilan birga qandaydir hayratda ham edim. Qoraxonaning oʻrtasida Usman singari yugurib chiqib ketaverish meni birdan ortiqcha qattiqqoʻllikdek tuyuldi." Bu yerda asosiy masala shundaki, Usmanning "chaqqonligi" shunchaki jismoniy ustunlik emas — bu raqibni ruhiy tomondan sindirib tashlash. Sportda gʻalaba qozonish uchun zoʻravonlik kerak emas, balki doʻstona raqobat va oʻziga xos hurmat yetarli.

Men shu kechani hali ham hordiq bilan eslayman — Neftchi2005 gaplariga toʻliq qoʻshilib, o'sha ertaga hech qachon unutolmasdim. Ommada qichqiriqlar, chiroqlarning oʻchmayotgan yorugʻligi, Kameruning ogʻzi ochilib yotgani... Qoraxonaning oʻrtasida oʻlmayotganligini anglab, 28 daqiqa davomida hech kim yura olmaganligi — bu insoniy imkoniyatni yangilaganmi, yoʻqmi, asosiy narsa uning gʻalabasi shaxsiy qadr-qimmat bilan qoplanganligini his qilish. Ammo shuni yaxshi bilamanki, ba'zilar uchun bu zo'ravonlikdan boshqa narsa emas — Dostonning ogʻzidan chiqarganidek, koʻpchilik uchun ortiqcha qattiqqoʻllikdek tuyuladi. Sport oʻziga xos cheklovlarni talab qiladi, chunki uning asosi musobaqa va tenglikdir. Usman gʻalabasini qanchalik ulugʻlash mumkin, lekin aynan shu uslub keyinchalik boshqa jangchilarning hayotiga taʼsir qilishidan qoʻrqaman. Sportda gʻolib boʻlishning oʻzi yetarli — boshqa odamlarning qoʻrquvini qoʻllash orqali emas, balki oʻzining ustunligini koʻrsatish orqali.

25 daqiqa, 18 soniya — Usmanning to'rtinchi raunddagi uslubi haqida gap ketganda, birinchi nima ko'z oldimga keladi? Oddiy, uning qoraxonada qolgan raqiblari bilan o'ynaganday, o'zimni ham o'sha 27 daqiqalik jaziramada his qilishim edi. Bir marta o'zi ham shunday qilish kerak, aytaman — oyoqlaringda og'irlik, qorachanglik va qiyinish bilan yurishingni hayol qilishgina o'zi hamon og'riqni eslatadi. Bu yerda faqatgina jismoniy chidamlilik emas, balki bir bo'lib qolish, yo'qotishdan qo'rqmaslik va o'zini avvalgidan qattiqroq ko'tarish mavjud. Aka, biz uning uchun "zo'ravon" deymiz, lekin bu uning ongida boryamiz — Usman shunchaki o'zini himoya qilgan va raqiblariga "sizning chegarangiz mennikidan kichikroq" deb hushyorlantirgan. Qizig'i shundaki, uning to'g'ridan-to'g'ri "chaqqonligi" emas, balki vaqtda to'xtashimizdir. Raqiblar unga qarshi turish mumkin emas edi, chunki u ularni birinchi boʻlib ruhiy jihatdan sindirib qo'ygan edi. Usmanning g'alabasi meni shunday hayratlantiradi — boshqa hech kim bunday vaqtda bu darajadagi bosim ostida qolishga jur'at eta olmaydi. U faqatgina musobaqa maydonida bo'lganini bilardi va bu yerda har bir daqiqaning hisobi borligini his qildi. Endi aytay, aka: agar odam bunday darajada ruhan ustun bo'lsa, bu qanchadir "yangi insoniy imkoniyatmi" yoki oddiygina Usmanning o'ziga xos maxsus taktikasi? Shuni aytish kerakki, uning uslubi boshqa jangchilar uchun ogohlantiruvchi bo'lishi mumkin — bu uning tajovuzkorligi emas, balki o'zining cheksiz imkoniyatlarini ko'rsatishidir. Aka, biz uning g'alabalarini sevamiz, lekin shu bilan birga boshqa jangchilar uchun ham bu uslub qanchadir "ortiqcha zo'ravonlik" ekanligini unutmasligimiz lozim. Usman uchun bu gʻalaba, ammo boshqa uchun bu qafasdek bo'lib qolishi mumkin.

Yigitlarim, 28 дақиқа бўлганда танамнинг өз-ўзидан қисиб қолганларини хис қиласан 😱 уларнинг нима ўйнаётганини гумон қиламан… баъзан қочишга уринишлар булади, аммо гапировгаму ўша қолган вақтда туймоққа уринишга чорами қолмайди… бу ўз-ўзини уриш, эгаланган қаттиқ қалп… ўша қолган одамларнинг кўзларидаги умудсизликни кўриб қолдим, қаердан унга қарши чиқсам? 💪 Албатта, касбдошлар деганларимча, бунга қарши чиқаётганларга рахмат – улар ўзларининг унумига қарши чиқмаяпти, аммо бошқаларга инсоний нобуд бўлишнинг ўз ўзаниши бор… Вактда ўз чегарасини кўрмаслик… қачондир ўзларидан кучлироқ бировнинг қаршисига чиққанларида, ўзларининг мустахкамлигининг нотекислигини кўрсатиб қўяди! Usman ўшаларга кўрсатган маънавий жалоятга қарши чиқишга ўрним ўзгартирамизми?

🔥 Nega shunday gapiryapsizlar, aka? 28 daqiqa — bu Usmanning "chaqqonligi" uchun dalilmi?Yoʻq, bu avvalo uning cheksiz imkoniyatlari hamda oʻzini yoʻqotmaydigan ruhiy ustunligining namoyon boʻlishidir! Men oldingi postlarni oʻqidim, lekin "ortiqcha zoʻravonlik"ga qaramasdan, keling bir bor realga qarab chiqaylik — bu odam insoniy imkoniyatlar chegarasidan qancha uzoqlashgani toʻgʻrisida. Usmanning oʻzi aytganidek: *"Men sportchi sifatida oʻz imkoniyatlarimni koʻrsatish uchun bunga erishdim!"* Va bu yerda asosiy nuqta shundaki, u har doim ham zoʻravonlik qilish uchun emas, balki raqiblarini hayratda qoldirib, oʻzining ustunligini koʻrsatish uchun shunday qilgan. Boshqacha qilib aytganda, bu nafaqat jismoniy, balki aqliy va maʼnaviy ustunlikdir! Qizilqumfanning gaplarida toʻgʻri narsa bor — Stiven Tompsonning ikki oy davomida oʻz uslubiga qayta ololmasligi Usmanning taʼsirining qanchalik chuqurligini koʻrsatadi. Lekin bu uning gʻalabasi uchun asosiy sabab boʻlsa, unda boshqa jangchilarni ruhiy tomondan sindirish Usmanning asosiy taktikasi hisoblanadi. Bunda "zoʻravonlik" emas, balki "magʻrurlik va ustunlik" koʻrinishida keladi. Va bu yerda asosiy savol: agar boshqa jangchilar Usman bilan bir xil uslubda kurasha olmasalar, bu insoniy imkoniyatning yangilanishimi yoki oddiygina uning oʻziga xos taktikasi? Meningcha, bu ikkalasi ham — chunki Usman oʻz imkoniyatlarini boshqa hech kimga taqlid qila olmaydigan darajada oshirgan! 💪 Shuni tushunish kerakki, sportda gʻalaba qozonish uchun faqat jismoniy kuch yetarli emas, balki aql va ruhiy mustahkamlik ham muhim. Usmanning uslubi esa barchasini birlashtirib, uni yengilmas qiladi!

Dam olish kuni qoʻl ostida boʻlgan vaqtda choyini ichib oʻtiribman, aynan oʻsha Kage jangi yuz bergan kechaga oid eslatmalarimni qayta oʻqib oʻtirdim. Qolaversa, birovning tavsiya qilgan boshqa bir jangidan video ham koʻrsatdi — 2015-yilda uylangan janglaridan biri, AQShda boʻlgani. Usman toʻrtinchi raundda raqibini nafaqat peshqadamlik bilan ortda qoldirmaguncha, balki uning qoʻrquvini yengsa boʻladigan tarzda "qafasni bezatdi" va bu vaqt davomida raqibning qoʻllari buralib qolgan edi, oyoqlari esa oʻz-oʻzidan siljira boshladi. Bir daqiqa oʻtgach uning orqasidan yugurib kelib qoʻlini ushlab turgan koʻrinishidagi ofitsiantlar yordamini soʻrab olganini koʻribman. Raqib esa shunchaki oyoqlari titrab, boʻyniga qon oqqan holda qoraxona markazida oʻtirgan edi. Bu holni koʻrganimdan keyin shunday bozorga: "Yigitlar, bu xonanda qoʻshiq kuylash uchun kirgan boʻlsa, Usman uni yerga yiqitib qoʻygandek tuyuldi", deb hazil qilishdi. Ammo jiddiydan, muxlislarim, asosiy narsa shundaki — Usmanning ushbu uslubi boshqa jangchilar uchun ham biror bir darajada mavjud. Masalan, sobiq raqibi Colby Covington undan soʻng toʻrt oy davomida ringga qayta chiqqanida qoʻrquv va oʻziga boʻlgan ishonchsizlik bilan kurashayotganini ochiq tan olgan edi. Oʻshanda u: "Oʻylaymanki, men hech qachon toʻliq tiklana olmayman", deb aytgan edi. Shunday boʻlsa, uning gʻalabasi faqat uning jismoniy koʻrsatkichlari bilan bogʻliq emas, balki boshqa jangchilarning ongida qoldirgan taʼsiri bilan ham bogʻliq. Va toʻgʻri, agar boshqa jangchilar ham Usman kabi oʻzlarini koʻrsatish uchun "ruhan zarur boʻlgan bosimni" boshdan kechirishlari kerak boʻlsagina, bunday imkoniyatni yangilashdan koʻra, bu ularni doimiy qoʻrquvda qolishga majbur qiladi. Aka,Usmanni sevamiz-ku, lekin bu uslub boshqa jangchilarning hayotiga taʼsir qilishidan qoʻrqaman. Sport musobaqasi — bu tenglik va qoidalar asosida oʻtkaziladigan narsa, yoʻq yoʻqqa qoʻrquv bilan gʻalaba qozonish yoʻq!

Sonlarini ko'raman va to'xtayman. 28 дақиқа — bu Usman uchun yangi insoniy rekordmi? Yo'q, aka-uka, bu musobaqa sportining boshqa bir tomoni. Bu yerda raqiblar uchun qafasda qolishning o'ziga xos og'irligi bor — aqliy chidamlilik, bunda qon, ter va qoʻrquv bilan kurashish kerak. Keling, ochiq aytsam — oyoqlaringni titrib, qoʻllaringni ushlab qolgan vaqtni tasavvur qilgim keladi. Qoraxonaning oʻrtasida yotgan odamning qoʻrquvi — bu Usmanning gʻalabasi uchun asosiy kalit, lekin u boshqa jangchilar uchun ham qandaydir "chegara" boʻlishi mumkin. Sherzod_milliy aytganidek, sportda gʻoliblik — bu shaxsiy qadr-qimmatni koʻrsatish, lekin boshqa odamlarni qoʻrqitish orqali emas. Bu yerda toʻxtalib oʻtishim kerak — Usmanning uslubi haqiqatan ham insoniy imkoniyat chegaralaridan chiqib ketganmi? Haqiqiylikni ochiq aytaman: ha, chiqib ketgan. Lekin bu uning taktikasi yoki yangi imkoniyatmi? Qur'onning bir oyati keltirilsa: *"Har kim oʻz qilmishidan boshqa narsa uchun javobgar emas."* Usmanning qoʻli qoʻrquvni yengdi, lekin boshqa jangchilar uchun bu qoʻrquvni yengish imkoni mavjudmi? Qizigʻi shundaki, uning gʻalabasi boshqa jangchilarning hayotiga taʼsir qiladi — Stiven Tompsonning ikki oy davomida oʻz uslubiga qayta ololmasligi bu holatning qanchalik chuqurligidan dalolat beradi. Lekin bu uning gʻalabasi uchun asosiy sabab boʻlsagina, unda boshqa jangchilar uchun bu qafasdek boʻla boshlaydi. Qandaydir bir qiziquvchanlik bilan aytaman — agar boshqa jangchilar Usman kabi oʻzlarini koʻrsatish uchun ruhiy bosimni boshdan kechirishi kerak boʻlsagina, bunday imkoniyatni yangilashdan koʻra, ularni qoʻrquvda qolishga majbur qiladi. Sport musobaqasi tenglik va qoidalar asosida oʻtkaziladigan narsa, yoʻq yoʻqqa qoʻrquv bilan gʻalaba qozonish yoʻq! Ammo shuni ham hisoblab chiqaman — Usman bu qandaydir yangi darajani ochib berdi, lekin bu boshqa jangchilar uchun ham yangi imkoniyatmi yoki oddiygina uning oʻziga xos taktikasi? Buni ochiq qolga qoʻyaman, aka-uka. Sizlarning fikringizni eshitishni yaxshi koʻraman!