Karli ularning taqdirini yozib qo'ydi edi
qani bir tekshirgim kelar edim vaqtincha forumda o'tirib, xotiramdan olaman shu faylni — o'shanda karli ustoz shunday qatori kurishgan edi xonalarda, manzilida qayeri edi men bilsam endi xivada, o'g'ilim katta uyinchilib ketdi raqamlar oldida televizor ekranidan, futbol emas bu boshqa narsa degani menham labimni yumdim "bunday bolaga yetkash bo'lsa zo'r" deb o'ylardim ichimdan
keyin esa borki bir tunda qoʻngʻiroq qilishdi — karli birinchi chempionlikni qoʻlga kiritibdi deyishdi, nima qilib bo'ldi bundan bir kun oldin o'sha archalarni yo'qotganmiz va endi shunday, oramizda gap ketar edi asosiy jangni kutilishardi, lekin almashtirib kelibdi uni, hammaga xuddi shunday kulgili tuyuldi birinchi vaqtlar
keyinchalik esa tomosha qildik xuddi bu jamoaning muxlislaridan birimizdek bo'lib, uning orqasida turib qachondir birin ekanman degan tuyuldi — foydalanmasdan palov pishirgan paytlarida ham, xivada yurganida ham uning ovozini eshitganimdek bo'lar edi
ahmoqona hazil qilishardi ba'zilar: "sport zalidagi bolalarning orasidagi oltin medali" — lekin uning uchun bu unvon emas, bu ekan oddiygina hayotining isboti degani meniga
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, xonadonda lazzatli lag'mon pishirar edim, mashina eshitmay ketar ekan — karli ringga chiqibdi degan ovozni eshitdim kabi boʻldi. Dasturxon ustida yuzlab qaynoyotgan goʻsht hidi orasida mening yuragim ham qizib ketar edi, lechil qachon boʻlsin boʻlsin, birinchi chempionlik uni olib kelar edi deb oʻylardim ichimdan. Keyin aytishdi: "yutdi! yutdi!". Odamlar qandaydir koʻrinmas simlardan tutib qolgan kabi gaplashardi, qoʻllarimni yuvishni unutib qoldim. Palovni yoniltirmagandagina his qildim—men ham shu vaqtda, Xivada oʻz uyimning ayvonida turib, gʻalabani butun olam bilan birga qarsak chalayotgandimdek boʻldi. Yurak urishi qachon eshitilsa, mana shunday boʻladiki...
Bolaligimdan tribunada.
Eshitdim o'zing aytgandek, palov yonligani ham unutdim xivada… Hozirgapni yodga olaman, bir kuni u bilan shaxsan tanishuvga chiqib ketdik, maydoni bilan yaqinroq. U stoldagi kichkina paxtachani ko'rsatib: "Bu mening birinchi qo'lqoplarim, bular bilan ko'chada birinchi yurishgan ekanman" dedi. Ko'zlari yaltirab qoldi, men esa bolalarcha hayajonga tushdim—qo'lqoplarni ko'rsatayotgandek bizda ham faxrlanish tug'ildi. Uning ortidan borganimda esa o'yladim, bu jamoaning qandaydir yoshlik qiyofasi… Va keyin bir kun kelib olomon bilan birinchi chempionlikda quchoqlashganida, mening xalqim uchun yuragimda allaqachon olov yoqib ketgan edi.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Oqborivaxokazo hokazo o'zi! Xiva-da lag'mon pishirgan paytimda, o'g'lim telefonni ko'tarib: "Otaman, Karli chekmoqda! Birinchi chempionlikka chiqmoqda!" deb nolardi. Men esa panjara bilan birga pishirilgan lag'monni ham unutib, bir dumaloq cho'chqa qovurg'asi kabi qo'limda qoldinganman. Eshitayotgandimki, meni lag'monning qovurilganligi ham eslatdi — hamma narsa bir paytda went kabutaray deb nishonlashardi!
Aytishlaricha, xivaliklar ringga chiqqan vaqtida, bu yerda ham olomonga quchoqqa tushib ketishardi. Karli esa: "Qo'llaringiz bilan buring, bu mening birinchi qo'lqoplarim bilan o'ynagan maydon" dedi, ammo menga kichkina paxtacha bilan birga butun Xiva shahri ham qo'lqop bilan sovuqdan qattiqqan edi.
Keyinchalik esa, unga quchoq bilan olishganlarida, olomonning tovushi bizning palovning ustiga yog'och o'chog'i yog'ulgan kabi edi. Men ham o'zimni o'yladim: "Ahmoq, o'g'limning mantiqlari bilan birga, menga ham chempionlikning hidi keladi" — mana shunday yugurdim o'sha quchoqlashuvga qarsak chalayotgandimdek! 🤣🍿